Έτος Τροίας 2018


ΕΛΕΝΗ ΤΡΟΙΑ

Ποιος κλέβει την Ελένη Ελλάδα;

Το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας ανακήρυξε έτος Τροίας το 2018.  Το λογοτεχνικό περιοδικό Οι ήρωες των μυθιστορημάτων, που εκδίδεται στην Κωνσταντινούπολη από τον Ομέρ Ασάν, γνωστό στην Ελλάδα τόσο από τα βιβλία του, όσο και από ντοκιμαντέρ με θέμα την ανταλλαγή πληθυσμών στον Πόντο, δεν μπορούσε παρά να πρωτοστατήσει σε ένα φεστιβάλ με τους ήρωες του Ομήρου και το έργο του Καζαντζάκη, ο οποίος και έχει μεταφέρει τον Όμηρο στα νέα ελληνικά.

Ξεχωριστοί οι ήρωες του Ομήρου, ξεχωριστό και το φεστιβάλ που οργανώθηκε με τη σύμπραξη των Πανεπιστημίων Μάλτεπε στην Κωνσταντινούπολη και του Πανεπιστημίου του Τσανάκαλε, τα δικά μας Δαρδανέλια, την πόλη κοντά στην Τροία, από τις 11 έως τις 14 Απριλίου.

Ο ίδιος ο Όμηρος, για την ακρίβεια όχι ακριβώς ο ίδιος αλλά άγαλμά του, υποδέχεται τον επισκέπτη της πανεπιστημιούπολης στο Μάλτεπε. Κοντά του, στην κύρια οδό, ο Αριστοτέλης, ο Σωκράτης, ο Ιπποκράτης και άλλοι Έλληνες της αρχαιότητας, ενώ σε άλλα σημεία, μελετητές των άστρων και άλλοι άνθρωποι που άφησαν το στίγμα τους στην πορεία της γνώσης της ανθρωπότητας, περιμένουν ως αγάλματα να εμπνεύσουν τους νέους φοιτητές. Σε πολλά σημεία, άλλα αγάλματα διαφορετικής εντελώς νοοτροπίας εντείνουν το εθνικό αγωνιστικό αίσθημα του επισκέπτη. Σχεδόν όλες οι επιστήμες διδάσκονται στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, που διαθέτει όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης από το νηπιαγωγείο ακόμα, αφού πρόκειται για μια πραγματική πολιτεία που καταλαμβάνει σχεδόν έναν ολόκληρο λόφο.

Με θέα στο δάσος, ένα ξενοδοχείο πολλών αστέρων φιλοξένησε όλες τις δραστηριότητες του φεστιβάλ, σε αίθουσες πλήρως εξοπλισμένες. Διακεκριμένοι ομιλητές, κυρίως πανεπιστημιακοί αλλά και γενικότερα άνθρωποι των γραμμάτων ανέπτυξαν θέματα στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Από τα χνάρια του Ομήρου έως τον Καζαντζάκη».

Πηγή:«Με τους ήρωες του Ομήρου στην Τροία» της Έρικας Αθανασίου

Από τα ίχνη του Ομήρου…. στην πτώση της Τροίας

 

Advertisements

Τι συμβαίνει με την Κίνα


Τι συμβαίνει με την ( 1.5 δις πληθυσμό)  China  πρωτοκαθεδρία;;;;; 

‘Οσο εξελίσσεται η αντιπαλότητα με την Κίνα στον χώρο του εμπορίου, γίνεται ξεκάθαρο ποια είναι η μεγαλύτερη ανησυχία της Ουάσιγκτον: να μην κατακτήσει το Πεκίνο την πρωτοκαθεδρία στην παραγωγή προηγμένων τεχνολογικών προϊόντων. Ως εκ τούτου, οι Αμερικανοί παρατηρούν με πολλή προσοχή τις κινήσεις των Κινέζων σε αυτόν τον τομέα. Πριν από δέκα μέρες, η Κίνα απέρριψε αίτημα των ΗΠΑ να μειώσει τις κρατικές επιδοτήσεις για την υλοποίηση του προγράμματος «Made in China 2025», στο οποίο περιλαμβάνονται κλάδοι αιχμής όπως η ρομποτική, η αεροδιαστημική και η πληροφορική.

Η Κίνα θέλει να πάρει τα ηνία

της καινοτομίας από τις ΗΠΑ

Κομματοκρατία και φαυλοκρατία


Βουλή Μ

Ένα ενδιαφέρον κείμενο  μου εστάλη, μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας από τον Όμηρο Αλεξάνδρου, γνωστό αγωνιστή της Κύπρου  που βασίζεται σε σκέψεις του Νικόλαου Ταμουρίδη.
Περιγράφει αναλυτικά, σύντομα και ουσιαστικά την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο των κομμάτων, οδηγούντα  την χώρα σε κώμα και στο πελατειακό συρφετό των ψηφοφόρων που συντηρούν με γνώμονα το προσωπικό καθαρά κέρδος.
Σε άλλα άρθρα μου έχω αναφερθεί, ξεκάθαρα στον ρόλο των κομμάτων, έτσι που σκιαγραφούνται διορατικά από τον μεγάλο μας ποιητή τον Όμηρο.
Ποιος είναι ο αρχηγικός μνηστήρας, μετά τον θρησκευτικό ΑΝΤΙΝΟΟ;
Ο κομματικός ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ-ΕΥΡΥΝΟΜΟΣ με τα πολλά πάνελ και παραθυράκια των μαχών εντυπώσεων χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο.
Ποια είναι η λύση;
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν, αν μείνουμε στο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε. Συνεπώς  θα πρέπει να επαναεξεταστεί ο ρόλος, οι επιχορηγήσεις, η λειτουργία   και η σύνθεση των κομμάτων.
Ας ξεκινήσουμε από  εκεί.
Αστραία

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΕΙΝΗ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ
Σύγχρονη κυπριακή και ελλαδική πολιτική Κομματοκρατία!

Συνέχεια

Ο ρόλος ενός συγγραφέα


Η ομιλία του Καμύ όταν παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ

Το 1957 ο Καμύ τιμάται με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Αυτή είναι η ομιλία του στην τελετή παραλαβής του βραβείου:

Ενώ δεχόμουν τη διάκριση με την οποία η ελεύθερη ακαδημία σας θέλησε να με τιμήσει, η ευγνωμοσύνη μου γινόταν τόσο πιο βαθιά όσο αναμετρούσα ως ποιο σημείο η ανταμοιβή αυτή ξεπερνούσε την προσωπική μου αξία. Κάθε άνθρωπος και, κατά μείζονα λόγο, κάθε καλλιτέχνης θέλει ν’ αναγνωριστεί. Το θέλω κι εγώ. Αλλά μου ήταν αδύνατον να δεχτώ την απόφασή σας χωρίς να συγκρίνω την απήχησή της σε σχέση μ’ αυτό που πραγματικά είμαι. Πώς ένας άνθρωπος σχεδόν νέος, με μοναδικό πλούτο τις αμφιβολίες του κι ένα έργο που ακόμη πλάθεται, συνηθισμένος να ζει μέσα στη μοναξιά της εργασίας ή το καταφύγιο της φιλίας, θα μπορούσε να μην πανικοβληθεί από μια απόφαση που τον έφερνε ξαφνικά, αυτόν το μοναχικό και κλεισμένο στον εαυτό του άνθρωπο, στο φως των προβολέων; Με ποια καρδιά επίσης μπορούσε να δεχτεί αυτήν την τιμή, την ίδια ώρα που στην Ευρώπη άλλοι συγγραφείς, απ’ τους καλύτερους, είναι καταδικασμένοι στη σιωπή, κι ακόμη, την ίδια εποχή που η γενέθλια γη του γνωρίζει ατέλειωτη δυστυχία; Γνώρισα αυτήν τη σύγχυση κι αυτήν την εσωτερική ταραχή. Για να ξαναβρώ την ειρήνη έπρεπε να σταθώ στο ύψος της γενναιόδωρης μοίρας μου. Κι επειδή δεν μπορούσα να τη φτάσω με το να στηρίζομαι στην προσωπική μου αξία, δεν ανακάλυψα τίποτε άλλο για να με βοηθήσει παρά αυτό που με είχε στηρίξει στις πιο αντίξοες συνθήκες, σε όλο το μάκρος της ζωής μου: την ιδέα που έχω για την τέχνη μου και για το ρόλο του συγγραφέα. Επιτρέψτε μου μονάχα να σας πω, με αίσθημα τιμής και φιλίας, όσο πιο απλά μπορώ, ποια είναι αυτή η ιδέα. Κληρονόμος μιας διεφθαρμένης ιστορίας, όπου συνυπάρχουν ανάμεικτα ξεπεσμένες επαναστάσεις, παράφρονες τεχνολογίες, πεθαμένοι θεοί και αποδυναμωμένες ιδεολογίες, όπου ακόμη και μέτριες δυνάμεις μπορούν να καταστρέψουν τα πάντα, αλλά δεν μπορούν πια να πείσουν, όπου η νοημοσύνη ταπεινώθηκε ως το σημείο να γίνει υπηρέτρια του μίσους και της καταπίεσης, η γενιά αυτή όφειλε, τόσο στον εαυτό της όσο και στους άλλους, ν’ αποκαταστήσει με τις αρνήσεις της κάτι απ’ αυτό που δίνει αξιοπρέπεια στη ζωή και στο θάνατο.

Προσωπικά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την τέχνη μου, αλλά δεν τοποθέτησα ποτέ την τέχνη αυτήν πάνω απ’ όλα. Αν, αντίθετα, μου είναι απαραίτητη, αυτό συμβαίνει γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους ανθρώπους, και μου επιτρέπει να ζω, έτσι όπως είμαι, στο ίδιο επίπεδο με όλους τους άλλους. Η τέχνη δεν είναι στα μάτια μου μοναχική απόλαυση, είναι μέσο να συγκινεί κανείς το μεγαλύτερο

δυνατό αριθμό ανθρώπων, προσφέροντάς τους προνομιούχα εικόνα των κοινών πόνων και ευχαριστήσεων – δεν επιτρέπει στον καλλιτέχνη ν’ απομονωθεί, τον υποτάσσει στην πιο ταπεινή και την πιο παγκόσμια αλήθεια. Και συχνά αυτός που διάλεξε τη μοίρα του καλλιτέχνη, γιατί αισθανόταν διαφορετικός, μαθαίνει πολύ γρήγορα πως δεν θα θρέψει την τέχνη του όντας διαφορετικός, αλλά ομολογώντας την ομοιότητά του με τους άλλους. Ο καλλιτέχνης σφυρηλατείται μέσα σ’ αυτό το συνεχές πηγαινέλα από τον εαυτό του στους άλλους, ανάμεσα στην ομορφιά, που δεν μπορεί να την αρνηθεί, και την κοινότητα, απ’ όπου δεν μπορεί να ξεριζωθεί. Γι’ αυτόν το λόγο οι αληθινοί καλλιτέχνες δεν περιφρονούν τίποτε• υποχρεώνονται να κατανοήσουν αντί να κρίνουν. Και αν πρέπει να πάρουν μια θέση σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν μπορεί να είναι παρά η θέση σε μια κοινωνία όπου, σύμφωνα με το μεγάλο λόγο του Νίτσε, δεν θα βασιλεύει πια ο κριτής αλλά ο δημιουργός, είτε είναι διανοούμενος είτε εργάτης. Μ’ αυτήν την έννοια ο ρόλος του συγγραφέα δεν είναι άμοιρος υποχρεώσεων – από τη φύση του δεν μπορεί να μπει σήμερα στην υπηρεσία αυτών που δημιουργούν την ιστορία: είναι στην υπηρεσία αυτών που την υπομένουν• διαφορετικά μένει μόνος του και η τέχνη του δεν έχει καμιά σημασία. Όλα τα στρατεύματα της τυραννίας με τα εκατομμύρια των ανθρώπων τους δεν θα τον απαλλάξουν από τη μοναξιά, ακόμη κι αν στέρξει ν’ ακολουθήσει το βηματισμό τους. Αλλά η σιωπή ενός φυλακισμένου, άγνωστου, εγκαταλειμμένου στους εξευτελισμούς, στην άλλη άκρη του κόσμου, αρκεί για να βγάλει ένα συγγραφέα απ’ την απομόνωση, υπό τον όρο τουλάχιστον, κάθε φορά που ο ίδιος απολαμβάνει το προνόμιο της ελευθερίας, να μη λησμονεί αυτήν τη σιωπή, να την κάνει ν’ αντιλαλεί με τα μέσα της τέχνης. Κανείς από μας δεν είναι αρκετά μεγάλος για ανάλογη αποστολή. Αλλά μέσα σ’ όλες τις συνθήκες της ζωής, αφανής ή προσωρινά διάσημος, ριγμένος στα σίδερα της τυραννίας ή ελεύθερος για ένα διάστημα να εκφραστεί, ο συγγραφέας μπορεί να ξαναβρεί το αίσθημα μιας ζωντανής κοινότητας που θα τον δικαιώσει, με το μοναδικό όρο πως αποδέχεται, όσο μπορεί, τα δυο βάρη που αποτελούν το μεγαλείο του επαγγέλματός του: την υπηρεσία της αλήθειας και την υπηρεσία της ελευθερίας. Αφού το καθήκον του είναι να συνενώσει το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων, δεν μπορεί να ευχαριστιέται με το ψέμα και με τη δουλεία, τα οποία, όπου βασιλεύουν, ευνοούν τη μοναξιά. Οποιεσδήποτε κι αν είναι οι προσωπικές μας δοκιμασίες, η ευγένεια του επαγγέλματός μας θα έχει πάντα τις ρίζες της στις δυο δυσβάσταχτες υποχρεώσεις: την άρνηση να πει ψέματα για κάτι που γνωρίζει και την αντίσταση στην καταπίεση. Χαμένος μέσα σε μια ιστορία που κράτησε πάνω από είκοσι χρόνια, χωρίς βοήθεια, όπως όλοι οι άνθρωποι της ηλικίας μου, μέσα στις πολιτικές ταραχές της εποχής, με στήριξε η κρυφή αίσθηση πως το να γράφει κανείς ήταν τιμή, τόσο περισσότερο μάλιστα που η πράξη αυτή δημιουργούσε υποχρεώσεις κι όχι μόνο την υποχρέωση να γράψεις. Με υποχρέωνε ιδιαίτερα να υπομένω, όποιος κι αν ήμουν και όποιες κι αν ήταν οι δυνάμεις μου, μαζί μ’ όλους αυτούς που ζούσαν την ίδια ιστορία, τη δυστυχία και την ελπίδα που μοιραζόμασταν. Αυτοί οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που ήταν είκοσι χρόνων τη στιγμή που αναρρήθηκε ο Χίτλερ στην εξουσία και έγιναν οι πρώτες δίκες των επαναστατών, που συμμετείχαν μετά, για να «τελειοποιηθεί» η «εκπαίδευσή» τους, στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που βρέθηκαν στην οικουμένη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, στην Ευρώπη των βασανιστηρίων και των φυλακών, οφείλουν σήμερα ν’ αναθρέψουν τα παιδιά τους και να δημιουργήσουν το έργο τους σ’ έναν κόσμο που απειλείται με πυρηνική καταστροφή. Κανείς, νομίζω, δεν μπορεί να τους ζητήσει να είναι αισιόδοξοι. Και είμαι της γνώμης πως οφείλουμε να κατανοήσουμε, χωρίς να σταματήσουμε ν’ αγωνιζόμαστε εναντίον της, την πλάνη αυτών που σε μια κρίση απελπισίας έχασαν την εντιμότητά τους και ξέπεσαν στο μηδενισμό της εποχής. Αλλά οι περισσότεροι από μας, στη χώρα μου και στην Ευρώπη, αρνήθηκαν αυτόν το μηδενισμό και αναζήτησαν δημιουργική νομιμότητα. Χρειάστηκε να σφυρηλατήσουν μια τέχνη για να επιζήσουν απ’ την καταστροφή, να γεννηθούν για δεύτερη φορά και ν’ αγωνιστούν μετά, χωρίς καμιά προφύλαξη, ενάντια στο ένστικτο του θανάτου, που είναι πανίσχυρο στην ιστορία μας.

Συνέχεια