Ο τέταρτος δρόμος του διαδικτύου


Μάρκος

 

ανάμεσα από  καπνούς ομίχλες και αναδύοντα  λογικά νησιά

Είμαστε στα βουνά της Λακαντόνας στο νοτιοανατολικό Μεξικό στην ζούγκλα της Tσιάπας και  θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το μέσο για να μιλήσουμε για την δημοκρατία στο μεξικό,       να    στείλουμε ένα χαιρετισμό στα μήντια ελεύθερης ενημέρωσης που έχει έδρα στην Ν. Υόρκη,   όπου υπάρχουν αδέλφια και αδελφές της ανεξάρτητης ενημέρωσης του Καναδά και των ΗΠΑ.

Στo  Διηπειρωτικό συμπόσιο για την ανθρωπότητα και ενάντια νεοφιλελευθερισμό είπαμε: μια παγκόσμια αποσύνθεση λαμβάνει χώρα, και το ονομάζουμε ο τέταρτος Παγκόσμιος πόλεμος–néolibéralisme: παγκόσμια οικονομική διαδικασία για να εξαλείψει το πλήθος των ανθρώπων που δεν είναι χρήσιμο στην εξουσία-οι ομάδες που ονομάζεται «μειονοτήτες» με τα μαθηματικά της εξουσίας, αλλά που τυχαίνει να είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού στον κόσμο. Βρισκόμαστε σε ένα παγκόσμιο σύστημα της παγκοσμιοποίησης πρόθυμοι να θυσιάσουν εκατομμύρια ανθρώπων.

Τα μέσα ενημέρωσης γίγαντας επικοινωνίας: ένα μεγάλο τέρας της τηλεοπτικής βιομηχανίας, δορυφόροι επικοινωνίας, περιοδικά και εφημερίδες φαίνεται ότι είναι αποφασισμένοι να παρουσιάσουν έναν εικονικό κόσμο, δημιουργημένο από την εικόνα του που απαιτεί η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης.

Με αυτή την έννοια, ο σύγχρονος κόσμος των  ειδήσεων είναι ένα κόσμος που υπάρχει μόνο για τους VIP–τους πολύ σημαντικούς ανθρώπους. Η καθημερινότητά τους είναι αυτό που είναι σημαντικό: εάν παντρεύονται εάν παίρνουν διαζύγιο, αν τρώνε, τι ρούχα που φοράνε και τι ρούχα βγάζουν-αυτές οι μεγάλες ταινία αστέρια και μεγάλοι πολιτικοί. Αλλά οι καθημερινοί άνθρωποι  αναγράφονται μόνο για μια στιγμή – όταν  σκοτώσει κανείς κάποιον ή όταν πεθαίνουν. Για τους γίγαντες της επικοινωνίας και τις νεοφιλελεύθερες εξουσίες, αυτοί οι άλλοι οι αποκλεισμένοι υπάρχουν μόνο όταν είναι νεκροί, ή όταν είναι στη φυλακή ή σε κάποια δίκη. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.. Αργά ή γρήγορα, αυτός ο εικονικός κόσμος συγκρούεται με τον πραγματικό κόσμο. Και αυτό συμβαίνει στην πραγματικότητα: αυτή η σύγκρουση παράγει αποτελέσματα όπως εξεγέρσεις και πόλεμοι σε όλο τον κόσμο, ή ό, τι έχει απομείνει από τον κόσμο που είχαν ήδη πολέμους.

Έχουμε μια επιλογή: μπορούμε να έχουμε μια κυνική στάση απέναντι στα μέσα ενημέρωσης, να πούμε ότι τίποτα δεν συμβαίνει όσον αφορά  τη εξουσία του δολαρίου που αυτοδημιουργείται σε εικόνες, λόγια, ψηφιακή, συστήματα επικοινωνιών και υπολογιστών που εισβάλλει όχι μόνο με την ισχύ της εξουσίας, αλλά με τον τρόπο που θέλει  να βλέπουμε αυτόν τον κόσμο, πώς θέλουν αυτοί τον κόσμο  να μοιάζει. Θα μπορούσαμε να πούμε, λοιπόν, «αυτός είναι ο τρόπος που είναι» και δεν κάνουμε τίποτα. Ή μπορούμε να υιοθετήσουμε απλά μία δυσπιστία: μπορούμε να πούμε ότι η οποιαδήποτε επικοινωνία των μονοπωλίων media είναι ένα συνολικό ψέμα. Μπορούμε να το αγνοήσουμε και να προχωρήσουμε   στις ζωές μας.

Αλλά υπάρχει μια τρίτη επιλογή που δεν είναι ούτε συμμόρφωσης, ούτε σκεπτικισμός, ούτε δυσπιστία:  αλλά να κατασκευάσουμε ένα διαφορετικό δρόμο–να δείξουμε στον κόσμο τι πραγματικά συμβαίνει–να έχουν μια κριτική κοσμοθεωρία και να  ενδιαφέρονται για την αλήθεια του τι συμβαίνει με τους ανθρώπους που κατοικούν  σε κάθε γωνιά αυτού του κόσμου.

Το έργο των ανεξάρτητων μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι να πουν την ιστορία του κοινωνικού αγώνα στον κόσμο, και εδώ στη Βόρεια Αμερική-ΗΠΑ, Καναδάς και Μεξικό, τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν καταφέρει να ανοιχτούν σε χώρους  ακόμη και εντός των μέσων μαζικής ενημέρωσης μονοπωλίων: και τους έχουν αναγκάσει να αναγνωρίσουν τις ειδήσεις των άλλων κοινωνικών κινημάτων.

Το πρόβλημα είναι όχι μόνο να γνωρίζουν οι άνθρωποι τι συμβαίνει στον κόσμο, αλλά να το καταλάβουν και να αντλήσουν διδάγματα από αυτό-ακριβώς σαν να ήταν  μία υπό μελέτη ιστορία–μια ιστορία όχι  παρελθόντος, αλλά μια ιστορία του τι συμβαίνει ανά πάσα στιγμή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Αυτός είναι ο τρόπος για να μάθετε ποιοι είμαστε, τι είναι αυτό που θέλουμε, που μπορούμε να είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε ή δεν κάνουμε.

Δεν χρειάζεται να απαντήσουν στα μονοπώλια του τέρατος των μέσων  ενημέρωσης, τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης έχουν ένα έργο ζωής, ένα πολιτικό σχέδιο και ένα σκοπό: να αφήσουν την αλήθεια να γίνει γνωστή. Αυτό είναι όλο και πιο σημαντικό στη διαδικασία παγκοσμιοποίησης. Αυτή η αλήθεια γίνεται ένας κόμπος  αντίστασης κατά του ψέματος. Είναι η μόνη μας δυνατότητα για να αποθηκευτεί η αλήθεια, να διατηρηθεί  και να αναδιανέμηθεί , σιγά-σιγά, ακριβώς όπως τα βιβλία που έχουν αποθηκευτεί σε Fahrenheit 451–στο οποίο μια ομάδα ανθρώπων τους  απομνημόνευσε βιβλία, ειδικά για να τα σώσει από την καταστροφή, έτσι ώστε οι ιδέες δεν θα χαθούν.

Αυτόν τον ίδιο τρόπο, τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να σώσουν ,την ιστορία: η παρούσα ιστορία—αποθηκεύοντάς την και προσπαθώντας να τη μοιραστούν, ώστε να μην εξαφανιστεί, επιπλέον να διανεμηθεί σε άλλους χώρους, έτσι ώστε αυτή η ιστορία να μην είναι περιορισμένη σε μία χώρα, σε μία περιοχή, σε μία πόλη ή κοινωνική ομάδα. Είναι απαραίτητο όχι μόνο για τις ανεξάρτητες φωνές, να ανταλλάσσουν πληροφορίες και να διευρύνουν τα κανάλια, αλλά να αντισταθούν   διαδίδοντας τις  απέναντι στα ψέματα των μονοπωλίων. Η αλήθεια που χτίζουμε στις ομάδες μας, στις πόλεις μας , στις περιοχές μας, στις χώρες μας, θα φθάσουν στο πλήρες δυναμικό αν εμείς μαζί με άλλες αλήθειες  συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό  που συμβαίνει σε άλλα μέρη του κόσμου είναι επίσης μέρος της ανθρώπινης ιστορίας.

Τον Αύγουστο του 1996, είχαμε ζητήσει  τη δημιουργία ενός δικτύου ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, ένα δίκτυο πληροφοριών. Εννοούμε ένα δίκτυο για να αντισταθεί στη δύναμη του ψέματος που μας πουλάει αυτός ο πόλεμος που ονομάζουμε τέταρτος Παγκόσμιος πόλεμος. Χρειαζόμαστε αυτό το δίκτυο δεν είναι μόνο ως ένα εργαλείο για τα κοινωνικά κινήματα, αλλά  και για τη ζωή μας: αυτό είναι ένα πρόγραμμα της ζωής, της ανθρωπότητας, η ανθρωπότητα που έχει το δικαίωμα στην κριτική σκέψη  και  στις αληθείς πληροφορίες.

Χαιρετίζουμε όλους εσάς, αναγνωρίζοντας το έργο σας έτσι ώστε ο αγώνας των αυτοχθόνων είναι  να γίνει γνωστός, και άλλοι αγώνες  επίσης, ώστε να εμφανίζονται τα μεγάλα γεγονότα αυτού του κόσμου με κριτική μορφή. Ελπίζουμε η συνάντηση  να είναι μια επιτυχία όπως επίσης και τα αποτελέσματα στα συγκεκριμένα σχέδια για αυτό το δίκτυο, οι ανταλλαγές, αυτή η αμοιβαία συνδρομή που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των εργαζομένων στον πολιτιστικό τομέα και τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης makers. Ελπίζουμε ότι μια μέρα να παρίσταμαι προσωπικά  στην συνάντηση σας , ή ίσως μια μέρα να μπορείτε και εσείς να κάνετε αυτή την διάσκεψη στο έδαφός μας, έτσι ώστε να ακούμε λόγια σας και εσείς να μπορείτε να ακούσετε δική μας  άποψη κατά πρόσωπο. Προς το παρόν λοιπόν, θα επωφεληθούμε  από τη βοήθεια της Εθνικής Επιτροπής για τη Δημοκρατία στο Μεξικό (NCDMUSA) για  να χρησιμοποιήσουμε αυτό το βίντεο στέλνονατς ένα χαιρετισμό. Αυτή η ενότητα στα αγγλικά: δεν ξέρω αν  τα αγγλικά μου είναι εντάξει, αλλά καλή τύχη και καλή αντάμωση.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

We’re in the mountains of Southeast Mexico in the Lacandon Jungle of Chiapas and we want to use this medium with the help of the National Commission for Democracy in Mexico, to send a greeting to the Free the Media Conference that is taking place in New York, where there are brothers and sisters of independent communication media from the US and Canada.

At the Intercontinental Encounter for Humanity and Against Neoliberalism we said: A global decomposition is taking place, we call it the Fourth World War– neoliberalism: the global economic process to eliminate that multitude of people who are not useful to the powerful– the groups called «minorities» in the mathematics of power, but who happen to be the majority population in the world. We find ourselves in a world system of globalization willing to sacrifice millions of human beings.

The giant communication media: the great monsters of the television industry, the communication satellites, magazines, and newspapers seem determined to present a virtual world, created in the image of what the globalization process requires.

In this sense, the world of contemporary news is a world that exists for the VIP’s– the very important people. Their everyday lives are what is important: if they get married, if they divorce, if they eat, what clothes they wear and what clothes they take off– these major movie stars and big politicians. But common people only appear for a moment– when they kill someone, or when they die. For the communication giants and the neoliberal powers, the others, the excluded, only exist when they are dead, or when they are in jail or court. This can’t go on. Sooner or later this virtual world clashes with the real world. And that is actually happening: this clash produces results of rebellion and war throughout the entire world, or what is left of the world to even have war.

We have a choice: we can have a cynical attitude in the face of the media, to say that nothing can be done about the dollar power that creates itself in images, words, digital communication, and computer systems that invades not just with an invasion of power, but with a way of seeing that world, of how they think the world should look. We could say, well, «that’s the way it is» and do nothing. Or we can simply assume incredulity: we can say that any communication by the media monopolies is a total lie. We can ignore it and go about our lives.

But there is a third option that is neither conformity, nor skepticism, nor distrust: that is to construct a different way– to show the world what is really happening– to have a critical world view and to become interested in the truth of what happens to the people who inhabit every corner of this world.

The work of independent media is to tell the history of social struggle in the world, and here in North America– the US, Canada and Mexico, independent media has, on occasion, been able to open spaces even within the mass media monopolies: to force them to acknowledge news of other social movements.

The problem is not only to know what is occurring in the world, but to understand it and to derive lessons from it– just as if we were studying history– a history not of the past, but a history of what is happening at any given moment in whatever part of the world. This is the way to learn who we are, what it is we want, who we can be and what we can do or not do.

By not having to answer to the monster media monopolies, the independent media has a life work, a political project and purpose: to let the truth be known. This is more and more important in the globalization process. This truth becomes a knot of resistance against the lie. It is our only possibility to save the truth, to maintain it, and distribute it, little by little, just as the books were saved in Fahrenheit 451–in which a group of people dedicated themselves to memorize books, to save them from being destroyed, so that the ideas would not be lost.

This same way, independent media tries to save history: the present history– saving it and trying to share it, so it will not disappear, moreover to distribute it to other places, so that this history is not limited to one country, to one region, to one city or social group. It is necessary not only for independent voices to exchange information and to broaden the channels, but to resist the spreading lies of the monopolies. The truth that we build in our groups, our cities, our regions, our countries, will reach full potential if we join with other truths and realize that what is occurring in other parts of the world also is part of human history.

In August 1996, we called for the creation of a network of independent media, a network of information. We mean a network to resist the power of the lie that sells us this war that we call the Fourth World War. We need this network not only as a tool for our social movements, but for our lives: this is a project of life, of humanity, humanity which has a right to critical and truthful information.

We greet all of you, recognizing the work you have done so that the struggle of indigenous people is known, and that other struggles are known, so that the great events of this world are seen in a critical form. We hope your meeting is a success and that it results in concrete plans for this network, these exchanges, this mutual support that should exist between cultural workers and independent media makers. We hope that one day we can personally attend your meeting, or perhaps that one day you can have your conference in our territory, so we can listen to your words and you can hear ours in person. For now, well, we take advantage of the help of the National Commission for Democracy in Mexico (NCDMUSA) to use this video to send a greeting. This section in English: I don’t know if my English is OK but good luck and so long.

Κομαντάντε Μάρκος  για τα φωτεινά και σκοτεινά  ΜΜΕ

Μετάφραση  ΚΛΕΙΩ, Μπαλούμη Κλεονίκη

Advertisements

Στο Επανιδείν Μάρκος


Μάρκος ζαπατίστας

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

1000  και ένας λόγος για την Αξιοπρέπεια

Εδώ είναι ξανά ο λόγος μας
Αυτό βλέπουμε, αυτό κοιτάζουμε
Αυτό φτάνει στα αυτιά μας, στη μελαχρινή καρδιά μας φτάνει.

Εκεί ψηλά, οι από πάνω, δοκιμάζουν να επαναλάβουν την ιστορία τους.
Θέλουν πάλι να μας επιβάλλουν το δικό τους ημερολόγιο, ημερολόγιο θανάτου, τη δική τους γεωγραφία, γεωγραφία καταστροφής.
Όταν δεν μας ξεριζώνουν από τις ρίζες μας, τις καταστρέφουν.
Στη δουλειά μας κλέβουν, τη δύναμή μας.
Τους κόσμους μας, τη γη, τα νερά και τους θησαυρούς της, χωρίς ανθρώπους, χωρίς ζωή αφήνουν.
Οι πόλεις μάς καταδιώκουν και μας εκτοπίζουν.
Ο κάμπος πεθαίνει και μας πεθαίνει.
Και το ψέμα μετατρέπεται σε κυβερνήσεις και οι στερήσεις όπλο γίνονται για τους στρατούς και τις αστυνομίες τους.
Στον κόσμο είμαστε παράνομοι, χωρίς χαρτιά, ανεπιθύμητοι είμαστε.
Καταδιωγμένοι.
Γυναίκες, άντρες, παιδιά και γέροι πεθαίνουν στο θάνατο και στη ζωή πεθαίνουν.
Εκεί ψηλά, οι από πάνω, κηρύττουν για τους κάτω, την υποταγή,την ήττα κηρύττουν, την παράδοση και την παραίτηση.
Εδώ κάτω μένουμε χωρίς τίποτα.
Μόνο οργή.
Αξιοπρέπεια μονάχα.
Δεν υπάρχει αυτί για τον πόνο μας, πέρα από το αυτί όσων είναι σαν κι εμάς
Ο κανένας είμαστε.
Μόνοι είμαστε. Μόνοι με την αξιοπρέπεια και την οργή μας.
Οργή και αξιοπρέπεια οι γέφυρές μας, οργή και αξιοπρέπεια τα λόγια μας.
Ας ακούσουμε ο ένας τον άλλον λοιπόν. Ας γνωριστούμε τότε.
Να θεριέψει η οργή μας και ελπίδα να γίνει.
Ρίζα να γίνει ξανά η αξιοπρέπεια και νέο κόσμο να γεννήσει.
Είδαμε και ακούσαμε.
Μικρή είναι η φωνή μας για να γίνει ηχώ αυτός ο λόγος, μικρή και η ματιά μας για τόση και τόσο αξιοπρεπή οργή.
Να ειδωθούμε, να κοιταχτούμε, να ακουστούμε: Αυτό μας λείπει.
Αλλιώτικοι είμαστε, αλλιώτικες. Το άλλο είμαστε.
Αν ο κόσμος δεν έχει τόπο για μας, τότε άλλο κόσμο να φτιάξουμε.
Δίχως άλλα εργαλεία, μονάχα την οργή μας, δίχως άλλο υλικό απ’ την αξιοπρέπειά μας.
Να συναντηθούμε μας λείπει, να γνωριστούμε μας λείπει.
Λείπει ό,τι λείπει….

Δεν είναι λίγα όσα είδαμε και ακούσαμε, μερικές φορές απευθείας, άλλες μέσα από τα λόγια και τις ματιές των άλλων.

Τόση είναι η οργή που αγγίξαμε και τόση η αξιοπρέπεια που συναντήσαμε που σκεφτόμαστε πως είμαστε πιο μικροί ακόμα κι απ’ αυτό που πιστεύαμε.

Στο Μεξικό και στις πέντε ηπείρους συναντήσαμε αυτό που μονάχα υποψιαζόμασταν όταν ξεκινήσαμε αυτό το έκτο, καινούργιο, βήμα μας:

υπάρχει άλλος κόσμος, υπάρχει άλλος δρόμος.

Ανοιχτή επιστολή

 προς τον αξιοπρεπή  ηγέτη των  ζαπατίστας  καθηγητή φιλοσοφίας   Μάρκος

Αγαπητέ μου Μάρκος,

ξαναδιαβάζω  τον υπέροχο λόγο σου για την αξιοπρέπεια

και  αναρωτιέμαι που να ψάξω να την βρω.

Ανοίγω ένα Ομηρικό λεξικό και την ΛΕΞΗ   άξιος συναντώ

Ο ΙΛιάδος 719

 Άξιον ήμαρ έδωκε.

Στην συνέχεια  προχωρώ  σε μια παράγκα επαιτείας  που την δόση της συνέχεια  ξανά εκλιπαρεί και αναζητεί και,  απουσιάζει θαρρώ.

Με τον λαό ο  λαός,

ο λαός στα πεζοδρόμια
κουλούρια ζητάει και λαχεία
κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία
αιτήσεις για τη Γερμανία

Κυράδες,φιλάνθρωποι παπάδες
εργολαβίες,ψαλμωδίες και καντάδες
Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί
την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει
στα καφενεία  του ΦΒ μπιλιάρδο,καλαμπούρι και χαρτί
Στέκει στο περίπτερο διαβάζει
φυλλάδες με μιάμιση ευρώ 

σε μια συγκέντρωση ανθρώπων ευφυών που καθυστερεί

σύγχρονη αοιδού  ποιητική διασκευή.

Σε ερωτώ ξανά με τα λόγια σου:

1. Στην Ελλάδα η νεότητα είναι ένα ελάττωμα που πρέπει να ξεριζωθεί;

Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ πρέπει να εξοντωθεί;

2. Ό, τι λείπει, λείπει σοφά είχες πει.Τι μας λείπεις άραγε  τούτη την στιγμή;

Το θάρρος, η αξιοπρέπεια η υπερηφάνεια,  η γνώση, η προκατάληψη ή  οι μεγάλες προσδοκίες ;

3. Είμαστε άνθρωποι μικροί;Είμαστε η  Ελλάδα  των 10.000.000 μικρών Μήτσων;

Πολλαπλασιαστήκαμε τόσο γρήγορα τόσο πολύ, ένα παράδειγμα προς αποφυγή;

4. Αν θα συναντηθούν ο γέρο Αντώνιο και ο  ραψωδός Όμηρος  τι θα έχουν να μας πουν;

5. Μήπως γνωρίζεις που βρίσκεται η ΛΕΞΗ ελευθερία στα Ομηρικά Έπη,

καθώς εδώ ακόμη  διανοούμενοι και μη απεγνωσμένα  ,την αναζητούν;

Προσπαθώντας να την κατανοήσουν στην απολογία  τους,  όλο την ξεχνούν.

6.  Ο Λουί  Μάϊκλ  Λεόν, το μικρό λιονταράκι της παρέας  θέλει να σε γνωρίσει ενθουσιασμένο. Θα δεχθείς να το συναντήσεις;

Δεν θα ανέβω στην ταράτσα της πολυκατοικίας μου , αυτή, που ένας σοφός παπαλάγκι  ορθά ονομάζει  «ορνιθώνα»  ένα  τετράγωνο κουτί να σου στείλω με σήματα καπνού αυτή την ομηρική επιστολή.

Ευελπιστώ, πως κάποιος  Ερμής μαντατοφόρος θα σου  την παραδώσει ιδιοχείρως με τις σύγχρονες τηλεμαχικές  επικοινωνίες της σύγχρονης  ορθολογιστικής κοινωνίας ενός  παράλογου τσιμεντένιου  κόσμου που ζούμε.

Να επισημάνω πως η   δήλωση σου,  να καταργήσουμε τον νόμο της βαρύτητας  με βρίσκει απολύτως σύμφωνη και ο Νεύτων  θαρρώ επαναεξετάζει  το ζήτημα σουρρεαλιστής  πλέον  θαυμαστής σου.

Εμείς εξακολουθούμε να είμαστε αθεράπευτα ονειροπόλοι μαζί  σου, 

 γιατί  η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  και η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ δεν είναι μόδα που μπορεί να περάσει αλλά η ίδια η  δικαίωση της ανθρώπινης ύπαρξης  άμα της δημιουργίας της από το πρώτο πρωινό της ανθρωπότητος.

Περιμένω τις απαντήσεις  σου για την συνέχεια της αλληλογραφίας μας

Σε ασπάζομαι θερμά

subcomandante   Αστραία

Από τα βουνά της   Μακεδονίας και τις πεδιάδες της  Θεσσαλονίκης

21 Αιών ξημερώματα

Αξιοπρεπείς Αλληλογραφίες

Η Επιστροφή των Ζαπατίστας


An mexican member of the Zapatista Army of National Liberation group rise hands in Khona Bahia

Ούτιδες   Ζαπατίστας…..  μπροστά  στην κυβέρνηση του Μεξικού ως «ζόμπι» που ελέγχεται από την ελίτ.
Μετά από χρόνια σιωπής, απομονωμένοι σε αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες στα νότια του Μεξικού, οι αντάρτες Ζαπατίστας επανεμφανίστηκαν με δημόσιες δηλώσεις τις τελευταίες εβδομάδες, σε μια προσπάθεια να επαναφέρουν στο επίκεντρο τα αιτήματά τους για «γη, ελευθερία, εργασία και ειρήνη» και να αποτελέσουν τον καταλύτη για τη δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού κινήματος ανατροπής.

Τον Δεκέμβριο 40.000 υποστηρικτές  πορεύτηκαν μέσα από τα χωριά της Τσιάπας υπενθυμίζοντας τα αιτήματα του αγώνα τους. Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, ο «Subcomandante Μάρκος», εκπρόσωπος των Ζαπατίστας, εξέδωσε μια σειρά από ανακοινώσεις ενάντια στο κυβερνών κόμμα του Μεξικού Institutional Revolutionary Party (PRI) και τον Πρόεδρο Ενρίκε Πένα Νιετο, που ανέλαβε την εξουσία τον Δεκέμβριο.

«Ο πόνος μας δεν θα μειωθεί με το να ανοιχτούμε σε αυτούς που έβλαψαν όλο τον κόσμο. Θα αντισταθούμε, θα αγωνιστούμε. Ίσως θα πεθάνουμε. Όμως μία, δέκα, εκατό φορές, θα κερδίζουμε πάντα», ανέφερε σε μία ανακοίνωσή του ο Μάρκος, ο οποίος έχει περιγράψει την κυβέρνηση του Μεξικού ως «ζόμπι» που ελέγχεται από την ελίτ.

Ωστόσο, ο Μάρκος στα τελευταία ανακοινωθέντα επισήμανε πως οι Ζαπατίστας θα επανεξετάσουν και θα επανεκτιμήσουν τις σχέσεις με διάφορους ξένους και εγχώριους συνεργάτες, καθώς πολλές ομάδες βοήθειας ή φιλανθρωπικές οργανώσεις έχουν επικριθεί για τις δράσεις τους από τους Ζαπατίστας το τελευταίο διάστημα.

Από το Μεξικό του Δον Χουάν … με εξεγερμένους  ιπποδαμαστές

Πηγή

Οδηγίες για τα κύματα


κύματα

Αχ θάλασσα μου εσύ….. καπέλο

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Κατασκευάζεις ένα ουρανό, κάπως κοίλο. Τον βάφεις με χρώματα, πράσινο ή καφέ, χρώματα όμορφα και γήινα. Τον ραντίζεις μέ σύννεφα, κατά πως σου “ρχεται. Κρεμάς με προσοχή ένα ολόγιομο φεγγάρι στη δύση, ας πούμε στα τρία τέταρτα του ορίζοντα. Στ΄ανατολικά σηκώνεται αργά ένας ήλιος λαμπερός και ισχυρός. Μάζεψε άντρες και γυναίκες και μίλα τους στοργικά, θ” αρχίσουν να περπατάνε μόνοι τους. Κοίταξε την θάλασσα με αγάπη.Την έβδομη ημέρα ξεκουράσου.

Μάζεψε τις απαραίτητες σιωπές. Σφυρηλάτησε τες με ήλιο και θάλασσα και σκόνη και νύχτα. Διάλεξε ένα ένδυμα καφέ και ένα μαντήλι κόκκινο. Περίμενε την αυγή και ξεκίνα για την μεγάλη πόλη. Με το που θα σε δουν, οι τύρανοι θα φύγουν τρομοκρατημένοι σπρώχνοντας ό ένας τον άλλο. Μα ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ. Ο αγώνας μόλις άρχισε.

ΟΡΙΣΜΟΙ:

Η θάλασσα: Είναι πλατιά και υγρή, αλμυρή.Κοιτιέται πάντοτε από μπροστά και σε όλο της το μέγεθος. Τελικά κάποιος βγαίνει καθαρός και ανίκητος. Το ν” αγαπάει συνεχίζει να είναι δύσκολο… να περπατάει, το ίδιο. Στη θάλασσα υπάρχουν πολά πράγματα, μα πάνω απ” όλα υπάρχει το νερό, νερό, συνέχεια νερό.

Θυμήσου: Δεν υπάρχει δίψα τέτοια που να την πιεί.

Ο ποιητής: Τα πρώτα του ποιήματα είναι κατάρες (αυτά που ακολουθούν τον ίδιο). Ερωτεύεται συνέχεια και πέφτει με την ίδια συχνότητα και πέφτει με την ίδια συχνότητα. Υψώνεται αργά μέσα στις τέχνες. Θέλει να γελάσει και γι” αυτό διαλέγει να κλαίει.Τείνει να εξαφανιστεί (ως είδος).

Ο άνεμος: Ο πραγματικός καπετάνιος του κόσμου, κατευθύνοντας σκόνη και συναισθήματα, διασκεδάζει μαζί μας, και λέγεται πως δεν την περνάει και πολύ άσχημα.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΕΙΣ: Βγάλε έξω αργά αυτή την αγάπη που σε πονάει όταν ανασαίνεις. Κούνησέ την λίγο μέχρι να ξυπνήσει. Πλύν” την με προσοχή, ώστε να μην μείνει η παραμικρή βρωμιά. Καθαρή και ευωδιαστή δίπλωσέ την τόσες φορές όσες είναι αρκετές ώστε να αποχτήσει το μέγεθος του νυχιού του μεγάλου δάχτυλου του δεξιού ποδιού. Περίμενε μέχρι να περάσει κάποιο μυρμήγκι, να είσαι ευγενής και γεναιόδωρος και φόρτωσε σ” αυτό το βαρύ φορτίο.

Θα το μεταφέρει σε μέρος ασφαλές, σε κάποια βαθιά σπηλιά. Αφού το κάνεις αυτό, πήγαινε να γεμίσεις για χιλιοστή φορά την πίπα σου με καπνό μπροστά στη θάλασσα της ανατολής. Η λησμονιά θα φτάσει παράλληλα με το τέλος του καπνού και το πλησίασμα της θάλασσας σε σένα. Αν θές να ξαναβρείς αυτή την αγάπη που τώρα ξεχνάς φτάνει να γράψεις μια μακρόσυρτη επιστολή, μιλώντας για ταξίδια άγνωστα, για λερναίες ύδρες, για ανεμόμυλους, για γραφεία και άλλα τέρατα το ίδιο τρομακτικά. Στην επιστροφή σου απ” το ξενοδοχείο θα ξαναβρείς την αγάπη σου ίδια και όμοια, όπως την έστειλες, ίσως με λίγο σκόνη και όνειρο στο εξώφυλο.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ: Μπροστά σε έναν οποιοδήποτε καθρέφτη, κατάλαβε πως δεν είμαστε το καλύτερο του εαυτού μας. Μπορούμε όμως πάντα να σώσουμε κάτι: Ένα νύχι για παράδειγμα.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ: Εφόσον κάποιος άνθρωπος παραμένει νεκρός κανένας να μη ζήσει.. Ακόμη και σιγά σιγά ας αρχίσουμε να πεθαίνουμε μέχρι κάτι ν’αλλάξει σ’αυτήν την αδικία.. «Roberto Fernandez Retamar»

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΟΥ: Αυτοί που τώρα λεν “πόσο κακός είναι” κάποτε θα πουν “πόσο καλός ήταν”. Κι εγώ θα φύγω γελώντας κοροϊδεύοντάς τους συνέχεια, κοροϊδεύοντας εμένα δηλαδή..

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Κατ’ αρχήν δεν είναι υποχρεωτικό να ξέρεις νότες, ομοιοκαταληξίες και ρυθμούς, αρκεί ν’ αρχίσεις να σιγοτραγουδάς κάποιο παλιό σκοπό. Επανέλαβέ τον μέχρι που να μην έχει καμία σχέση με το πρωτότυπο. Τα λόγια είναι το λιγότερο μιας και από ποιήματα άλλο τίποτα. Για τις όποιες αμφιβολίες όμως πρόσεχε να μη σ΄ ακούσει κανείς, γιατί κι από κριτικούς άλλο τίποτα.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙΣ: Αποφάσισε να γράψεις ένα βιβλίο. Βάλε μαζί διάφορες αναμνήσεις (τουλάχιστον 16). Γράψε ένα μακρύ πρόλογο και στις λίγες σελίδες που απομένουν, στρίμωξε τις αναμνήσεις. Ο δείκτης περιεχομένων δεν είναι απαραίτητος. Μετά διέσχισε κολυμπώντας τον Ατλαντικό και κατέκτησε την Ευρώπη. Το βιβλίο θα πουληθεί όπως το ζεστό ψωμί.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΘΕΙΣ: Διάλεξε μια οποιαδήποτε γυναίκα. Επικέντρωσε την προσοχή σου σε κάποιο σημείο του κορμιού της και άρχισε να την αγαπάς. Αύξησε σιγά σιγά την αγάπη σου μέχρι να την ολοκληρώσεις. Αφού κάνεις όλα αυτά, δώσε ένα τέλος γρήγορα γιατί ο έρωτας προκαλεί εθισμό.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ: Παίρνεις ένα κομμάτι σπάγγο, σε όποιο μέγεθος θέλεις και αρχίζεις να το βάζεις στη δεξιά τσέπη του παντελονιού σου μέχρι να συμβεί κάτι απ’ τα παρακάτω: α) Να γεμίσει η τσέπη σπάγγο β) Να κουραστείς να βάζεις σπάγγο στην τσέπη σου. Όταν συμβεί κάτι απ’ τα δύο ή και τα δύο περίμενε ένα βροχερό βράδυ. Τη στιγμή που η βροχή αρχίζει να είναι αβέβαιη για το αν θα πέσει ή όχι, βγάλ’τον σπάγγο και πέταξέ τον ψηλά, όσο πιο ψηλά μπορείς, με μαγικές κινήσεις και ταυτόχρονα ψιθύρισε τα παρακάτω λόγια:

ΚΟΙΤΩ, ΜΕΤΡΑΩ, ΥΠΑΡΧΩ, Η ΖΩΗ”.

Αν ακολούθησες τις οδηγίες κατά γράμμα, ο σπάγγος θα παραμείνει ακίνητος στον αέρα για μερικές στιγμές πριν επιστρέψει στη γη ένα μάτσο νήματα. Μ’αυτόν τον τρόπο έχεις μετρήσει ένα κομμάτι ζωής. Αν παρ’όλα που έχεις ακολουθήσει τις οδηγίες σωστά, το σκοινί δεν ανταποκριθεί στα όσα είπαμε, τότε μην ανησυχείς και δοκίμασε με άλλον σπάγγο. Καμιά φορά υπάρχουν σπάγγοι που αρνούνται πεισματικά να μετρήσουν τη ζωή (έχουν ήδη αρκετά προβλήματα – λένε- με το να δένουν μπότες, παπούτσια και άλλα απίθανα πράγματα).

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΤΗ ΣΙΩΠΗ: Οι αναμνήσεις φτάνουν. Μην τις μετράς, το αποτέλεσμα είναι συνήθως απογοητευτικό

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ: Άναψε την πίπα και συνέχισε να περπατάς. Μάζεψε με προσοχή κάποιες κοτσίδες μαλλιών, δυο τρεις ματιές, μια ανάμνηση ή κάτι άλλο από λευκά ή σκουρόχρωμα δέρματα, ένα ποίημα χαλασμένο και μία σόλα παπουτσιού (αυτό το τελευταίο για να δώσεις ανθεκτικότητα σ’ όλα αυτά). Ανακάτεψέ τα όλα κι αρωμάτισέ τα διακριτικά. Μοίρασε αυτό που βγήκε δια δύο, τόσες φορές όσες χρειάζεται ώστε να μη μείνει τίποτα.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΕΙΣ: Συνέχισε να περπατάς, όταν θα το καταλάβεις θα είσαι ήδη πεσμένος στο χώμα, σ’αυτή την άβολη θέση που κάθονται οι κούκλες. Αμέσως μετά ξεκίνα να σκέφτεσαι έντονα και πεισματικά τα οφέλη που θα’χεις αν μείνεις εκεί στο χώμα. Μα ήδη οι σύντροφοι απομακρύνονται και η πληγή απέχει πολύ απ’ την εμφάνιση ενός καθαρού συναισθήματος σίγουρα.. Δεν σκέφτεσαι καν την ιδέα να μείνεις εκεί όλη σου τη ζωή, με τη λάσπη να γεμίζει την ψυχή και το σακίδιό σου, έτσι φτάνει η στιγμή να σηκωθείς. Δύσκολη κατάσταση και με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Ίσως να’ναι καλύτερα να συνεχίσεις να μένεις στη γη και να σέρνεσαι λίγο λίγο, αλλά εκτός του ότι είναι ελαφρώς αντιαισθητικό, δεν είναι πραγματοποιήσιμο (πιστέψτε με το δοκίμασα).

Θα υπάρχει πάντα κάποια κρυμένη ρίζα ή κάποιο αγκάθι να σε κρατήσει, κι έτσι λοιπόν αρχίζεις και πάλι να σκέφτεσαι τις ανέσεις του να κάθεσαι στη λάσπη ακόμα και με τα κουνούπια, τα νταβάνια και τις μύγες. Πάνω που αποφασίζεις να σηκωθείς, πράγμα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο, εμφανίζεται η περίπλοκη διαδικασία του να στηριχτείς με τα χέρια ή με τα γόνατα, όπου χρειαστεί, και να βάλεις το βαρύ σάκο σου στην πλάτη (είναι απλό να κουβαλήσεις το σπίτι σου στον ώμο σου: φτάνει ένα δίχτυ πλαστικό και μια αιώρα).

Μα το σακίδιο επιμένει να κουβαλάει άλλα πράγματα απίθανα: μερικά βιβλία με ποιήματα, κανένα ρούχο, καμία παράταιρη κάλτσα, το γιατρικό για την υφήλιο, φαγητό, καμία υγρή κουβέρτα. Το φορτίο στο σύνολό του ζυγίζει τόνους (κυρίως μετά τις πρώτες ώρες περπατήματος) και γυρίζει στη λάσπη κάθε φορά που του ‘ρχεται η όρεξη, δηλαδή σχεδόν πάντα. Τώρα πια χελώνα με τα μούτρα στο χώρα ακολουθεί η σκηνή κατά την οποία το ένα πόδι πατάει και το άλλο σηκώνεται, με την ανάλογη φυσικά αντίδραση των γονάτων. Ο ορίζοντας έτσι όλο και πλαταίνει και θα παραμείνει για πάντα ξένος. Με το βλέμμα στη γη ξαναξεκινάς ως την επόμενη πτώση που θα πραγματοποιηθεί μόλις λίγα βήματα μετά. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται..

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ: Σχημάτισε με τα χέρια σου ένα δοχείο, κι αποθήκευσε ένα ένα τα δάκρυα. Μόλις γεμίσει άδειασ’το σε κάποιο ξένο τόπο και φτιάξε τόσες θάλασσες όσες είναι απαραίτητες. Βάφτισέ τες με ονόματα όμορφα κι αποκαλυπτικά. Απέφυγε κοινοτυπίες όπως “πικρή θάλασσα” ή “θάλασσα του πόνου και της ηδονής”. “Θάλασσα δένδρο”, “θάλασσα ήλιος”, “θάλασσα καπέλο” και παρόμοια ονόματα είναι πιο κατάλληλα.

Από τις σημειώσεις του Subcomandante Insurgente Marcos, 1984 – 1989. Ζούγκλα Λακαντόνα, Τσιάπας, Μεξικό.

(Έκδοση Πρωτοβουλίας Αλληλεγύης στον Αγώνα των Ζαπατίστας, Θεσσαλονίκη, Απρίλης 1996).

Πηγή