Ομιλίες στη Βουλη


Βουλή Μ

Ομιλία του Υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου επί του Ελληνικού Δημόσιου Χρέους (04/06/2015)

Αυτό το έγκλημα, που εμείς το λέμε με μια λέξη Μνημόνιο, πρέπει να αναδειχθεί. Γιατί το ονομάζω έγκλημα; Το ονομάζω έγκλημα, για έναν απλό λόγο. Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, που λέγαμε κάποτε, η σύγκλιση των κρατών, έχει καταργηθεί.

Στο πλαίσιο της εναρκτήριας συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους, η οποία διεξήχθη στις 4 Απριλίου 2015, υπό την προεδρία της Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου, ο Υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης έκανε εισήγηση την οποίαν δημοσιεύουμε παρακάτω.

Στην εισήγησή του, ο Υπουργός υπογράμμισε πως η Επιτροπή οφείλει να φέρει στο φως τις διαδικασίες με τις οποίες διογκώθηκε το χρέος των χωρών της ευρωπαϊκής Περιφέρειας, «ως αποτέλεσμα της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης και των επιλογών του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ωστόσο έχουν κριθεί νόμιμες από την Eurostat και την Κομισιόν».

Αναφερόμενος στη σύναψη δανειακής σύμβασης και στο μνημόνιο του Μαΐου 2010 που επιβλήθηκαν στη χώρα μας, ο κ. Βαρουφάκης επισήμανε πως «είχαμε μία κυνικότατη μισανθρωπική μεταφορά, από τα βιβλία των ζημιών των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών στους φορολογούμενους της περιφέρειας και μετά στους φορολογούμενους του Βορρά».

«Αυτό το έγκλημα που ονομάζεται Μνημόνιο, πρέπει να αναδειχθεί», είπε και τόνισε πως στηρίζει την διαφάνεια «αλλά υπάρχει μια τάση στην Ελλάδα, η αποτυχία του πολιτικού συστήματος και της Δικαιοσύνης, να μεταφέρεται σε Εξεταστικές Επιτροπές στη Βουλή».

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Υπουργού Οικονομικών στη Βουλή:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ως Υπουργός Οικονομικών, δεσμεύω το Υπουργείο μου, όπως δεσμεύονται και οι Αναπληρωτές Υπουργοί, οι Γενικοί Γραμματείς, οι Διευθυντές όλων των Διευθύνσεων, να συνεργαστούν με την Επιτροπή ώστε να έρθει στο φως όλο εκείνο το βουνό των στοιχείων που θα χρειαστεί για να επιτελέσει το έργο της. Βασική αρχή της Δημοκρατίας, είναι η διαφάνεια, είναι η δυνατότητα του πολίτη να γνωρίζει, τι δεσμεύσεις έχουν παρθεί εκ μέρους του και εκ μέρους της.

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω, διαχωρίζοντας την τοποθέτησή μου.

Θα ήθελα να πω δύο σκέψεις κάπως τεχνικού χαρακτήρα, πριν περάσω στο πολιτικό θέμα, στην πολιτική διάσταση.

Καταρχάς, πρέπει να ξεχωρίζουμε δύο πράγματα, ότι από τη μία μεριά είναι ο δανεισμός και από τη άλλη είναι οι δαπάνες, η χρήση των δανεικών.

Σε ό,τι αφορά στον δανεισμό, ο κοινός νους, πολύ σωστά, σκέφτεται τον δανεισμό στο πλαίσιο μιας διμερούς συναλλαγής. Π.χ. ο Κώστας δανείζεται από την Κατερίνα 1.000 ευρώ, η Κατερίνα του τα δανείζει, με στόχο την αποκομιδή κάποιου τόκου. Δυστυχώς, τα τελευταία 25 με 30 χρόνια, ο δανεισμός στο πλαίσιο του κρατικού χρέους αλλά και γενικότερα του επιχειρηματικού χρέους, έχει περάσει από την επώνυμη στην ανώνυμη συναλλαγή. Κάποτε ένας ιδιώτης – ένα νοικοκυριό, δανειζόταν χρήματα από μία τράπεζα για να αγοράσει ένα σπίτι – για να χτίσει ένα σπίτι, η τράπεζα αυτή κράταγε το δάνειο και ήλπιζε ότι ο συγκεκριμένος πελάτης κάποια στιγμή θα αποπλήρωνε μέσα σε 20 χρόνια τα δανεικά, τόσο το κεφάλαιο όσο και τους τόκους.

Από τα τέλη της 10ετίας του ’80 και αργότερα, όπως όλοι γνωρίζουμε, η διαδικασία του λεγόμενου financialisation – της χρηματιστικοποίησης -κάπως έτσι να το πούμε στα ελληνικά- άλλαξε άρδην την διαδικασία. Η τράπεζα η οποία δανείζει τουλάχιστον στις προηγμένες χρηματοπιστωτικά χώρες το ποσό στον ιδιώτη, κρατάει αυτό το χρέος στα βιβλία της για μερικά δευτερόλεπτα. Αμέσως μετά αυτό το χρέος κατακερματίζεται στα εξ ων συνετέθη, σε πακετάκια 100 δολαρίων ή 100 δολαρίων από εδώ και από εκεί. Μετά αυτά τα κομματάκια χρέους αναπακετάρονται σε άλλα πακετάκια, τα οποία περιέχουν το καθένα λίγο χρέος του Γιώργου προς την Κατερίνα, λίγο χρέος της Ελλάδας προς την Deutsche Bank, λίγο χρέος της Deutsche Bank προς την City Bank, λίγο χρέος της Ιαπωνίας στους Ιάπωνες πολίτες. Η διασύνδεση αυτών των χρεών μεταξύ τους και το τι αξία ουσιαστικά δικαιούται να εισπράξει ο ιδιοκτήτης αυτού του πακέτου, χτίζεται στη βάση μίας μαθηματικής φόρμουλας που ούτε αυτός που την συνέθεσε δεν μπορεί μετά να την κατανοήσει.

Αυτή η πολυπλοκότητα, δεν είναι σφάλμα, είναι μέρος της σχεδίασης και στόχο έχει την δημιουργία μίας ασάφειας -μας κατηγορούν πολλοί για δημιουργική ασάφεια στο χρηματοπιστωτικό σύστημα- έτσι ώστε να αποκτήσει μία μαγική χροιά αυτό το πακέτο και τελικά η αξία του να είναι μία αξία -αν θέλετε- και συμβολική, αλλά ουσιαστικά καθαρά υποκειμενική που διαμορφώνεται μέσα από το παιχνίδι των αγορών.

Για παράδειγμα, αυτά τα CDOs, ήταν η μορφή ιδιωτικού χρήματος που τύπωνε με αυτόν τον τρόπο που σας περιέγραψα, η Wall Street, το City του Λονδίνου, η Φρανκφούρτη και ο λόγος που το έκαναν ήταν πάρα πολύ απλός, διττός. Πρώτον, δεν είναι πάρα πολύ ωραίο ως δανειστής να μην φοβάσαι ότι ο δανειζόμενος δεν θα σου τα επιστρέψει ποτέ πίσω; Δανείζεις, αμέσως το δάνειο το σπας – το κατακερματίζεις με αυτό τον τρόπο και το διώχνεις και δεν αγωνιάς εάν ο Κώστας ή η Κατερίνα θα μπορέσουν ποτέ να αποπληρώσουν τα δάνειά σου; Τελείωσε, εσύ δεν έχει καμία σχέση μαζί τους, πλέον. Αυτό το χρέος έχει διασπαρθεί σε όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, σε όλη την υφήλιο.

Έτσι ξεκίνησε αυτή η διαδικασία, αυτή η φαντασίωση, του λεγόμενου, risk sans risk, του χρέους χωρίς ρίσκο. Γιατί, υποτίθεται, ότι από την στιγμή που πήρες το δάνειο της Κατερίνας και το έσπασες σε πάρα πολλά μικρά κομματάκια και αυτό έχει διασπαρθεί στα πέρατα του κόσμου και εάν πτωχεύσει η Κατερίνα και δεν μπορέσει να το αποπληρώσει, ο κάθε ένας που έχει δικαίωμα σε αυτό το χρέος, έχει τόσο μικρό κομμάτι, τόσο μεγάλη έκθεση σε αυτό το χρέος που δεν θα πάθει και τίποτα.

Ναι, αλλά όταν η υφήλιος αποδεικνύεται πολύ μικρή για να σηκώσει όλα αυτά τα βουνά των CDO’s και των παραγώγων χρέους και ξαφνικά, εκεί που το 2000 το συνολικό ακαθάριστο εθνικό εισόδημα του πλανήτη ήταν γύρω στα 50 τρισ., όλα αυτά τα παράγωγα ήταν 70. Το 2007 το παγκόσμιο Α.Ε.Π. πήγε από τα 50 στα 70 και το βάρος, όπως αυτό των παραγωγών ανέβηκε από 70 ως 750 και κάηκε το 2008, κατέρρευσαν οι τράπεζες και τις διέσωσαν οι φορολογούμενοι. Και να που ξαφνικά αποκτήσαμε κρίση χρέους. Δεν την αποκτήσαμε τότε, κρίση χρέους είχαμε πριν το 2008, αλλά ήταν ιδιωτικό χρέος. Ήταν η μορφή του ιδιωτικού χρέους που το χρηματοπιστωτικό σύστημα έκοβε υπό την μορφή ιδιωτικού χρήματος. Αυτό το ιδιωτικό χρήμα ήταν που δημιούργησε την εντύπωση αυτού που είχε πει ο Βen Bernanke, «the great moderation», η μεγάλη μετριοπάθεια που δεν είναι καθόλου μετριοπάθεια. Αυτό που εννοούσε ο Βen Bernanke, μέχρι πρόσφατα πρόεδρος της Τράπεζας της Αμερικής, και το πιστεύει, όπως το πίστευαν και όλοι και αυτοί που έχτισαν την ευρωζώνη πάνω στη βάση αυτών των αξιωμάτων, όπως και ο Alan Greenspan πριν από αυτόν και ολόκληρη η Ε.Ε. εν τη ανοησία της, αυτή η φαντασίωση ήταν ότι για 10-15 χρόνια έχουμε συστηματική μεγέθυνση του πραγματικού Α.Ε.Π. και παράλληλα πολύ χαμηλό πληθωρισμό. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει, το riskless risk δουλεύει, βρισκόμαστε σε ένα νέο παράδειγμα ανάπτυξης και όσοι διαφωνούν, όπως διαφωνούσαν σχεδόν όλοι από εμάς, ήταν απλώς παλαιοκομματικοί που αρνούνται να αποδεχτούν ότι ζουν σε έναν νέο κόσμο, του οποίου τους κανόνες δεν καταλαβαίνουν.

Στο πλαίσιο αυτών χτίστηκε η ευρωζώνη. Η ευρωζώνη χτίστηκε πάνω στο αξίωμα ότι αυτό το «great moderation» του Bernanke θα διαρκέσει για πάντα, ότι αυτό το riskless risk είναι πλέον καθεστώς, ότι οι τράπεζες μπορούν να κόβουν όσο θέλουν σε ιδιωτικό χρήμα και να πληρώνουν τους εαυτούς τους όσο θέλουν, εφόσον βεβαίως οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι εισπράττουν αυξήσεις στους μισθούς τους, οι οποίοι να είναι λίγο πάνω από τον επίσημο πληθωρισμό, αλλά σαφέστατα κάτω από τον δικό τους προσωπικό πληθωρισμό. Θυμίζω ότι η εργατική τάξη έχει πληθωρισμό πολύ μεγαλύτερο από τον πληθωρισμό όλων των άλλων κοινωνικών στρωμάτων σε περιόδους ανάπτυξης. Αποφασίσαμε να κλειδώσουμε τις ισοτιμίες των νομισμάτων μας το 2000 και να αντικαταστήσουμε όλα αυτά τα νομίσματα με ένα κοινό νόμισμα, χωρίς να έχουμε δημιουργήσει εκείνους τους μηχανισμούς απόσβεσης κραδασμών που είναι απαραίτητοι σε μια νομισματική ένωση, έτσι ώστε, όταν έρθουν οι κραδασμοί, να μην έχουμε τη διαδικασία που είχαμε μετά το 1929 και την κατάρρευση της Wall Street.
Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν μάθαμε το μάθημά μας από το 1929. Το 1929 της δικής μας γενιάς, δηλαδή το 2008, δημιούργησε κραδασμούς και, ακριβώς όπως το 1929, κατέρρευσε η Wall Street, κατέρρευσαν οι τράπεζες, άρχισε η ύφεση και όταν αρχίζει η ύφεση, αμέσως ο δανεισμός των ελλειμματικών περιοχών της γης σταματά. Αυτές οι ελλειμματικές περιοχές της γης έχουν συσσωρεύσει, επειδή είναι ελλειμματικές, τα μεγαλύτερα χρέη. Είναι αυτές που πρέπει να υποστούν το μεγαλύτερο βάρος της λεγόμενης προσαρμογής. Σας θυμίζει τίποτε η λέξη δημοσιονομική, εισοδηματική και μισθολογική προσαρμογή; Βεβαίως, αυτά τα χρέη, όταν μειώνονται τα εισοδήματα στις υπερχρεωμένες περιοχές και χώρες, είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν, καθώς τα εισοδήματα καταρρέουν και το επόμενο στάδιο είναι ο κατακερματισμός του κοινού νομίσματος, που την εποχή εκείνη, μετά το 1929, ήταν ο κανόνας του χρυσού, και πολύ γρήγορα ο ένας υπερήφανος λαός αρχίζει να στρέφεται και να μισεί τον άλλο. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Ακριβώς αυτό δεν έγινε μετά το 2008;

Η χώρα μας, η οποία ήταν μέρος αυτού του πειράματος με τη Νομισματική Ένωση, ήταν μια χώρα που εξ ορισμού ήταν ελλειμματική. Πάντα ήταν ελλειμματική η Ελλάδα σε σχέση με τη Γερμανία από το 1920, όπως πάντα θα είναι ελλειμματικό το Γιορκσάιρ σε σχέση με την περιοχή του Λονδίνου, η ανατολική Γερμανία σε σχέση με τη δυτική Γερμανία, περιοχές της Γαλλίας σε σχέση με το Παρίσι κ.ο.κ.

Κάθε Νομισματική Ένωση έχει τις ελλειμματικές της και τις πλεονασματικές της περιοχές. Όσο έχεις το δικό σου νόμισμα η υποτίμησή του λόγω των ελλειμμάτων που έχει σε σχέση με τους πλεονασματικούς αποτελεί, αν θέλετε, ένα σύστημα απόσβεσης κραδασμών, ένα αμορτισέρ.

Όταν παύεις να έχεις το νόμισμα, ο μόνος τρόπος να χρηματοδοτούνται τα ελλείμματά σου είναι μέσα από κεφαλαιακές εισροές.

Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια υπεραπλούστευση, που, όμως, βοηθάει: Όταν πουλάς πορτοκάλια και εισάγεις BMW, υπάρχει ένα έλλειμμα. Όταν έχεις κοινό νόμισμα δεν μπορεί να γίνει αποτίμηση. Οπότε τι πρέπει να γίνει για να εξισορροπηθεί η κατάσταση; Δανεισμός.
Στη Γερμανία, στην Ολλανδία και στις πλεονασματικές χώρες είναι λογικό, όλα αυτά τα χρήματα να συσσωρεύονται εξ ορισμού γιατί είναι πλεονασματικές. Όταν είσαι πλεονασματικός, εισάγεις κεφάλαιο. Πουλάς BMW και παίρνεις χρήματα. Αυτά μένουν στις τράπεζες και λιμνάζουν.

Ξαφνικά, λοιπόν, υπάρχει υπερπροσφορά χρήματος στις πλεονασματικές χώρες. Οι τράπεζες θέλουν να τα δανείσουν, γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από έναν τραπεζίτη να έχει χρήματα, τα οποία δεν τα δανείζει και λιμνάζουν. Θέλει να τα δανείσει. Σε ποιον να τα δανείσει;
Συνέχεια

Advertisements

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ “MR SMITH”


ΝΙΟ Βαρουφάκης

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΙΟ  ΣΕ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ “MR SMITH”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιανη  Βαρουφάκη «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ»

«ΤΟ ΜΑΤΡΙΧ

Υπάρχει  ένα έργο που συμβολίζει την κατάσταση της παράδοξης  μεταμοντέρνας κατάστασή  μας. Η ταινία ΜΑΤΡΙΧ, όπου η εξέγερση των δημιουργημάτων μας δεν είναι μία ακόμη περίπτωση «δημιουργοκτονίας». Η αναδυόμενη αυτοκρατία των μηχανών έχει την οξυδέρκεια να διατηρήσει το ανθρώπινο είδος για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της. Μας διατηρούν ζωντανούς ως πηγή θερμικής ενέργειας, μ ε την οποία οι μηχανές τροφοδοτούνται για να συνεχίσουν να αναπτύσσουν  την κοινωνία τους. Πιο συγκεκριμένα η ταινία αποκαλύπτει ένα στοιχειό , ένα φάντασμα, το οποίο ζεί στα εντόσθια του οικονομικού μας συστήματος, αποσταθεροποιώντας το. Και αυτό είναι  Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. Οι μηχανές που έχουν κατακλύσει την γή έχουν δημιουργήσει μια δικής τους πολύπλοκη οικονομία. Αξία όμως δεν παράγουν, και αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Η κοινωνία των μηχανών έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους σε άβουλους δούλους, τους οποίους κρατά ζωντανούς σε ένα ψηφιακό όνειρο, ώστε να προσφέρουν με την σωματική τους θέρμη ενέργεια στις μηχανές τους. Κάπως έτσι χαρακτηρίζεται η σημερινή κοινωνία με τον ιδιαίτερα εξελιγμένο καταμερισμό της εργασίας. Κάποιες μηχανές φροντίζουν να παράγεται αρκετή ενέργεια από τα κορμιά των ανθρώπων, άλλες είναι πολεμικές μηχανές, άλλες πάλι συναρμολογούν και ετοιμάζουν την επόμενη γενιά μηχανών. Ολες μαζί αποτελούν μία λειτουργική μηχανική κοινωνία που αναπαράγεται, παράγει πλεονάσματα, διανέμει πόρους. ΑΞΙΑ  όμως δεν παράγεται στο πλαίσιο αυτής της μηχανικής κοινωνίας.

Γενικότερα σε έναν κόσμο χωρίς ανθρώπους, όπου οι άνθρωποι  έχουν χάσει ολοσχερώς την νοημοσύνη τους, δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για δημιουργία αξίας. Ο όρος είναι περιττός και άνευ περιεχομένου.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΑΞΙΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ, και αυτή είναι μία μείζονα πηγή αστάθειας που είναι βαθειά θαμμένη στα θεμέλια των κοινωνιών της αγοράς.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΊΑ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ, ΟΣΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΘΑΡΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΗΧΑΝΙΚΗ, ΤΟΣΟ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Η «ΑΞΙΑ» ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ.

Οι εταιρείες μπορούν να παράγουν τεράστιες ποσότητες αγαθών και αστραφτερά προιόντα, όμως η αξία αυτής της χιονοστιβάδας αγαθών τείνει προς το μηδέν, όσο μηχανοποιούν την εργασία ή επιβάλλουν στους εργαζόμενους μηχανιστικά χαρακτηριστικά, πρότυπα και συμπεριφορές.

Ο άνθρωπος όμως αδυνατώντας να απελευθερωθεί από την  ανθρώπινη υπόστασή του, και χωρίς να έχει την επιλογή να καταπιεί το «ΜΠΛΕ ΧΑΠΙ», που θα αφαιρούσε το βάρος της επίγνωσης από τους κουρασμένους ώμους του, (όπως προσφέρθηκε στην ταινία στον Νίο), ό εργάτης αυτός άνθρωπος παραμένει το τελευταίο οχυρό που αντιστέκεται στην εισβολή της αγοράς στην σχέση ΕΡΓΟΔΟΤΗ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ.

Αυτή η αδυναμία των ανθρώπων να μετατρέψουν τον εαυτό τους σε ένα εμπόρευμα, εξηγεί για ποιο λόγο τα οικονομικά συστήματα σε αντίθεση με την φύση, είναι επιρρεπή σε Κρίσεις με κεφαλαίο το Κ.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΕΠΙΧ/ΣΕΙΣ ΜΗΧΑΝΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ.

Η αξία των προιόντων που παράγονται φθίνει όταν παράγονται με πιο αυτοματοποιημένο τρόπο, χωρίς την παραμικρή συμμετοχή της ανθρώπινης εργασίας, και έτσι το κέρδος φθίνει. Όταν πέσει κάτω από ένα επίπεδο, αρχίζουν οι χρεωκοπίες και όλη η κοινωνία πιάνεται στις δαγκάνες της κρίσης. Οι δύο δαίμονες του συστήματος , οι αγορές εργασίας και του χρήματος, συνωμοτούν για να την αποτρέψουν από μία αυθόρμητη απόδραση.

Όσο η ανθρωπίνη εργασία θα αντιστέκεται στην πλήρη εμπορευματοποίηση, δηλ. ΟΣΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, Η ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΞΙΑ.»

Ο  Νίο στην πάλη του με τον  “MR SMITH” και κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο του επιθανάτιου ρόγχου του παγκόσμιου Μινώταυρου, θέτει τις  συνθήκες  ενός νέου ιστορικού και κοινωνικού Γίγνεσθαι με νέες αντιλήψεις και ίσως αυτό να είναι η «αφετηρία  ενός νέου και γνήσιου ουμανισμού» ΔΙΚΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ.

  Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ

 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ….

Αισθητική και Απειρία Νομισμάτων


Δραχμη 5

Πώς να διακρίνουμε τον πραγματικό συμβολισμό των νομισμάτων που περνούν καθημερινά από τα χέρια μας…

Έχει σημασία η αισθητική του χρήματος; Και βέβαια έχει.

(Από τον Γιάνη Βαρουφάκη)

Χωρίς καμία γνώση οικονομικών, μια διεισδυτική ματιά στα χαρτονομίσματα της ευρωζώνης θα έφτανε για να προϊδεάσει τον προσεκτικό παρατηρητή για το ότι το κοινό μας νόμισμα ήταν προδιαγεγραμμένο να έχει πρόβλημα.

Θα έβλεπε τα χαρτονομίσματα των 5, 10 και 20 ευρώ και ίσως, μετά από σύντομη έρευνα, θα διαπίστωνε ότι οι αψίδες, τα υδραγωγεία και οι γέφυρες που τα κοσμούν είναι αποκυήματα της φαντασίας κάποιου γραφίστα εξουσιοδοτημένου από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να τα σχεδιάσει. Ακόμα και το μοντερνιστικό κτίριο που απεικονίζεται στο αγαπημένο χαρτονόμισμα της ρωσικής μαφίας, των €500, δεν υπάρχει πουθενά στην Ευρώπη. Ούτε καν ως ανεκπλήρωτο σχέδιο κάποιου κορυφαίου Ευρωπαίου αρχιτέκτονα.

Πράγματι, εμείς οι οικονομολόγοι πλανώμαστε πλάνην οικτράν όταν θεωρούμε πως η αισθητική δεν έχει σχέση με την αξία ενός νομίσματος ή με τη φιλοσοφία που κρύβει η ετυμηγορία σχετικών λέξεων.

Είναι δυνατόν, αναρωτιόμαστε εύλογα, η ήπειρος με τη μεγαλύτερη πολιτιστική παραγωγή της Οικουμένης, με αρχιτεκτονική παράδοση που καθορίζει την παγκόσμια αισθητική, να αναθέτει σε κάποιους γραφίστες τον σχεδιασμό ανύπαρκτων, ανώδυνων, μέτριας ποιότητας και χαμηλής αισθητικής σχεδίων για να κοσμήσουν αυτά τα κοινά χαρτονομίσματα με τα οποία συναλλάσσονται οι κληρονόμοι μιας τόσο βαριάς αισθητικής κληρονομιάς; Κι όμως! Αυτό ακριβώς επέλεξαν οι ιθύνοντες της Κεντρικής «μας» Τράπεζας.

Γιατί; Ντρέπονται για την ευρωπαϊκή κληρονομιά; Όχι, δεν είναι επειδή ντρέπονται γι’ αυτήν. Απλώς, η απόφασή τους να επιλέξουν την μπανάλ αισθητική ανύπαρκτων γεφυρών και αψίδων αντανακλά το κεντρικό πρόβλημα του ευρώ, που σήμερα η Ευρώπη το βιώνει στο πετσί της υπό τη μορφή της ατέρμονης κρίσης.

Ώρα να διακρίνουμε τον πραγματικό συμβολισμό των νομισμάτων που περνούν καθημερινά από τα χέρια μας…

Το σκεπτικό τους ήταν απλό: αν επέλεγαν, παραδείγματος χάριν, να απεικονίσουν το Κολοσσαίο στο χαρτονόμισμα των €50, υπήρχε ο φόβος της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας (της περίφημης Bundesbank) ότι το κοινό νόμισμα θα εντυπωνόταν στο μυαλό των χρηστών του, ιδίως εκτός Ευρώπης, ως ένα νόμισμα κοντά στην ιταλική λιρέτα – ένα νόμισμα πληθωριστικό, «μαλακό», με τάση υποτίμησης. Το ίδιο φοβήθηκαν και στην περίπτωση της απεικόνισης ενός από τα σαγηνευτικά αρχιτεκτονήματα που συρρέουν οι τουρίστες να δουν στη Βαρκελώνη. Ναι μεν θα ήταν πανέμορφο το χαρτονόμισμα των €100 εάν απεικόνιζε ένα από τα κτίρια του Γκαουντί, αλλά, όπως φοβήθηκαν οι της ΕΚΤ, οι Γερμανοί πολίτες μπορεί να ένιωθαν απαίσια να αντικαταστήσουν στο πορτοφόλι τους την αυστηρή αισθητική του μάρκου των 500 με ένα μοβ χαρτονόμισμα γεμάτο περίτεχνα σχέδια μεσογειακής αισθητικής.

Όσο για τον Παρθενώνα, την Ολυμπία, τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, τους Δελφούς, όταν έθεσα το ερώτημα σε άνθρωπο της ΕΚΤ, μεταξύ σοβαρού και αστείου, μου απάντησε: «Φαντάζεσαι να είχαμε τον Παρθενώνα στο χαρτονόμισμα των €50 και να έπρεπε να εκπαραθυρώσουμε την Ελλάδα από την ευρωζώνη;». Και όταν του επισήμανα ότι αυτό δεν τους εμπόδισε να τυπώσουν την ελληνική λέξη ΕΥΡΩ δίπλα στη λέξη EURO, τι νομίζετε ότι μου απάντησε;

«Άλλο η ελληνική γραφή, που αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής κουλτούρας, και άλλο μια εικόνα ελληνικού μνημείου. Η εικόνα, αντίθετα με τη γραφή, παραπέμπει στη μεσογειακή νωχελικότητα, ενώ το κείμενο, το αλφάβητο της αρχαίας Ελλάδας, μας ανήκει. Αν σας διώχναμε από την ευρωζώνη, το να κρατήσουμε τα γράμματα έψιλον, ύψιλον, ρο και ωμέγα είναι ok. Δεν θα ήταν, όμως, ok να κρατήσουμε στο νόμισμά μας μια εικόνα που να παραπέμπει στην Ελλάδα».

Είδατε αισθητικές ευαισθησίες οι κεντρικοί τραπεζίτες της Φρανκφούρτης;

Να γιατί κανένα ελληνικό, ιταλικό ή ισπανικό μνημείο δεν κοσμεί τα κοινά μας νομίσματα. Και από τη στιγμή που έτσι αποφάσισαν, ήταν προφανές ότι τους ήταν δύσκολο να απεικονίσουν τον εξαιρετικό καθεδρικό ναό της Κολωνίας ή κάποιο άλλο εξαίσιο βορειοευρωπαϊκό μνημείο – καθώς σε μια τέτοια περίπτωση θα ξεσηκώνονταν οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, ακόμα και εμείς. Το αποτέλεσμα ήταν η αισθητική που γνωρίζουμε. Αυτά τα θλιβερά, ανώδυνα, χαρτονομίσματα που στερούνται οποιασδήποτε σχέσης με πραγματικά επιτεύγματα ευρωπαϊκής αισθητικής σχεδιάστηκαν ώστε να παραπέμπουν σε μια αυστηρή, βορειοευρωπαϊκή αισθητική. Η ελπίδα των Βορειοευρωπαίων κεντρικών τραπεζιτών ήταν πως οι χρήστες των νομισμάτων θα εκλάβουν την αυστηρότητα της αισθητικής τους ως προσομοιάζουσα στην προτεσταντική ηθική που συνάδει περισσότερο με «σκληρό» νόμισμα.

Όταν το 2000 εισήλθαμε με τυμπανοκρουσίες στο «κοινό» νόμισμα, λίγοι πρόσεξαν ότι ο ιός της κρίσης ήταν ήδη αποτυπωμένος στις εικόνες των χαρτονομισμάτων. Ότι ήδη είχε αποτυπωθεί στο DNA του νομίσματος η «εντολή» του περιορισμού της εντοπιότητας του νομίσματος στα ανατολικά του Ρήνου και βορείως των Άλπεων. Πως φαινόταν στα σχέδια που κοσμούσαν τα νομίσματα ακριβώς όπως, παρά την ανεξιθρησκία του αμερικανικού Συντάγματος, η αισθητική απεικόνιση του δολαρίου περιστρέφεται γύρω από τη φράση «In God we trust» («Εμπιστευόμαστε τον Θεό»).

Πράγματι, εμείς οι οικονομολόγοι πλανώμαστε πλάνην οικτράν όταν θεωρούμε πως η αισθητική δεν έχει σχέση με την αξία ενός νομίσματος ή με τη φιλοσοφία που κρύβει η ετυμηγορία σχετικών λέξεων. Όταν, παραδείγματος χάριν, ανέφερα πρόσφατα σε Αμερικανό συνάδελφο πως η γερμανική λέξη για το «χρέος» είναι η ίδια με τη λέξη για την «ενοχή» (Schuld) ή ότι οι γέφυρες, τα υδραγωγεία, τα κτίρια και οι αψίδες που απεικονίζονται στα ευρώ μας δεν υπάρχουν πουθενά στην Ευρώπη, ξέρετε τι μου απάντησε; «Τώρα καταλαβαίνω…».

Ώρα να καταλάβουμε κι εμείς.

Ώρα να διακρίνουμε τον πραγματικό συμβολισμό των νομισμάτων που περνούν καθημερινά από τα χέρια μας.

 Πηγή

Σύμβολα Νομίσματα  Αισθητική και Άπειροι Αριθμοί

Αλήθειες και ψέματα


Βουλή Μ

Βουληφόρων

«Ένα κόμμα της αντιπολίτευσης που προετοιμάζεται να κυβερνήσει εν μέσω της δραματικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πλειοψηφία των πολιτών, δεν μπορεί παρά να νιώσει την ανάγκη να παρουσιάσει, και να δεσμευτεί, σε κάποια ελάχιστη δέσμη μέτρων ανακούφισης ανθρώπων και επιχειρήσεων που θα εφαρμόσει από τον πρώτο μήνα μιας μελλοντικής κυβέρνησης της οποίας θα αποτελεί τον κορμό.

Το κατανοώ αυτό. Όμως πόσο θα ήθελα να ακούσω κάτι διαφορετικό στην προεκλογική περίοδο που, όπως φαίνεται, έχει αρχίσει ήδη! Πόσο θα ήθελα μια τοποθέτηση που να λέει πάνω-κάτω τα εξής:

• Αν πιστεύετε ότι τα Μνημόνια που ψηφίστηκαν ήταν η μόνη εναλλακτική εντός της Ευρωζώνης, δεν πρέπει να μας ψηφίσετε. •Αν κρίνετε ότι το 2ο Μνημόνιο τελειώνει επί της ουσίας, κι όχι για το θεαθήναι, με τον ελληνικό λαό να αποκτά ξανά τη δυνατότητα να πάρει τις τύχες του στα χέρια του, π.χ. μέσω της εκκολαπτόμενης επιμήκυνσης, παρακαλούμε ψηφίστε τη Συγκυβέρνηση – όχι εμάς.

• Αν θεωρείτε ότι το τραπεζικό μας σύστημα βρίσκεται σε καλή πορεία, μετά την ανακεφαλαιοποίηση, και πως θα αρχίσει, όπως έχει διαμορφωθεί και όπως είναι δομημένο σήμερα, να χρηματοδοτεί την ανάπτυξη της χώρας χωρίς να αποτελεί πλέον καρκίνωμα στη κοινωνική οικονομία μας, τότε μακρυά από τα ψηφοδέλτιά μας.

• Αν νομίζετε ότι η Ευρώπη έκανε το καθήκον της απέναντι στον εαυτό της και βρίσκεται στη σωστή (έστω και εκνευριστικά) αργή πορεία προς την έξοδο από την Κρίση, δεν είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει να εμπιστευτείτε.

• Αν περιμένετε από εμάς να σας πούμε ότι είμαστε σε θέση να επανεκκινήσουμε την οικονομία, και να ανατρέψουμε τις κατάφορες αδικίες που ζείτε καθημερινά, προτού επιτευχθεί μια νέα συμφωνία με την Ευρώπη, θα σας απογοητεύσουμε.

Γιατί να μας ψηφίσετε; Επειδή σας υποσχόμαστε μόνο δύο πράγματα:

•Αίμα και Δάκρυα, όπως υποσχέθηκε στους συμπολίτες του ο Τσώρτσιλ το 1939 τότε που τους ζητούσε την βοήθεια και υποστήριξή τους μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας εν μέσω πολέμου.
•Αίμα και Δάκρυα που, όμως, θα δώσουν σε όλους μας, κι όχι μόνο εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, το δικαίωμα να ελπίζουμε για ένα τέλος στον σιωπηλό αλλά αμείλικτο πόλεμο για την Αξιοπρέπεια και για την Αλήθεια.
•Αίμα και δάκρυα που θα πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να χύσουμε ώστε να μπει η χώρα σε βιώσιμη πορεία, η οποία σήμερα είναι αδύνατη όσο, είτε (Α) πιστεύουμε πως η συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις» της τρόικας είναι η λύση (με κάποιες κουτοπονηριές που θα μας επιτρέψουν μια πιο χαλαρή συμμόρφωση από αυτή που απαιτούν οι δανειστές), είτε (Β) νομίζουμε ότι η λύση μπορεί να δοθεί αναδιανέμοντας τους λιγοστούς πόρους ενός κράτους που μόνο εικονικά πλεονάσματα έχει, τα οποία μάλιστα είναι προϊόν μη βιώσιμης αφαίμαξης μιας φθίνουσας οικονομίας (και των συνήθων κορόιδων).

Πράγματι, αν θέλετε να μας ψηφίσετε να το κάνετε επειδή τα Δάκρυα και το Αίμα που σας υποσχόμαστε τα θεωρείτε ως ένα μικρό αντίτιμο για να ακούτε από κυβερνητικά χείλη την Αλήθεια. Για να έχετε αντιπρόσωπους στην Ευρώπη που δεν θα παρακαλάνε αλλά ούτε και θα ενστερνιστούν την τακτική του τσαμπουκά και της μπλόφας αλλά που, αντίθετα, θα υιοθετήσουν μια στρατηγική που καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε να υιοθετήσει έως τώρα: τη στρατηγική κίνηση του να λέμε την Αλήθεια στους εταίρους, στους λαούς των εταίρων και στους πολίτες της χώρας μας. Την Αλήθεια για την κατάσταση των τραπεζών (αντί την προσποίηση ότι είναι «ισχυρές»). Την Αλήθεια για τα ανύπαρκτα πλεονάσματα του κράτους μας. Την Αλήθεια για τις επενδύσεις και τις ανύπαρκτες προοπτικές τους όσο συνεχίζεται ο θανάσιμος εναγκαλισμός πτωχευμένου κράτους, πτωχευμένων τραπεζών, πτωχευμένων επιχειρήσεων, πτωχευμένων θεσμών.

Τέλος, πρέπει να ξέρετε ότι τη νίκη στις εκλογές τη φοβόμαστε περισσότερο από την ήττα. Την τρέμουμε, για την ακρίβεια. Αν όμως εσείς αποφασίσετε να μας ψηφίσετε για να κάνουμε πράξη το Αίμα και τα Δάκρυα που σας υποσχόμαστε, με αντάλλαγμα την Αλήθεια και την Αξιοπρέπεια – αν εσείς ξεπεράσετε τον φόβο αυτής της δέσμευσής μας- τότε θα ξεπεράσουμε κι εμείς τον τρόμο που μας προκαλεί η ιδέα να κυβερνήσουμε αυτή τη χώρα στη σημερινή τρισάθλια συγκυρία».

Διαβάστε εδώ: http://newpost.gr/post/383167/baroyfakhs-akoyste-twra-thn-alhtheia#ixzz3Dyk6HgBh

Αλήθεια και Αξιοπρέπεια!

Αρκεί.