Ο θάνατος του σύγχρονου κόσμου


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Άνθρωποι και Μηχανές

Χάνεται ο σημερινός άνθρωπος. Ο κόσμος, η εποχή μας, ο πολιτισμός μας. Καταποντιζόμαστε όπως η αρχαία εκείνη Ατλαντίδα που γράφει στον Τίμαιο ο Πλάτων.

Αυτά δε σας τα λέω εγώ. Αυτά τα είπανε και τα γράψανε όλοι οι επιφανείς αιματολόγοι του πνεύματος από τον περασμένο κιόλας αιώνα. Ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Ντοστογιέφσκι, ο Σπέγγλερ, ο Έλιοτ, ο Κάφκα, ο Φρόυντ, ο Τζόυς, ο δικός μας Καβάφης.
Σας κοιτώ και βλέπω να μην πιστεύετε αυτό που πιστεύουν. Ότι ήρθε η παρακμή και έρχεται και η πτώση του πολιτισμού μας. Σαν την παρακμή και την πτώση της Ρώμης που συμπαράσυρε μαζί της ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο. Αλλά το να μην πιστεύετε, αυτό ακριβώς είναι η απόδειξη ότι η γοερή αυτή πρόταση είναι αληθινή. Οι κακές προφητείες της Κασσάνδρας βγαίνουν αληθινές, γιατί κανείς δεν τις πίστευε.

Η αιτία, που ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει είναι ότι έλειψε από τη ζωή μας η αίσθηση του τραγικού. Ξεχάσαμε τον ηρωικό μας αντίλογο με τις Ευμενίδες, που είπε ο Σεφέρης. Μας πήρε ο ύπνος, μας πήραν για πεθαμένους κι έφυγαν βρίζοντας τους θεούς που μας προστατεύουν..

Τι σημαίνει τραγικό, τι σημαίνει αίσθηση του τραγικού;
Την αλήθεια αυτή τη διατύπωσε μαθηματικά ο Δημόκριτος.
“Φυσικώς και αδιδάκτως ο άνθρωπος φεύγει μεν την αλγηδόνα, διώκει δε την ηδονήν.”
Και εδώ είναι το δύσκολο. Ο άνθρωπος, προπαντός σήμερα, με το ευδαιμονιστικό ιδεώδες που τον κατακλύζει ζητά μόνο τη χαρά και αποστρέφει το πρόσωπό του στη λύπη. Με άλλα λόγια έγινε μισός και μισερός. Έγινε μονοσήμαντος, ανισόποδος και ανισοσκελής και ανισόρροπος. Έγινε μ’ ένα λόγο αφύσικος.
Μεταχειρίζεται μόνο το Είναι της φύσης και παροπλίζει το Μηδέν. Αποτέλεσμα ο πολιτισμός του, ο τρόπος της ζωής του δηλαδή, είναι της παρακμής και της αποσύνθεσης. Είναι η λευχαιμία του σύγχρονου πολιτισμού που επισήμαναν εκείνοι οι επιφανείς αιματολόγοι που ανέφερα στην αρχή.
Η ευθύνη μας για τις μέλλουσες γενεές είναι ανυπολόγιστη. Γιατί με την παιδεία που δίνουμε στα παιδιά μας τους κρύβουμε συστηματικά την κακή όψη της φύσης και της ζωής. Το αίσθημα του τραγικού το κρύψαμε στη σπηλιά όπως φυλάκισε ο Σίσυφος το θάνατο.
Και αλίμονο στο Σίσυφο, όταν ψηλά από τον Όλυμπο θα αντιληφθούν οι θεοί την πονηριά του.
liantinis.gr

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ “MR SMITH”


ΝΙΟ Βαρουφάκης

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΙΟ  ΣΕ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ “MR SMITH”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιανη  Βαρουφάκη «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ»

«ΤΟ ΜΑΤΡΙΧ

Υπάρχει  ένα έργο που συμβολίζει την κατάσταση της παράδοξης  μεταμοντέρνας κατάστασή  μας. Η ταινία ΜΑΤΡΙΧ, όπου η εξέγερση των δημιουργημάτων μας δεν είναι μία ακόμη περίπτωση «δημιουργοκτονίας». Η αναδυόμενη αυτοκρατία των μηχανών έχει την οξυδέρκεια να διατηρήσει το ανθρώπινο είδος για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της. Μας διατηρούν ζωντανούς ως πηγή θερμικής ενέργειας, μ ε την οποία οι μηχανές τροφοδοτούνται για να συνεχίσουν να αναπτύσσουν  την κοινωνία τους. Πιο συγκεκριμένα η ταινία αποκαλύπτει ένα στοιχειό , ένα φάντασμα, το οποίο ζεί στα εντόσθια του οικονομικού μας συστήματος, αποσταθεροποιώντας το. Και αυτό είναι  Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. Οι μηχανές που έχουν κατακλύσει την γή έχουν δημιουργήσει μια δικής τους πολύπλοκη οικονομία. Αξία όμως δεν παράγουν, και αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Η κοινωνία των μηχανών έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους σε άβουλους δούλους, τους οποίους κρατά ζωντανούς σε ένα ψηφιακό όνειρο, ώστε να προσφέρουν με την σωματική τους θέρμη ενέργεια στις μηχανές τους. Κάπως έτσι χαρακτηρίζεται η σημερινή κοινωνία με τον ιδιαίτερα εξελιγμένο καταμερισμό της εργασίας. Κάποιες μηχανές φροντίζουν να παράγεται αρκετή ενέργεια από τα κορμιά των ανθρώπων, άλλες είναι πολεμικές μηχανές, άλλες πάλι συναρμολογούν και ετοιμάζουν την επόμενη γενιά μηχανών. Ολες μαζί αποτελούν μία λειτουργική μηχανική κοινωνία που αναπαράγεται, παράγει πλεονάσματα, διανέμει πόρους. ΑΞΙΑ  όμως δεν παράγεται στο πλαίσιο αυτής της μηχανικής κοινωνίας.

Γενικότερα σε έναν κόσμο χωρίς ανθρώπους, όπου οι άνθρωποι  έχουν χάσει ολοσχερώς την νοημοσύνη τους, δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για δημιουργία αξίας. Ο όρος είναι περιττός και άνευ περιεχομένου.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΑΞΙΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ, και αυτή είναι μία μείζονα πηγή αστάθειας που είναι βαθειά θαμμένη στα θεμέλια των κοινωνιών της αγοράς.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΊΑ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ, ΟΣΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΘΑΡΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΗΧΑΝΙΚΗ, ΤΟΣΟ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Η «ΑΞΙΑ» ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ.

Οι εταιρείες μπορούν να παράγουν τεράστιες ποσότητες αγαθών και αστραφτερά προιόντα, όμως η αξία αυτής της χιονοστιβάδας αγαθών τείνει προς το μηδέν, όσο μηχανοποιούν την εργασία ή επιβάλλουν στους εργαζόμενους μηχανιστικά χαρακτηριστικά, πρότυπα και συμπεριφορές.

Ο άνθρωπος όμως αδυνατώντας να απελευθερωθεί από την  ανθρώπινη υπόστασή του, και χωρίς να έχει την επιλογή να καταπιεί το «ΜΠΛΕ ΧΑΠΙ», που θα αφαιρούσε το βάρος της επίγνωσης από τους κουρασμένους ώμους του, (όπως προσφέρθηκε στην ταινία στον Νίο), ό εργάτης αυτός άνθρωπος παραμένει το τελευταίο οχυρό που αντιστέκεται στην εισβολή της αγοράς στην σχέση ΕΡΓΟΔΟΤΗ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ.

Αυτή η αδυναμία των ανθρώπων να μετατρέψουν τον εαυτό τους σε ένα εμπόρευμα, εξηγεί για ποιο λόγο τα οικονομικά συστήματα σε αντίθεση με την φύση, είναι επιρρεπή σε Κρίσεις με κεφαλαίο το Κ.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΕΠΙΧ/ΣΕΙΣ ΜΗΧΑΝΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ.

Η αξία των προιόντων που παράγονται φθίνει όταν παράγονται με πιο αυτοματοποιημένο τρόπο, χωρίς την παραμικρή συμμετοχή της ανθρώπινης εργασίας, και έτσι το κέρδος φθίνει. Όταν πέσει κάτω από ένα επίπεδο, αρχίζουν οι χρεωκοπίες και όλη η κοινωνία πιάνεται στις δαγκάνες της κρίσης. Οι δύο δαίμονες του συστήματος , οι αγορές εργασίας και του χρήματος, συνωμοτούν για να την αποτρέψουν από μία αυθόρμητη απόδραση.

Όσο η ανθρωπίνη εργασία θα αντιστέκεται στην πλήρη εμπορευματοποίηση, δηλ. ΟΣΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, Η ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΞΙΑ.»

Ο  Νίο στην πάλη του με τον  “MR SMITH” και κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο του επιθανάτιου ρόγχου του παγκόσμιου Μινώταυρου, θέτει τις  συνθήκες  ενός νέου ιστορικού και κοινωνικού Γίγνεσθαι με νέες αντιλήψεις και ίσως αυτό να είναι η «αφετηρία  ενός νέου και γνήσιου ουμανισμού» ΔΙΚΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ.

  Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ

 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ….

Ασημένια Σύννεφα


Ασημένια σύννεφα

 

Φωτογραφία

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΓΟΥΟΡΧΟΛ

Το 1968, την εκρηκτική χρονιά του παρισινού Μάη, ο πατριάρχης της νεοϋορκέζικης pop art Αντι Γουόρχολ εκστόμισε τη διάσημη φράση του: «Στο μέλλον ο καθένας θα είναι παγκοσμίως διάσημος για 15 λεπτά».

Σήμερα, 40 χρόνια μετά, όλο και περισσότεροι ειδικοί της επικοινωνίας διαπιστώνουν ότι έκανε λάθος. Διασημότητα δεν σημαίνει πλέον να σε μάθει όλος ο πλανήτης για ένα τέταρτο της ώρας και μετά να σε ξεχάσει «καταναλώνοντας» τον επόμενο. Διασημότητα στην εποχή μας σημαίνει να είσαι διάσημος σε 15 ανθρώπους!

Δεν μιλάμε ασφαλώς για τον ποδοσφαιριστή Ζιντάν ή την τραγουδίστρια Μαντόνα, η εικόνα των οποίων μπαίνει σε κάθε σπίτι, από το Γιαννιτσοχώρι Ηλείας ως το Τόκιο. Αυτούς εξάλλου η πρόβλεψη του εν γένει «επινοητή του εαυτού του» Γουόρχολ δεν τους αφορά. Μιλάμε για τις εκατομμύρια μικροδιασημότητες του Διαδικτύου. Ο μακαρίτης ούτε που υποψιαζόταν τις στρατιές του Facebook. Δεν είχε ιδέα για τους μικροκτηματίες ψηφιακού χώρου του Μyspace. Δεν είχε δει ποτέ του τα βιντεοτσουνάμι του ΥouΤube. Και πού να πάει το μυαλό του στα περήφανα «πριγκιπάτα», μικρά ή μεγάλα, των εκατομμυρίων μπλόγκερ που γράφουν και επικοινωνούν σε όλες τις γωνιές και τις γλώσσες του κόσμου.

Δεν φανταζόταν ο Γουόρχολ τα ψηφιακά «χωριά» για την τέχνη, αλλά και για κάθε είδους γνωστικό αντικείμενο ή εμμονή- από τη μουσική και το σινεμά ως το σεξ και το… ψάρεμα- όπου όλοι «ανεβάζουν», «κατεβάζουν» και ανταλλάσσουν αρχεία και πληροφορίες με όλους, μανιωδώς και δωρεάν.

«Φήμη στην εποχή μας είναι η προσωπική σύνδεση ανάμεσα στον έναν και στους λίγους» έλεγε πρόσφατα ο αμερικανός πανεπιστημιακός Ντέιβιντ Γουαϊνμπέργκερ, που διδάσκει στο Κέντρο Μπέργκμαν για το Ιnternet και την Κοινωνία, στο Χάρβαρντ. Οπως φαίνεται, σαχλές διασημότητες τύπου Πάρις Χίλτον θα απασχολούν μαζικά για κάμποσα χρόνια ακόμα την τηλεοπτικά εξαρτημένη δυτική κοινωνία μας. Οταν όμως οι δύο οθόνες, του υπολογιστή και της τηλεόρασης (πιθανότατα και η τρίτη οθόνη, εκείνη του κινητού τηλεφώνου) «γίνουν ένα», ο ίδιος ο χρήστης θα αποφασίζει αμφίδρομα τι βλέπει και πότε το βλέπει – και η αρχή αυτού του επικοινωνιακού φαινομένου είναι ήδη πραγματικότητα με τη συνδρομητική τηλεόραση και τις κάθε λογής ταινίες που «ανεβαίνουν» στο web. Τότε ο πύργος των διασημοτήτων όπως τον γνωρίζουμε σήμερα θα τιναχτεί στον αέρα κι ένας καινούργιος θα κτιστεί από τα ερείπιά του.

Οχι, δεν θα εξαφανιστούν οι κάλπικοι παράδες. Και, ναι, πάντα θα ανοίγονται καινούργιοι δρόμοι για τα κουτσομπολιά, τον κιτρινισμό, την αερολογία και τις άχρηστες πληροφορίες. Αλλά τουλάχιστον δίπλα στις Μπρίτνεϊ Σπίαρς του μέλλοντος θα δεσπόζουν οι διάσημοι της διπλανής πόρτας. Θα έχουν πλημμυρίσει τις συνδέσεις, καλωδιακές, wi-fi ή άλλες, με το μεγάλο τους ψηφιακό κύμα.

Η φήμη είναι πλέον απροσδόκητα οικεία. Με λίγη τύχη ένα κομματάκι της μπορεί να αποκτήσει ο καθένας από το σπίτι του. Του έρχεται βέβαια «πακέτο» με τα παρελκόμενα: φανατικούς οπαδούς, ορκισμένους εχθρούς, σπατάλη χρόνου, όσους τα παρεξηγούν όλα, όσους νομίζουν ότι τα καταλαβαίνουν όλα, και τα λοιπά.

Ποτέ στο παρελθόν το τοπίο της επικοινωνίας δεν ήταν τόσο κατακερματισμένα προσωποκεντρικό. Γι΄ αυτό είχε δίκιο το περιοδικό «Τime» το 2006 που έβαλε στο εξώφυλλό του έναν καθρέφτη, ώστε να αντικρίζει κάθε αναγνώστης το «πρόσωπο της χρονιάς» (εμείς ας πούμε «της εποχής»): τον εαυτό του!

Πηγή

 

Έλλογα Αλφάβητα


Το ελληνικό αλφάβητο και η επίδραση του στον ανθρώπινο εγκέφαλο
Νευρίτες και Δενδρίτες Νοήμονων Ανθρώπων
Τα φωνήεντα στο αλφάβητο όχι μόνο δονούν συγκεκριμένες περιοχές του ανθρώπινου εγκεφάλου αλλά μεταφράζονται σε ήχους και αριθμούς.
«Η επίδραση του ολυμπιακού πνεύματος στην ανθρώπινη πρόοδο» ήταν η εισήγηση του καθηγητή Γεωλογίας Σταύρου Π. Παπαμαρινόπουλου, στο πλαίσιο του διεθνούς συνεδρίου με θέμα, η οποία τάραξε τα νερά της επιστημονικής κοινότητας και μάλιστα των γλωσσολόγων.

Φαίνεται ότι την πολυδιάστατη μυστική σχέση γλώσσας, αριθμών, μουσικής αλλά και ανθρώπινης σκέψης γνώριζαν πολύ καλά οι Πυθαγόρειοι.

Φαίνεται ακόμη ότι η αφαίρεση ήχων, όπως το τελικό ν ή ς, ή ακόμη η απλούστευση της ελληνικής γλώσσας έχει αποδυναμώσει την επίδραση που ασκεί στους νευρώνες και τις συνάψεις μας.

Πριν από μερικές ημέρες ο διακεκριμένος καθηγητής που υπήρξε θεμελιωτής του θεσμού του παγκόσμιου συνεδρίου για την Ατλαντίδα, καλεσμένος της ομάδας προβληματισμού και διαλόγου “Παλλάδιον”, έδωσε στο Νόησις μια μοναδική διάλεξη, φέρνοντας στο φως τη μοναδική αλλά και μυστικιστική, κατά μία έννοια, επίδραση που έχουν το ελληνικό αλφάβητο και η ελληνική γλώσσα με συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου.

Αποσπάσματα της ομιλίας του Σταύρου Παπαμαρινόπουλου παρουσιάζουμε παρακάτω.

“Η πιθανή επίδραση του ελληνικού αλφαβήτου στον ανθρώπινο εγκέφαλο άρχισε να μελετάται από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα από την περίοδο που ένας φιλόλογος, ο Eric Havelock (1963), είχε την έμπνευση να μελετήσει σε βάθος τα πλατωνικά κείμενα. Με βάση τον Πλάτωνα ερμήνευσε την έλευση του θεάτρου και τη νοητική έκρηξη του λεγόμενου χρυσού πέμπτου αιώνος στην Αθήνα ως αποτέλεσμα της επίδρασης του αλφαβήτου στην τελική του μορφή στον εγκέφαλο των Αθηναίων και άλλων πολιτών των ελληνίδων πόλεων.

”Στην προσπάθεια αυτή προστέθηκε αρχικώς και ο νευροφυσιολόγος Joseph Bogan (1975), ο οποίος είπε ότι το ελληνικό αλφάβητο ενεργοποίησε λίγο περισσότερο από άλλα αλφάβητα την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, εκεί όπου υπάρχει το κέντρο επεξεργασίας της γραπτής γλώσσας, της εκφοράς του λόγου και της αναλυτικής σκέψης”, εξήγησε στη διάρκεια της εισήγησής του ο κ Παπαμαρινόπουλος.

Ο κ. Παπαμαρινόπουλος αναφέρθηκε στο σπουδαίο, όπως το χαρακτήρισε, βιβλίο της Jacqueline de Romilly ʽΓιατί η Ελλάδα;ʼ που απεικονίζει την Αρτέμιδα στη ζωοφόρο του Παρθενώνα. Η συγγραφέας, ως ιστορικός, προσπάθησε να δώσει απαντήσεις στο πιο πάνω ερώτημα. Η απάντησή της ήταν ότι ο πολιτισμός των Ελλήνων είχε τον άνθρωπο ελεύθερο στο κέντρο των γεγονότων. Ακριβώς γιʼ αυτόν το λόγο κινήθηκε σε εκπληκτικές κατακτήσεις του πνεύματος από καθαρή αγάπη για την ελευθερία.

Οι κάτοικοι της περιοχής που σήμερα ονομάζεται Ελλάδα είχαν δημιουργήσει ένα είδος γραφής πολύ πριν από τους Φοίνικες.

Το μυστικό που άλλαξε το αλφάβητο

Μετά το 12ο π.Χ. οι Έλληνες της μυκηναϊκής περιόδου περιέπεσαν σε τετρακόσια χρόνια έλλειψης γραφής σε καθεστώς παρακμής. Αυτά τα τετρακόσια χρόνια λέγονται σκοτεινοί αιώνες. Κατά τη διάρκεια αυτών των τετρακοσίων χρόνων διατήρησαν την προφορική τους γλώσσα, όπως καταμαρτυρεί ο Πλάτων, ο μοναδικός εξ Ελλήνων συγγραφεύς στον Κριτία, την οποία βεβαίως έγραφαν στη μυκηναϊκή περίοδο στη γραμμική Β΄, θέμα που δεν μπορούσε να γνωρίζει ο Πλάτων.

Ωστόσο, τονίζει ο κ. Παπαμαρινόπουλος, όταν οι Φοίνικες ήλθαν σε επαφή μαζί τους κάπου στην Κύπρο τον 9ο αιώνα π.Χ., άρχισε μια σταδιακή χρήση των αρχικών συμβόλων των Φοινίκων με μοναδικό τρόπο, ο οποίος είχε συγκλονιστικές συνέπειες για την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Η πρώτη μεταβολή που έγινε στα φοινικικά σύμβολα ήταν η προσθήκη των φωνηέντων σε μια γραφή, η οποία είχε αρχικά μόνο σύμφωνα. Η δεύτερη μεταβολή που έγινε ήταν η χρήση των συμβόλων του ελληνικού αλφαβήτου ως αριθμών. Δύο γραφές συμφωνητικές, όπως εκείνη των Φοινίκων και των Εβραίων, δεν ακολούθησαν αυτήν την αριθμητική αντιστοιχία. Δεν υπάρχει καμία αρχαιολογική μαρτυρία για τη χρήση των συμβόλων αυτών των υπεράνω αναφερομένων γραφών ως αριθμών. Η Καμπάλα, το αριθμητικό σύστημα των Εβραίων, στην οποία πράγματι υπάρχει αριθμητική αντιστοιχία των συμβόλων της γραφής τους, είναι φαινόμενο μεταγενέστερο της χρήσης της ελληνικής γραφής κατʼ αυτόν τον διπλό τρόπο.

Η αρχαιολογική μαρτυρία υποδεικνύει ότι ελάχιστα από τα γραπτά των Φοινίκων έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Στις κύριες πόλεις Τύρο και Βύβλο, αλλά και σε μερικές από τις αποικίες τους, όπως στη Μοτύη στην Ιταλία, στην Καρχηδόνα στη Βόρεια Αφρική, στη Λήξο στη Δυτική Αφρική και στα Γάδειρα στην Ιβηρία, λίγα γραπτά κείμενα σπαράγματα έχουν διασωθεί.

Τον 8ο αιώνα π.Χ. σε πόλεις της Ιταλίας και της Μικράς Ασίας έχουν βρεθεί αρκετά δείγματα χρήσης του ελληνικού αλφαβήτου καλώς χρονολογημένα σε γραφή εκ δεξιών προς τα αριστερά σε οριζόντια γραμμή. Τον 7ο αιώνα π.Χ. γίνεται προσπάθεια γραφής βουστροφηδόν, ενώ προς το τέλος του 6ου αιώνα και κυρίως τον 5ο π.Χ. αιώνα η ελληνική γραφή είναι εξ αριστερών προς τα δεξιά. Ενδιαμέσως σε αυτές τις τρεις κύριες χαρακτηριστικές γραφές η ελληνική γραφή γράφτηκε και πλινθηδόν και στοιχηδόν.

Η αρχαιολογική μαρτυρία όμως έρχεται να επιβεβαιώσει και τον Πλάτωνα, ο οποίος είναι ο μόνος συγγραφέας που αναφέρεται στην εμφάνιση των γραμμάτων του αλφαβήτου στην Αίγυπτο.

Διαδικασίες του εγκεφάλου

Από την αρχαία εποχή στην Αίγυπτο είχε γίνει αντιληπτό από τους γιατρούς ότι η ικανότητα του ανθρώπου για ομιλία βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου.

Η ανάλυση του παπύρου Edwin Smith (McHenry 1969) μας οδηγεί ανεπιφύλακτα στη θεμελίωση της άποψης ότι οι αρχαίοι αιγύπτιοι ιατροί γνώριζαν από το 3500 π.Χ. τη διαφορά δύο ειδών παραλύσεων που οδηγούν η πρώτη σε ημιπληγία, η οποία αφήνει την ικανότητα γραφής ακέραια, η δεύτερη σε ανεπάρκεια σε αυτήν.

Η ανάλυση των δεδομένων του προαναφερθέντος παπύρου υποδεικνύει ότι οι αρχαίοι γιατροί είχαν από τότε αντιληφθεί ότι ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αλλά διάφορες πλευρές του λειτουργούν έτσι ώστε να είναι υπεύθυνες για διαφορετικές πλευρές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Τα τελευταία διακόσια χρόνια έχουν γίνει πολλές έρευνες για να οριστεί η θέση της ζώνης της γλώσσας στον εγκέφαλο. Όλες αυτές οδηγούν σε δύο συμπεράσματα. Επιβεβαιώνουν τους προϊστορικούς αιγυπτίους γιατρούς και δεύτερον δείχνουν ότι υπάρχει μια ασυμμετρία στον εγκέφαλο εξαιτίας του ότι η ζώνη της γλώσσας είναι μόνο στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου.

Ωστόσο η μακροσκοπική και μικροσκοπική εξέταση του εγκεφάλου οδηγεί στην αρχική εντύπωση ότι ο εγκέφαλος είναι συμμετρικά διαιρεμένος, έτσι ώστε το ένα ημισφαίριο να φαίνεται ως είδωλο του άλλου μέσω καθρέφτη.

Έχει ακόμη παρατηρηθεί ότι εξεταζόμενη ανατομική ασυμμετρία προϋπάρχει στα έμβρυα πριν από τη γέννησή τους ήδη από την 28η ή την 29η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, δηλαδή πριν από την έκφραση της ικανότητας της ομιλίας.

Αυτό σημαίνει ότι η ικανότητα της ομιλίας μέσω της προϋπάρχουσας ανατομικής ασυμμετρίας στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου ενυπάρχει στον άνθρωπο τυπωμένη στο γενετικό του κώδικα.

Με άλλα λόγια ο εγκέφαλος ήταν έτοιμος εδώ και 160.000 χρόνια ώστε να επιτρέψει στον άνθρωπο να ομιλήσει και να γράψει.

Ελληνικό αλφάβητο

Ο Kerckhove (1988) στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει την επίδραση του ελληνικού αλφαβήτου στον εγκέφαλο έθεσε το εξής ερώτημα υπό τη μορφή της επιστημονικής υπόθεσης έρευνας: Είχε το φωνητικό αλφάβητο, το οποίο αναπτύχθηκε πλήρως από τους Έλληνες και το οποίο σήμερα ομιλείται στην Ελλάδα (και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο στις παράγωγες λατινογενείς και σλαβογενείς μορφές) επίδραση στις διαδικασίες του εγκεφάλου;

Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στο ότι οι Έλληνες, έχοντας μια προφορική πρωτοευρωπαϊκή γλώσσα, εισήγαγαν τα φωνήεντα στη συμφωνητική αλφαβητική φοινικική γραφή, για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της προφορικής τους γλώσσας. Αυτό είχε ως συνέπεια να αλλάξουν αυτή τη διαδικασία ανάγνωσης κειμένου από εκείνο το οποίο στηριζόταν στις συμφραζόμενες λέξεις του φοινικικού αλφαβήτου στο επίπεδο του νέου αλφαβήτου, το οποίο στηριζόταν στις γειτνιάζουσες λέξεις του νέου αλφαβήτου.

Μέσω αυτού του νέου χρησιμοποιούσαν σειριακά γειτνιάζουσες λέξεις, για να το αποκωδικοποιήσουν. Κατʼ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε το ελληνικό αλφάβητο.

Ποια ήταν η βαθύτερη ανάγκη χρήσης των φωνηέντων κατά την ανάγνωση και τη γραφή για τους Έλληνες, ενώ δεν ήταν για τους Σημίτες, παραμένει άγνωστο.

Αυτή η μεταβολή, δηλαδή η χρήση φωνηέντων, με τη σειρά της είχε ως συνέπεια την επανοργάνωση της στρατηγικής του εγκεφάλου στη γραφή και την ανάγνωση.

Επίσης η μεταβολή αυτή εξάγει τη μεταβολή της διεύθυνσης από δεξιά προς αριστερά, που ήταν ο προσανατολισμός της γραφής των Φοινίκων, στην εξ αριστερών προς τα δεξιά, που είναι ο προσανατολισμός των Ελλήνων του 5ου π.Χ. αιώνα και αυτές οι αλλαγές έθεσαν μια νέα σχέση διαρκείας.

Η νέα σχέση ήταν άκρως σημαντική για το νοητικό οικοδόμημα του δυτικού πολιτισμού από το 800 π.Χ., το οποίο συνεχίζουν υποχρεωτικά όλοι οι υπόλοιποι.

Έν ΝΟΑ αλφάβητα

Πηγή