Κομματοκρατία και φαυλοκρατία


Βουλή Μ

Ένα ενδιαφέρον κείμενο  μου εστάλη, μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας από τον Όμηρο Αλεξάνδρου, γνωστό αγωνιστή της Κύπρου  που βασίζεται σε σκέψεις του Νικόλαου Ταμουρίδη.
Περιγράφει αναλυτικά, σύντομα και ουσιαστικά την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο των κομμάτων, οδηγούντα  την χώρα σε κώμα και στο πελατειακό συρφετό των ψηφοφόρων που συντηρούν με γνώμονα το προσωπικό καθαρά κέρδος.
Σε άλλα άρθρα μου έχω αναφερθεί, ξεκάθαρα στον ρόλο των κομμάτων, έτσι που σκιαγραφούνται διορατικά από τον μεγάλο μας ποιητή τον Όμηρο.
Ποιος είναι ο αρχηγικός μνηστήρας, μετά τον θρησκευτικό ΑΝΤΙΝΟΟ;
Ο κομματικός ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ-ΕΥΡΥΝΟΜΟΣ με τα πολλά πάνελ και παραθυράκια των μαχών εντυπώσεων χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο.
Ποια είναι η λύση;
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν, αν μείνουμε στο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε. Συνεπώς  θα πρέπει να επαναεξεταστεί ο ρόλος, οι επιχορηγήσεις, η λειτουργία   και η σύνθεση των κομμάτων.
Ας ξεκινήσουμε από  εκεί.
Αστραία

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΕΙΝΗ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ
Σύγχρονη κυπριακή και ελλαδική πολιτική Κομματοκρατία!

Συνέχεια

Advertisements

Ο θάνατος του σύγχρονου κόσμου


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Άνθρωποι και Μηχανές

Χάνεται ο σημερινός άνθρωπος. Ο κόσμος, η εποχή μας, ο πολιτισμός μας. Καταποντιζόμαστε όπως η αρχαία εκείνη Ατλαντίδα που γράφει στον Τίμαιο ο Πλάτων.

Αυτά δε σας τα λέω εγώ. Αυτά τα είπανε και τα γράψανε όλοι οι επιφανείς αιματολόγοι του πνεύματος από τον περασμένο κιόλας αιώνα. Ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Ντοστογιέφσκι, ο Σπέγγλερ, ο Έλιοτ, ο Κάφκα, ο Φρόυντ, ο Τζόυς, ο δικός μας Καβάφης.
Σας κοιτώ και βλέπω να μην πιστεύετε αυτό που πιστεύουν. Ότι ήρθε η παρακμή και έρχεται και η πτώση του πολιτισμού μας. Σαν την παρακμή και την πτώση της Ρώμης που συμπαράσυρε μαζί της ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο. Αλλά το να μην πιστεύετε, αυτό ακριβώς είναι η απόδειξη ότι η γοερή αυτή πρόταση είναι αληθινή. Οι κακές προφητείες της Κασσάνδρας βγαίνουν αληθινές, γιατί κανείς δεν τις πίστευε.

Η αιτία, που ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει είναι ότι έλειψε από τη ζωή μας η αίσθηση του τραγικού. Ξεχάσαμε τον ηρωικό μας αντίλογο με τις Ευμενίδες, που είπε ο Σεφέρης. Μας πήρε ο ύπνος, μας πήραν για πεθαμένους κι έφυγαν βρίζοντας τους θεούς που μας προστατεύουν..

Τι σημαίνει τραγικό, τι σημαίνει αίσθηση του τραγικού;
Την αλήθεια αυτή τη διατύπωσε μαθηματικά ο Δημόκριτος.
“Φυσικώς και αδιδάκτως ο άνθρωπος φεύγει μεν την αλγηδόνα, διώκει δε την ηδονήν.”
Και εδώ είναι το δύσκολο. Ο άνθρωπος, προπαντός σήμερα, με το ευδαιμονιστικό ιδεώδες που τον κατακλύζει ζητά μόνο τη χαρά και αποστρέφει το πρόσωπό του στη λύπη. Με άλλα λόγια έγινε μισός και μισερός. Έγινε μονοσήμαντος, ανισόποδος και ανισοσκελής και ανισόρροπος. Έγινε μ’ ένα λόγο αφύσικος.
Μεταχειρίζεται μόνο το Είναι της φύσης και παροπλίζει το Μηδέν. Αποτέλεσμα ο πολιτισμός του, ο τρόπος της ζωής του δηλαδή, είναι της παρακμής και της αποσύνθεσης. Είναι η λευχαιμία του σύγχρονου πολιτισμού που επισήμαναν εκείνοι οι επιφανείς αιματολόγοι που ανέφερα στην αρχή.
Η ευθύνη μας για τις μέλλουσες γενεές είναι ανυπολόγιστη. Γιατί με την παιδεία που δίνουμε στα παιδιά μας τους κρύβουμε συστηματικά την κακή όψη της φύσης και της ζωής. Το αίσθημα του τραγικού το κρύψαμε στη σπηλιά όπως φυλάκισε ο Σίσυφος το θάνατο.
Και αλίμονο στο Σίσυφο, όταν ψηλά από τον Όλυμπο θα αντιληφθούν οι θεοί την πονηριά του.
liantinis.gr

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ “MR SMITH”


ΝΙΟ Βαρουφάκης

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΙΟ  ΣΕ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ “MR SMITH”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιανη  Βαρουφάκη «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ»

«ΤΟ ΜΑΤΡΙΧ

Υπάρχει  ένα έργο που συμβολίζει την κατάσταση της παράδοξης  μεταμοντέρνας κατάστασή  μας. Η ταινία ΜΑΤΡΙΧ, όπου η εξέγερση των δημιουργημάτων μας δεν είναι μία ακόμη περίπτωση «δημιουργοκτονίας». Η αναδυόμενη αυτοκρατία των μηχανών έχει την οξυδέρκεια να διατηρήσει το ανθρώπινο είδος για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της. Μας διατηρούν ζωντανούς ως πηγή θερμικής ενέργειας, μ ε την οποία οι μηχανές τροφοδοτούνται για να συνεχίσουν να αναπτύσσουν  την κοινωνία τους. Πιο συγκεκριμένα η ταινία αποκαλύπτει ένα στοιχειό , ένα φάντασμα, το οποίο ζεί στα εντόσθια του οικονομικού μας συστήματος, αποσταθεροποιώντας το. Και αυτό είναι  Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. Οι μηχανές που έχουν κατακλύσει την γή έχουν δημιουργήσει μια δικής τους πολύπλοκη οικονομία. Αξία όμως δεν παράγουν, και αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Η κοινωνία των μηχανών έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους σε άβουλους δούλους, τους οποίους κρατά ζωντανούς σε ένα ψηφιακό όνειρο, ώστε να προσφέρουν με την σωματική τους θέρμη ενέργεια στις μηχανές τους. Κάπως έτσι χαρακτηρίζεται η σημερινή κοινωνία με τον ιδιαίτερα εξελιγμένο καταμερισμό της εργασίας. Κάποιες μηχανές φροντίζουν να παράγεται αρκετή ενέργεια από τα κορμιά των ανθρώπων, άλλες είναι πολεμικές μηχανές, άλλες πάλι συναρμολογούν και ετοιμάζουν την επόμενη γενιά μηχανών. Ολες μαζί αποτελούν μία λειτουργική μηχανική κοινωνία που αναπαράγεται, παράγει πλεονάσματα, διανέμει πόρους. ΑΞΙΑ  όμως δεν παράγεται στο πλαίσιο αυτής της μηχανικής κοινωνίας.

Γενικότερα σε έναν κόσμο χωρίς ανθρώπους, όπου οι άνθρωποι  έχουν χάσει ολοσχερώς την νοημοσύνη τους, δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για δημιουργία αξίας. Ο όρος είναι περιττός και άνευ περιεχομένου.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΑΞΙΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ, και αυτή είναι μία μείζονα πηγή αστάθειας που είναι βαθειά θαμμένη στα θεμέλια των κοινωνιών της αγοράς.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΊΑ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ, ΟΣΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΘΑΡΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΗΧΑΝΙΚΗ, ΤΟΣΟ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Η «ΑΞΙΑ» ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ.

Οι εταιρείες μπορούν να παράγουν τεράστιες ποσότητες αγαθών και αστραφτερά προιόντα, όμως η αξία αυτής της χιονοστιβάδας αγαθών τείνει προς το μηδέν, όσο μηχανοποιούν την εργασία ή επιβάλλουν στους εργαζόμενους μηχανιστικά χαρακτηριστικά, πρότυπα και συμπεριφορές.

Ο άνθρωπος όμως αδυνατώντας να απελευθερωθεί από την  ανθρώπινη υπόστασή του, και χωρίς να έχει την επιλογή να καταπιεί το «ΜΠΛΕ ΧΑΠΙ», που θα αφαιρούσε το βάρος της επίγνωσης από τους κουρασμένους ώμους του, (όπως προσφέρθηκε στην ταινία στον Νίο), ό εργάτης αυτός άνθρωπος παραμένει το τελευταίο οχυρό που αντιστέκεται στην εισβολή της αγοράς στην σχέση ΕΡΓΟΔΟΤΗ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ.

Αυτή η αδυναμία των ανθρώπων να μετατρέψουν τον εαυτό τους σε ένα εμπόρευμα, εξηγεί για ποιο λόγο τα οικονομικά συστήματα σε αντίθεση με την φύση, είναι επιρρεπή σε Κρίσεις με κεφαλαίο το Κ.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΕΠΙΧ/ΣΕΙΣ ΜΗΧΑΝΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ.

Η αξία των προιόντων που παράγονται φθίνει όταν παράγονται με πιο αυτοματοποιημένο τρόπο, χωρίς την παραμικρή συμμετοχή της ανθρώπινης εργασίας, και έτσι το κέρδος φθίνει. Όταν πέσει κάτω από ένα επίπεδο, αρχίζουν οι χρεωκοπίες και όλη η κοινωνία πιάνεται στις δαγκάνες της κρίσης. Οι δύο δαίμονες του συστήματος , οι αγορές εργασίας και του χρήματος, συνωμοτούν για να την αποτρέψουν από μία αυθόρμητη απόδραση.

Όσο η ανθρωπίνη εργασία θα αντιστέκεται στην πλήρη εμπορευματοποίηση, δηλ. ΟΣΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, Η ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΞΙΑ.»

Ο  Νίο στην πάλη του με τον  “MR SMITH” και κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο του επιθανάτιου ρόγχου του παγκόσμιου Μινώταυρου, θέτει τις  συνθήκες  ενός νέου ιστορικού και κοινωνικού Γίγνεσθαι με νέες αντιλήψεις και ίσως αυτό να είναι η «αφετηρία  ενός νέου και γνήσιου ουμανισμού» ΔΙΚΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ.

  Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ

 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ….

Ασημένια Σύννεφα


Ασημένια σύννεφα

 

Φωτογραφία

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΓΟΥΟΡΧΟΛ

Το 1968, την εκρηκτική χρονιά του παρισινού Μάη, ο πατριάρχης της νεοϋορκέζικης pop art Αντι Γουόρχολ εκστόμισε τη διάσημη φράση του: «Στο μέλλον ο καθένας θα είναι παγκοσμίως διάσημος για 15 λεπτά».

Σήμερα, 40 χρόνια μετά, όλο και περισσότεροι ειδικοί της επικοινωνίας διαπιστώνουν ότι έκανε λάθος. Διασημότητα δεν σημαίνει πλέον να σε μάθει όλος ο πλανήτης για ένα τέταρτο της ώρας και μετά να σε ξεχάσει «καταναλώνοντας» τον επόμενο. Διασημότητα στην εποχή μας σημαίνει να είσαι διάσημος σε 15 ανθρώπους!

Δεν μιλάμε ασφαλώς για τον ποδοσφαιριστή Ζιντάν ή την τραγουδίστρια Μαντόνα, η εικόνα των οποίων μπαίνει σε κάθε σπίτι, από το Γιαννιτσοχώρι Ηλείας ως το Τόκιο. Αυτούς εξάλλου η πρόβλεψη του εν γένει «επινοητή του εαυτού του» Γουόρχολ δεν τους αφορά. Μιλάμε για τις εκατομμύρια μικροδιασημότητες του Διαδικτύου. Ο μακαρίτης ούτε που υποψιαζόταν τις στρατιές του Facebook. Δεν είχε ιδέα για τους μικροκτηματίες ψηφιακού χώρου του Μyspace. Δεν είχε δει ποτέ του τα βιντεοτσουνάμι του ΥouΤube. Και πού να πάει το μυαλό του στα περήφανα «πριγκιπάτα», μικρά ή μεγάλα, των εκατομμυρίων μπλόγκερ που γράφουν και επικοινωνούν σε όλες τις γωνιές και τις γλώσσες του κόσμου.

Δεν φανταζόταν ο Γουόρχολ τα ψηφιακά «χωριά» για την τέχνη, αλλά και για κάθε είδους γνωστικό αντικείμενο ή εμμονή- από τη μουσική και το σινεμά ως το σεξ και το… ψάρεμα- όπου όλοι «ανεβάζουν», «κατεβάζουν» και ανταλλάσσουν αρχεία και πληροφορίες με όλους, μανιωδώς και δωρεάν.

«Φήμη στην εποχή μας είναι η προσωπική σύνδεση ανάμεσα στον έναν και στους λίγους» έλεγε πρόσφατα ο αμερικανός πανεπιστημιακός Ντέιβιντ Γουαϊνμπέργκερ, που διδάσκει στο Κέντρο Μπέργκμαν για το Ιnternet και την Κοινωνία, στο Χάρβαρντ. Οπως φαίνεται, σαχλές διασημότητες τύπου Πάρις Χίλτον θα απασχολούν μαζικά για κάμποσα χρόνια ακόμα την τηλεοπτικά εξαρτημένη δυτική κοινωνία μας. Οταν όμως οι δύο οθόνες, του υπολογιστή και της τηλεόρασης (πιθανότατα και η τρίτη οθόνη, εκείνη του κινητού τηλεφώνου) «γίνουν ένα», ο ίδιος ο χρήστης θα αποφασίζει αμφίδρομα τι βλέπει και πότε το βλέπει – και η αρχή αυτού του επικοινωνιακού φαινομένου είναι ήδη πραγματικότητα με τη συνδρομητική τηλεόραση και τις κάθε λογής ταινίες που «ανεβαίνουν» στο web. Τότε ο πύργος των διασημοτήτων όπως τον γνωρίζουμε σήμερα θα τιναχτεί στον αέρα κι ένας καινούργιος θα κτιστεί από τα ερείπιά του.

Οχι, δεν θα εξαφανιστούν οι κάλπικοι παράδες. Και, ναι, πάντα θα ανοίγονται καινούργιοι δρόμοι για τα κουτσομπολιά, τον κιτρινισμό, την αερολογία και τις άχρηστες πληροφορίες. Αλλά τουλάχιστον δίπλα στις Μπρίτνεϊ Σπίαρς του μέλλοντος θα δεσπόζουν οι διάσημοι της διπλανής πόρτας. Θα έχουν πλημμυρίσει τις συνδέσεις, καλωδιακές, wi-fi ή άλλες, με το μεγάλο τους ψηφιακό κύμα.

Η φήμη είναι πλέον απροσδόκητα οικεία. Με λίγη τύχη ένα κομματάκι της μπορεί να αποκτήσει ο καθένας από το σπίτι του. Του έρχεται βέβαια «πακέτο» με τα παρελκόμενα: φανατικούς οπαδούς, ορκισμένους εχθρούς, σπατάλη χρόνου, όσους τα παρεξηγούν όλα, όσους νομίζουν ότι τα καταλαβαίνουν όλα, και τα λοιπά.

Ποτέ στο παρελθόν το τοπίο της επικοινωνίας δεν ήταν τόσο κατακερματισμένα προσωποκεντρικό. Γι΄ αυτό είχε δίκιο το περιοδικό «Τime» το 2006 που έβαλε στο εξώφυλλό του έναν καθρέφτη, ώστε να αντικρίζει κάθε αναγνώστης το «πρόσωπο της χρονιάς» (εμείς ας πούμε «της εποχής»): τον εαυτό του!

Πηγή