Ο θάνατος του σύγχρονου κόσμου


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Άνθρωποι και Μηχανές

Χάνεται ο σημερινός άνθρωπος. Ο κόσμος, η εποχή μας, ο πολιτισμός μας. Καταποντιζόμαστε όπως η αρχαία εκείνη Ατλαντίδα που γράφει στον Τίμαιο ο Πλάτων.

Αυτά δε σας τα λέω εγώ. Αυτά τα είπανε και τα γράψανε όλοι οι επιφανείς αιματολόγοι του πνεύματος από τον περασμένο κιόλας αιώνα. Ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Ντοστογιέφσκι, ο Σπέγγλερ, ο Έλιοτ, ο Κάφκα, ο Φρόυντ, ο Τζόυς, ο δικός μας Καβάφης.
Σας κοιτώ και βλέπω να μην πιστεύετε αυτό που πιστεύουν. Ότι ήρθε η παρακμή και έρχεται και η πτώση του πολιτισμού μας. Σαν την παρακμή και την πτώση της Ρώμης που συμπαράσυρε μαζί της ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο. Αλλά το να μην πιστεύετε, αυτό ακριβώς είναι η απόδειξη ότι η γοερή αυτή πρόταση είναι αληθινή. Οι κακές προφητείες της Κασσάνδρας βγαίνουν αληθινές, γιατί κανείς δεν τις πίστευε.

Η αιτία, που ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει είναι ότι έλειψε από τη ζωή μας η αίσθηση του τραγικού. Ξεχάσαμε τον ηρωικό μας αντίλογο με τις Ευμενίδες, που είπε ο Σεφέρης. Μας πήρε ο ύπνος, μας πήραν για πεθαμένους κι έφυγαν βρίζοντας τους θεούς που μας προστατεύουν..

Τι σημαίνει τραγικό, τι σημαίνει αίσθηση του τραγικού;
Την αλήθεια αυτή τη διατύπωσε μαθηματικά ο Δημόκριτος.
“Φυσικώς και αδιδάκτως ο άνθρωπος φεύγει μεν την αλγηδόνα, διώκει δε την ηδονήν.”
Και εδώ είναι το δύσκολο. Ο άνθρωπος, προπαντός σήμερα, με το ευδαιμονιστικό ιδεώδες που τον κατακλύζει ζητά μόνο τη χαρά και αποστρέφει το πρόσωπό του στη λύπη. Με άλλα λόγια έγινε μισός και μισερός. Έγινε μονοσήμαντος, ανισόποδος και ανισοσκελής και ανισόρροπος. Έγινε μ’ ένα λόγο αφύσικος.
Μεταχειρίζεται μόνο το Είναι της φύσης και παροπλίζει το Μηδέν. Αποτέλεσμα ο πολιτισμός του, ο τρόπος της ζωής του δηλαδή, είναι της παρακμής και της αποσύνθεσης. Είναι η λευχαιμία του σύγχρονου πολιτισμού που επισήμαναν εκείνοι οι επιφανείς αιματολόγοι που ανέφερα στην αρχή.
Η ευθύνη μας για τις μέλλουσες γενεές είναι ανυπολόγιστη. Γιατί με την παιδεία που δίνουμε στα παιδιά μας τους κρύβουμε συστηματικά την κακή όψη της φύσης και της ζωής. Το αίσθημα του τραγικού το κρύψαμε στη σπηλιά όπως φυλάκισε ο Σίσυφος το θάνατο.
Και αλίμονο στο Σίσυφο, όταν ψηλά από τον Όλυμπο θα αντιληφθούν οι θεοί την πονηριά του.
liantinis.gr

Η πτώση των τάξεων


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Οι πλούσιοι  τω πνεύματι  και….. οι πτωχοί της  Ελλάδος του ευρώ

Το 1% των Ελλήνων κατέχει το 56,1% του πλούτου της χώρας, το 10% των Ελλήνων κατέχει το 87% του πλούτου και το 90% των Ελλήνων κατέχει μόνο το 13% του πλούτου της χώρας. Αυτές βασικά είναι οι κοινωνικές τάξεις στην Ελλάδα, με βάση τον πλούτο που κατέχουν και φυσικά την αντίστοιχη πραγματική εξουσία που διαθέτουν, πέρα από τον κάθε συνταγματικό φερετζέ δημοκρατίας που κάνει τους πολυπληθείς αφελείς να πιστεύουν ότι υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα.

Η πραγματική αυτή εικόνα, η οποία δεν αλλάζει με τίποτα, παρά μόνο με επανάσταση, είναι φυσικό να εκφράζεται και στο ανάλογο καταναλωτικό πρότυπο. Ο πλούτος παρέχει την ηδονή της επίδειξής του στον κατέχοντα και η εξουσία παρέχει την ηδονή της ανωτερότητας στον ασκούντα την εξουσία.

Όμως τα τελευταία προ της κρίσεως χρόνια, με τα δάνεια που χορηγούσαν αφειδώς οι τράπεζες, δημιουργήθηκε ένας υπερκαταναλωτισμός και μία επίδειξη πλασματικού πλούτου με δανεικά, δυσανάλογα σε σχέση με την θέση του καθενός στην κοινωνική ιεραρχία, με βάση πάντα την κατοχή πραγματικού πλούτου, που εκτέθηκε στην αρχή. Για παράδειγμα, ο ανήκων στο 87% του λαού κυκλοφορούσε στο δρόμο με τζίπ  ή έμενε σε σπίτι σε πλούσια προάστια ή έκανε ταξίδια και διακοπές, ανάλογα με εκείνα του ανήκοντα στο 1% ή στο 10%. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν δυσδιάκριτες οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των οικονομικών τάξεων και αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό επί πολύ από την ολιγαρχία της χώρας.

Σήμερα λοιπόν και με βάση τα σκληρά οικονομικά μέτρα που επιβάλλονται στην ελληνική κοινωνία, με την αιτιολογία της χρεοκοπίας και του κινδύνου του Grexit, αποκαθίσταται παράλληλα και βίαια και ο διαχωρισμός των οικονομικών τάξεων που αναφέρθηκε στην αρχή και ο οποίος είχε διασαλευτεί. Όλη λοιπόν αυτή η κατάσταση της «αναγκαίας» λιτότητας που πλήττει μόνο το 87% των Ελλήνων, ταυτόχρονα επαναφέρει βίαια τα πράγματα στην αρχική τους κατάσταση.

ΥΓ1. Το ισχύον κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα είναι ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα και βοηθά προς την σχεδιασμένη κατεύθυνση, μην μπορώντας ο λαός να αντιδράσει, αφού δεν έχει πραγματική εξουσία στα χέρια του. Ακόμα και το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα που αποτόλμησε, το έτριψαν οι αριστεροί ελιτίστες στη «μούρη» του λαού.

ΥΓ2. Η ανάμνηση αυτής της καταναλωτικής ευδαιμονίας και η ψευδαίσθηση της ανόδου στην κοινωνική ιεραρχία που παρείχε το ευρώ (στην πραγματικότητα δεν την παρείχε το ευρώ αλλά τα τραπεζικά δάνεια), κρατά τώρα δέσμια τη συνείδηση του λαού στο ευρώ και έτσι ο τελευταίος γίνεται εύκολο αντικείμενο εκμετάλλευσης από την ολιγαρχία. Δυστυχώς….

ΒΙΑΙΗ ΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Πέτρος Χασάπης

ΠΗΓΗ

Ποιοι κυβερνούν αυτό τον έρημο τόπο


%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b7-%cf%88%cf%88

Ποιος κυβερνά επιτέλους αυτό τον τόπο;
Δικηγόροι, ιατροί, οικονομολόγοι, ψυχολόγοι,  πανεπιστημιακοί, με τις ευλογίες της εκκλησίας που όταν θέλει θυμάται την πολιτική, αλλιώς, διαβάζει αμέτοχη, πατερικά κείμενα, φιλοαμέριμνα και χωρίς ντροπή.
Ο Αντίνοος, ο Ευρύμαχος, ο Λαγόκαρδος Αμφίνομος, οι μεγάλοι της ζωής μας,  μνηστήρες και πολλοί, κυβερνούν, ελέω του καλοκάγαθου θεού, τρώνε και πίνουν , πηγαινοέρχονται σε ταξίδια με τους ακόλουθους μανδαρίνους, βγάζουν λόγους δημοκρατικής τάξης, ισότητος  και ευπείθειας  με τον πατέρα του Αντίνοου, τον Ευπείθη, αλληλοβραβεύονται και αλληλουποστηρίζονται  χωρίς αιδώ.

Αφού είμαστε όλοι ίσοι και διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για την ισότητα, γιατί δεν  είμαστε ΙΣΟΙ και  στην αμοιβή και τον  ΜΙΣΘΟ;

Εννοούν  «ίσοι» στο μισθό της σύγχρονης δουλείας ή στον θάνατο της ανεργίας;

Ο Αλέξανδρος ήταν αρχηγός, γιατί ήταν  πρώτος στη μάχη, στο  ρίσκο και στην αντοχή.

-Δεν έχει νερό για τον στρατό και τον λαό; Δεν θα πιω ούτε και εγώ.

Τα παλικάρια της φακής, που  μας κυβερνούν  είναι Δαρείοι και εξαγορασμένοι ΜΗΔΟΙ  με παχύ λαιμό και μας  έχουν πρήξει το συκώτι εδώ και καιρό.

Ο ανθρωπισμός  με το ελάχιστο κόστος  είναι  φθηνός λαϊκισμός και η δημοκρατία  σε μια χώρα,ξεκινάει από  τη δικαιοσύνη και τα ίδια δικαιώματα στη ζωή, διαφορετικά είναι εξουσία ληστρική.
Όλοι τους, άνθρωποι των κομμάτων και συνδικαλιστές και  γόνοι καλών οικογενειών ανεπάγγελτοι.
Άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, οικονομολόγοι, που δεν έχουν κάνει μία υγιή επιχείρηση,  δικηγόροι που δεν θα κέρδιζαν καμιά δίκη, αν οι δικαστές δεν ήταν εξαγορασμένοι, ιατροί που έχουν φέρει  τα νοσοκομεία σε αυτή την κατάσταση, και  αρχιτέκτονες  και μηχανικοί που έχουν κτίσει αυτές τις πόλεις ΤΕΡΑΤΑ και τα υπόγεια με δυσοσμία ηχηρή.
Όλοι αυτοί, με πτυχία και πανεπιστημιακή  σπουδή. Μεγάλοι  ΜΑΣΤΡΟΠΟΙ.

Εξευτελίζουν την πολιτική ζωή του τόπου με αμετροέπεια  σε ένα εκφυλισμό και  θάνατο εντροπίας, που της πάει πολύ.
Κουτοί;  Όχι καθόλου.
Ευφυείς, με εξαιρέσεις φυσικά, γιατί υπάρχουν και οι χαζοί.
Κουτοπόνηροι και αλαζονικοί.
Επιδείξεις ,  απληστία και ανούσια αυτοπροβολή.
Μεταπτυχιακά χωρίς αντίκρυσμα . Δεν μπορούν να μοιράσουν άχυρο σε δυο γαιδάρους.
Γιατί ;
Σκέπτονται με βάση μόνο το προσωπικό τους συμφέρον σε πρώτη γραμμή.
Και είναι ΕΝΟΧΟΙ μεγάλης βλακείας, γιατί το υπέρμετρον προσωπικό συμφέρον στο οποίο  έχουν εγκλωβισθεί, κάποια στιγμή γίνεται θηλειά στο λαιμό τους από έναν συλλογικό ΟΝΕΙΡΕΥΤΗ.
Αστραία
12 10 2016

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ

Οι δικηγόροι εξακολουθούν να είναι, όπως και πριν τη Μεταπολίτευση, το… πλειοψηφούν κόμμα της Βουλής με ποσοστό 15,7 % επί των 300.

Ακολουθούν οι γιατροί (12,6%), οι επιστήμονες (φυσικοί, χημικοί, μαθηματικοί, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι- 12,6% ), οι πανεπιστημιακοί (9,6%), οι οικονομολόγοι (8,8%), οι υπάλληλοι (8,4%), τα διευθυντικά στελέχη (6,5%), οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης (5%), ενώ μικρή είναι η συμμετοχή των εργατών-αγροτών (1,9%), των τεχνικών επαγγελμάτων (1,1%) και των αξιωματικών ενόπλων δυνάμεων (1,1%).

Αυτά και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία στην έκδοση του Εθνικού Κέντρου Πολιτικών Ερευνών «Η πολιτική αντιπροσώπευση στην σύγχρονη Ελλάδα», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση, σε επιμέλεια της ερευνήτριας Μανίνας Κακεπάκη. Στις 230 σελίδες του τόμου καταγράφονται, αξιολογούνται και σχολιάζονται τα χαρακτηριστικά των μελών του ελληνικού κοινοβουλίου από το 1996 έως τη σημερινή Βουλή.

Μελετώντας τους πολλούς πίνακες μένει κανείς στα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι υπάρχει υπεροχή πτυχιούχων ΑΕΙ μεταξύ των κοινοβουλευτικών μας , με ένα μικρό προβάδισμα στους άνδρες. Τα πανεπιστημιακά πτυχία εσωτερικού και εξωτερικού είναι 51,3%, οι μεταπτυχιακοί τίτλοι 19,8 %, ενώ το άθροισμα μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων αγγίζει το 32%. Συνολικά το 83% των εθνοπατέρων και εθνομητέρων κατέχει τίτλους ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και μόνο ένα 7% δεν διαθέτει πτυχίο ή μεταπτυχιακό τίτλο.

Πρόκειται για ένα πολιτικό προσωπικό που έχει να επιδείξει υψηλές βαθμίδες εκπαίδευσης και μάλιστα υπερβαίνει σε τίτλους το κοινοβουλευτικό προσωπικό άλλων ευρωπαϊκών κοινοβουλίων, των οποίων τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά κυμαίνονται γύρω στο 65-80% των ακαδημαϊκών τίτλων.

Από ποια «πόρτα» όμως εισέρχονται οι υποψήφιοι;

Ποια είναι η προϋπηρεσία τους; Και ποια η προηγούμενη δράση τους;

Η θητεία στο κόμμα συγκεντρώνει τα μεγαλύτερα ποσοστά (52,5% στους 1.058 βουλευτές που εξετάστηκαν). Έπεται η εκλογή στην αυτοδιοίκηση (39%) και τρίτη κατά σειρά η συμμετοχή σε συνδικαλιστικές οργανώσεις (27%). Ακολουθεί, σε μεγάλη απόσταση , η υπηρεσία σε ευρωπαϊκές θέσεις (3,2%).

Η μελέτη, η οποία επεκτείνεται σε οκτώ εκλογικές αναμετρήσεις, εστιάζει στις βασικές κοινωνικο-δημογραφικές μεταβλητές, δηλαδή το επίπεδο εκπαίδευσης, το επάγγελμα και το φύλο, διερευνά τις διαφοροποιήσεις στα δύο φύλα όσον αφορά την κατάκτηση υπουργικών θώκων, ( όπου υστερούν οι γυναίκες ),αναλύει την γεωγραφική διάσταση της αντιπροσώπευσης, αξιολογεί το θεσμό των βουλευτών επικρατείας και εξετάζει το μεγάλο μέγεθος των εκλογικών περιφερειών.

Οι συγγραφείς των ξεχωριστών ενοτήτων είναι οι: Γιάννης Καραγιάννης λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Φανή Μ. Κουντούρη διδάκτορας της Σορβόνης, Κωστής Πιερίδης υποψήφιος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Σταύρος Σκρίνης διδάκτορας στο Πάντειο.

Ο τόμος αποτελεί την ακτινογραφία όσων προσωποποιούν τον πανταχόθεν βαλλόμενο κοινοβουλευτικό θεσμό. Για τον οποίον… μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχει βρεθεί έτερος πλέον ανταγωνιστικός. Παρά τις επεισοδιακές διακοπές, τους θορύβους και τις εκρήξεις στις συνεδριάσεις των υψηλά μορφωμένων κοινοβουλευτικών μας…

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Έξοδος από τις μαύρες τρύπες


File:Artist's concept of double black hole.jpg

Είμαστε άξιοι της ιστορίας μας ή της μοίρας μας;

Από τον εξαιρετικό Σωτήρη Μπουζάρα (έναν από τους πνευματικούς εμπνευστές του amynastospiti.gr) μας έρχεται μια πολύ καλή αλληγορική ανάλυση για το θέατρο του παραλόγου που ζούμε σήμερα στη χώρα μας. Ας απολαύσουμε το άρθρο…

Του Σωτήρη Μπουζάρα

Υπό ποιες συνθήκες μπορεί να προκύψουν μεγάλες αλλαγές σε μία κοινωνία;

  • Το συζητάμε στα κρυφά ή στα φανερά, το έχουμε σχεδόν όλοι τα τελευταία χρόνια αποδεχτεί αλλά δυστυχώς δεν βρίσκουμε τρόπο να απαγκιστρωθούμε από έναν φαύλο κύκλο που κρατάει για πολλές δεκαετίες: «Η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι οικονομική αλλά πρώτα κρίση ηθική και κρίση αξιών».
  • Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτές τις λέξεις από ανθρώπους έξυπνους και σοφούς που όλοι αναγνωρίζουμε την αξία τους; Στην Ελλάδα λοιπόν της οικονομικής κρίσης όπου, σύμφωνα με τους ειδικούς, ειδικά λόγω της κρίσης προκύπτουν οικονομικές ευκαιρίες, έτσι και στην Ελλάδα της ηθικής και πολιτιστικής κρίσης θα έπρεπε να προκύπτουν και ανάλογες ευκαιρίες ηθικής, πνευματικής και συνειδησιακής ανάκαμψης του λαού μας. Που είναι όμως αυτές και γιατί δεν τις βλέπουμε ακόμη;
  • Είμαστε έτοιμοι να τις αντιληφθούμε και όλοι μαζί με την δύναμη που διαθέτουμε να δώσουμε εμπιστοσύνη όχι σε αυτούς που μας υποδεικνύουν οι καθοδηγητές της κοινής γνώμης αλλά σε όσους διαθέτουν το απαραίτητο κύρος και τις ιδιαίτερες ικανότητες ώστε να μας βγάλουν από το αδιέξοδο; Καιπώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε ποια είναι αυτά τα άτομα όταν σε καθημερινή βάση «βομβαρδιζόμαστε» με κατευθυνόμενες πληροφορίες από το σύστημα διαπλοκής κομμάτων και ΜΜΕ; Είμαστε έτοιμοι να απαγκιστρωθούμε από αυτό το σύστημα που μας κατευθύνει και να επιλέξουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε ως πολίτες; Σε ποιο βαθμό είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε τις δικές μας επιλογές χωρίς να βρισκόμαστε υπό διαρκή πίεση φόβου και αγωνίας;
  • Ένα καλό παράδειγμα πάνω σε αυτό το ζήτημα είναι η αμερικάνικη ιστορία με τις «4 μαϊμούδες». Βάλανε λοιπόν 4 μαϊμούδες σε ένα κλουβί και τις τάιζαν με χαμηλής ποιότητας τροφή για ημέρες. Οι ίδιες οι μαϊμούδες αν και δυσαρεστημένες αναγκαζόταν να τρώνε αυτό που τους έδιναν λόγω πείνας. Ξαφνικά όμως μία ημέρα, τοποθετήθηκε στο κλουβί ένα τσαμπί με ολόφρεσκες μπανάνες! Με μεγάλο ενθουσιασμό οι 4 μαϊμούδες ορμάνε για να φάνε όσες περισσότερες μπορούν αλλά ξαφνικά, εκεί που πλησίαζαν κάποιος έκανε μούσκεμα τις μαϊμούδες με έναν κουβά νερό. Τρομαγμένες οι μαϊμούδες κάθισαν και πάλι ήσυχα στην γωνία. Μετά από λίγο όταν προσπάθησαν ξανά να πάρουν τις μπανάνες συνέβη και πάλι το ίδιο: κάποιος τις μούσκεψε με νερό με το σκηνικό να επαναλαμβάνεται μέρα – νύχτα.
  • Έπειτα από ημέρες το τσαμπί με τις μπανάνες παρέμενε εκεί ανέγγιχτο καθώς καμία από τις μαϊμούδες δεν τολμούσε να τις ακουμπήσει υπό τον φόβο να βραχεί και πάλι. Μάλιστα αν κάποια από τις 4 μαϊμούδες επιχειρούσε στα κρυφά από μόνη της να διαφοροποιηθεί από το σύνολο και να επιχειρήσει να αρπάξει μία μπανάνα, οι υπεύθυνοι του πειράματος κατέβρεχαν και τις άλλες 3 ως ομαδική τιμωρία μέχρι που καμία πλέον μαϊμού να μην σκέφτεται καν τις μπανάνες, υπό τον φόβο του μουσκέματος αλλά πλέον και υπό τον φόβο της τιμωρίας από τις άλλες 3 «νομοταγείς» μαϊμούδες. Έτσι συνέχιζαν να τρώνε από το χαμηλής ποιότητας φαγητό το οποίο τους προσέφεραν και καθόταν ήσυχες.
  • Ένα πρωί οι υπεύθυνοι του πειράματος βγάζουν την μία από τις 4 μαϊμούδες και τοποθετούν μία άλλη, καινούρια. Εκείνη χωρίς να γνωρίζει τι είχε προηγηθεί τις προηγούμενες ημέρες, βλέποντας την χαμηλής ποιότητας τροφή και τις μπανάνες φυσικά προτίμησε να επιχειρήσει να φάει μία από αυτές. Ενώ όμως πλησίαζε οι άλλες 3 αρχικές μαϊμούδες την τράβηξαν πίσω με την βία για να αποφύγουν τον ομαδικό καταβρεγμό που γνώριζαν ότι θα ακολουθήσει.
  • Όμως η καινούρια μαϊμού δεν γνώριζε γιατί το κάνουν και έτσι κάθε φορά που πλησίαζε τις μπανάνες είχε να αντιμετωπίσει την τρομαγμένη και βίαια αντίδραση των υπολοίπων τριών. Τελικά και η καινούρια μαϊμού όπως οι αρχικές, συνήθισε και άρχισε να τρώει και αυτή την χαμηλής ποιότητας τροφή χωρίς καν να σκέφτεται τις μπανάνες που βρισκόταν σε μικρή απόσταση αλλά και χωρίς καν να γνωρίζει τον λόγο για τον οποίο ενώ είχαν την τέλεια τροφή δίπλα τους δεν έπρεπε να την αγγίζουν. Απλά ακολουθούσε την συμπεριφορά που της επέβαλαν οι πολλοί.
  • Μετά από λίγες ημέρες οι υπεύθυνοι του πειράματος βγάζουν ακόμη μία από τις αρχικές 4 μαϊμούδες και βάζουν πάλι μία καινούρια, ώστε μέσα στο κλουβί να υπάρχουν 2 από τις αρχικές μαϊμούδες, 1 που συνήθισε μαζί τους και μία καινούρια. Η καινούρια μαϊμού το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε μόλις τοποθετήθηκε στο κλουβί ήταν φυσικά να αρπάξει μία μπανάνα!
  • Έλα όμως που και αυτή δεν ευτύχησε να το πράξει καθώς οι υπόλοιπες 3 μαϊμούδες, οι 2 αρχικές και η μία που έζησε μαζί τους για αρκετό διάστημα, της ορμούσαν συνεχώς. Βεβαίως σε αυτή την περίπτωση τα κίνητρα ήταν διαφορετικά καθώς οι δύο από τις αρχικές μαϊμούδες ορμούσαν στην καινούρια γιατί είχαν στην μνήμη τους το “φιάσκο” με τους κουβάδες νερό που τους είχαν ρίξει ενώ η τρίτη μαϊμού, που δεν γνώριζε τίποτε για τους καταβρεγμούς καθώς τοποθετήθηκε εκεί αργότερα, απλώς ακολουθούσε τα όσα έμαθε δίπλα στις 3 από τις αρχικές μαϊμούδες.
  • Έτσι και η καινούρια μαϊμού μετά από τις επιθέσεις των τριών άλλων εναντίον της, σταμάτησε να σκέφτεται και αυτή να φάει κάποια μπανάνα και συνήθισε να καταναλώνει την χαμηλής ποιότητας τροφή που τους προσέφεραν. Ενσωματώθηκε κι αυτή λοιπόν πλήρως στις συνήθειες του πλήθους.
  • Το πείραμα συνεχίστηκε μέχρι που όλες οι 4 αρχικές μαϊμούδες βγήκαν από το κλουβί και αντικαταστάθηκαν από άλλες. Και το αποτέλεσμα του πειράματος ήταν πως οι 4 μαϊμούδες που βρισκόταν πλέον στο κλουβί, η μία που έζησε μαζί με 3 από τις αρχικές μαϊμούδες και οι άλλες 3 που μπήκαν μέσα στην συνέχεια, χωρίς όλες τους να έχουν υποστεί ποτέ καταβρεγμό ως τιμωρία που πλησίασαν τις μπανάνες, να μην τολμάνε καν να τις πλησιάσουν καθώς η συνήθης πρακτική που μάθαιναν όλες ήταν πως το τσαμπί με τις μπανάνες είναι κάτι που δεν πλησιάζουμε και αν κάποιος διαφοροποιηθεί και πάει να το κάνει, να του ορμάμε!
  • Και όταν κάποια τολμούσε να το πράξει στα κρυφά και πάλι να δέχεται τις επιθέσεις των άλλων τριών! Είχαμε λοιπόν να κάνουμε με ένα σύνολο πλασμάτων το οποίο λειτουργούσε με πολύ συγκεκριμένο τρόπο σε πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, όχι από γνώση και λογική αλλά κάτω από την πίεση της συνήθειας και των παραδόσεων καθώς «έτσι είχε μάθει από παλιά».
  • Το πείραμα αυτό έχει να κάνει με την συμπεριφορά πολλές φορές και των ανθρώπων καθώς μέσα σε μεγάλες κοινωνίες έχουμε όλοι μάθει να ακολουθούμε το παράδειγμα των πολλών, χωρίς κρίση και χωρίς αμφισβήτηση και σε κάποιες περιπτώσεις να περιθωριοποιούμε και να τιμωρούμε τους λίγους που παρεκκλίνουν από αυτή την ομαδική συμπεριφορά.
  • Θεωρούμε λοιπόν ως «επιτρεπόμενες» μόνο τις λίγες επιλογές που η διοικούσα άρχουσα τάξη μας επιτρέπει να έχουμε και ούτε καν σκεφτόμαστε πως δίπλα μας, ίσως να υπάρχει μία καλύτερη. Γιατί κάθε φορά που πάμε να σκεφτούμε μία εναλλακτική λύση πέρα από τα γνωστά, το κατεστημένο σύστημα πολιτικής εξουσίας και ΜΜΕ θα μας «συνετίσει» και θα μας επαναφέρει στον «ορθό δρόμο» είτε με την εφαρμογή της γνώμης και της θέλησης των πολλών, είτε με κάποια απειλή ομαδικού «καταβρέγματος» και των λίγων και των πολλών, ώστε οι λίγοι να μπούνε κι αυτοί στο «καλούπι».
  • Και επανερχόμαστε στο αρχικό θέμα του κειμένου: κάτω από αυτές τις ασφυκτικές κοινωνικές πιέσεις, πώς και κάτω υπό ποίες συνθήκες είμαστε σε θέση να τολμήσουμε και να πράξουμε κάτι διαφορετικό, κάτι το οποίο έχουμε στο μυαλό μας εδώ και χρόνια αλλά την τελευταία στιγμή δεν εφαρμόζουμε σαν κάποιο «αόρατο χέρι» (μέσα μας;) να μας εμποδίζει; Πώς όλοι μαζί μπορούμε να ξεφύγουμε από τις κατεστημένες επιταγές του σημερινού συστήματος εξουσίας και να θέσουμε σε εφαρμογή ένα εναλλακτικό σκηνικό το οποίο αν και για χρόνια υπάρχει δίπλα μας, δεν τολμούμε να σκεφτούμε καν να αναδείξουμε, λειτουργώντας όπως οι κλεισμένες στο κλουβί μαϊμούδες;
  • Είναι δική μας αυτή η κοινωνία, έχουμε το δικαίωμα να αναζητούμε διαρκώς καλύτερες λύσεις για την λειτουργία της προς το κοινό όφελος ή το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καθόμαστε «ήσυχα» προς όφελος των λίγων βολεμένων καθοδηγητών μας και του φοβισμένου και αψυχολόγητου πλήθους;
  • Πώς μπορούμε να βρούμε μέσα μας και να πατήσουμε αυτό το «κουμπί» που θα τα αλλάξει όλα;
  • ΠΩΣ;;;; 
  • ΠΗΓΗ

Έξοδος από τις μαύρες τρύπες στον ορίζοντα των γεγονότων