Τεκτονικές Αλλαγές στη Παιδεία


ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΝ 15

Στέφανος Τραχανάς:

Πότε θα μας απασχολήσει η ουσία στην πανεπιστημιακή διδασκαλία;

Ο καθηγητής του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης μιλά για το νέο εκπαιδευτικό τοπίο που διαμορφώνεται στην Ελλάδα

Προ πολλών ετών είχε αποκαλύψει το σκάνδαλο σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου με τις παράνομες υπερτιμολογήσεις πανεπιστημιακών συγγραμμάτων που απέφεραν σε εκδότες έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών, ενώ πολύ πρόσφατα του απονεμήθηκε το «Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας Β. Ξανθόπουλου – Στ. Πνευματικού.Ο κ. Στέφανος Τραχανάς, καθηγητής του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης και διευθυντής των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας (εκδοτικού οίκου στα πρότυπα των εκδόσεων που λειτουργούν σε διεθνή ιδρύματα της ανώτατης εκπαίδευσης) μιλώντας στο «Βήμα» σχολιάζει τη «θύελλα» των τελευταίων μηνών στον χώρο των ΑΕΙ, επαναλαμβάνοντας το αυτονόητο ερώτημα: «Πότε θα αρχίσει να μας απασχολεί η ουσία και η ποιότητα στην πανεπιστημιακή διδασκαλία;».

Είμαστε σε περίοδο μεγάλων αλλαγών στην ανώτατη εκπαίδευση της χώρας. Τι λέτε για την «Αθηνά» και τη «θύελλα» που προξένησε;  

«Ειλικρινά δεν θέλω να μπω στην ουσία των «συζητήσεων» περί Αθηνάς. Περί αυτών άλλοι είναι αρμοδιότεροι και κυρίως το θέμα τους ενδιαφέρει. Εμένα αντιθέτως τον τελευταίο καιρό με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο το θέμα των «ανοικτών μαθημάτων», που αποτελούν τη νέα πραγματικότητα στα ανώτατα ιδρύματα, αφού όλος ο κόσμος μιλάει για τη μεγαλύτερη επανάσταση στην ιστορία των εκπαιδευτικών θεσμών. Και τι μέλλον μπορεί να έχει τελικά μια χώρα που ομφαλοσκοπείτε αναγορεύοντας π.χ. τα ΤΕΙ μιας επαρχιακής πόλης σε τεράστιο ζήτημα, όταν ο κόσμος «εκεί έξω» αλλάζει με ρυθμούς πρωτόγνωρους στην ανθρώπινη ιστορία;».
Βρίσκετε ότι η επιδίωξη της ποιότητας στη διδασκαλία είναι σήμερα στο επίκεντρο της πανεπιστημιακής ζωής;
«Φοβάμαι πως όχι. Η επιδίωξη της ποιότητας στη διδασκαλία είναι κυρίως ατομική υπόθεση κάποιων – όχι λίγων – διδασκόντων, αλλά όχι θεσμικός στόχος. Αυτό βέβαια δεν είναι περίεργο. Αντίθετα με την ποιότητα στην έρευνα, η ποιότητα στη διδασκαλία δεν είναι τόσο εύκολα μετρήσιμη. Με αποτέλεσμα να κυκλοφορεί και να αναπαράγεται μια μεταφυσική σχεδόν κουλτούρα για τη διδακτική ικανότητα. Η μεταφυσική του ταλέντου. Εχεις ή δεν έχεις διδακτικό ταλέντο. Ο δάσκαλος γεννιέται δεν… γίνεται και άλλα παρόμοια».
Εσείς τι πιστεύετε; Δεν υπάρχει ταλέντο στη διδασκαλία;
«Οπως μπορεί να υπάρχει ή να μην υπάρχει ταλέντο σε οποιαδήποτε δουλειά. Αλίμονο όμως αν ένα εκπαιδευτικό σύστημα βασίζει την αποτελεσματική λειτουργία του στη στελέχωσή του μόνο από ταλαντούχους δασκάλους. Το είδος είναι σίγουρα πολύτιμο, αλλά και δυσεύρετο για να βασίζεσαι σ’ αυτό. Ενα μαζικό εκπαιδευτικό σύστημα, όπως είναι το σημερινό, θα πρέπει να υπολογίζει κυρίως στους επαρκείς δασκάλους. Διότι αυτούς μπορεί να τους έχει σε ικανοποιητικούς αριθμούς, αρκεί να το επιδιώξει. Δημιουργώντας το κατάλληλο περιβάλλον που θα ωθεί όλους να «βγάλουν» τον καλύτερό τους εαυτό».
Η αναζήτηση της αριστείας ωστόσο, μάλλον δεν είναι το ισχυρό χαρτί του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Τι ισχύει στα πανεπιστήμια;
«Τις δύο τελευταίες δεκαετίες η φυσιογνωμία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχει αλλάξει τόσο δραστικά – και όχι μόνο στην Ελλάδα – ώστε άνετα θα μπορούσε πλέον να τη χαρακτηρίσει κανείς ως Νέα Μέση Εκπαίδευση. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Σήμερα φοιτούν στην ενιαία τριτοβάθμια εκπαίδευση (ΑΕΙ και ΤΕΙ) περίπου όσοι φοιτούσαν στο ενιαίο εξατάξιο γυμνάσιο της δεκαετίας του εξήντα, ενώ ο αριθμός των μεταπτυχιακών φοιτητών σήμερα είναι συγκρίσιμος ή μεγαλύτερος από τον αριθμό των προπτυχιακών φοιτητών τότε! Το να προσποιούμαστε – ιδίως εμείς οι παλαιότεροι – ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει από τα φοιτητικά μας χρόνια είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη. Τουλάχιστον στο προπτυχιακό επίπεδο δεν καλούμαστε πια να εκπαιδεύσουμε την αυριανή επιστημονική ελίτ της χώρας, αλλά να υπηρετήσουμε ένα σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σχεδόν ελεύθερα προσβάσιμο σε όλους. Αυτή είναι μια συνθήκη που αλλάζει δραστικά τον χαρακτήρα και τον σκοπό της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, άρα και τον ρόλο του πανεπιστημιακού δασκάλου».
Και πώς αντιμετωπίζετε εσείς ως καθηγητές αυτή τη νέα κατάσταση;
«Ανοίγοντας τα μάτια μας στον κόσμο. Αποφεύγοντας να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό και βλέποντας τι κάνουν άλλες χώρες γι’ αυτό το θέμα. Θα φέρω ως παράδειγμα το πανεπιστημιακό σύγγραμμα. Σ’ όλες τις σοβαρές χώρες έχουν συνειδητοποιήσει ότι το καλό διδακτικό βιβλίο είναι ο πιο φθηνός και σίγουρος τρόπος για να βελτιώσεις τη διδακτική αποτελεσματικότητα του συστήματος. Διότι δίνεις έτσι τη δυνατότητα σε πολλούς δασκάλους να εκμεταλλευτούν την έτοιμη εμπειρία ενός καλού επαγγελματία συγγραφέα. Σε μας αυτή η έννοια – η έννοια του επαγγελματισμού – είναι σχεδόν άγνωστη. Θεωρούμε – αν και αυτή η νοοτροπία έχει υποχωρήσει αισθητά τα τελευταία χρόνια – ότι όλοι οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι μπορούν να γράψουν τα δικά τους διδακτικά εγχειρίδια, αγνοώντας την ύπαρξη, ιδίως στις θετικές επιστήμες, πολλών καταξιωμένων συγγραμμάτων της διεθνούς, και όχι μόνο, βιβλιογραφίας. Νομίζω ότι το διεθνές κριτήριο ποιότητας πρέπει να είναι διαρκώς παρόν όχι μόνο στην έρευνα, αλλά και στη διδασκαλία».

Η νέα εποχή στην ανώτατη εκπαίδευση
«Να επαναφέρουμε την έννοια της ευγενούς άμιλλας»


Η διδασκαλία στα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης σε διεθνές επίπεδο περνάει σε μια νέα περίοδο τεράστιων αλλαγών. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο μάλλον τα ελληνικά πανεπιστήμια βρίσκονται στο περιθώριο…
«Δεν έχει παρά να δει κανείς τι κάνουν σε αυτό το θέμα τα μεγάλα αμερικανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια που σέρνουν τον χορό. Η κατεύθυνση είναι σαφής. Δημιουργία πρότυπων μαθημάτων και εκπαιδευτικού υλικού – βιντεοσκοπημένες διαλέξεις, πειράματα επίδειξης κ.λπ. ελεύθερα προσβάσιμα από όλους, σε ένα παγκοσμιοποιημένο πλέον φοιτητικό κοινό κάθε ηλικίας. Ηδη το Harvard και το MIT ανακοίνωσαν τον περασμένο Μάιο ένα πρόγραμμα κόστους 60 εκατομμυρίων δολαρίων για την ανάπτυξη τέτοιων μαθημάτων ενώ σε παρόμοια σύμπραξη προχώρησαν επίσης τα πανεπιστήμια Stanford, Princeton και Berkeley. Οι αλλαγές που κυοφορούνται μπορεί να αποδειχτούν κυριολεκτικά «τεκτονικές» αλλά οι επιπτώσεις είναι ήδη παρούσες. Ακόμη και σε ελληνικούς εκπαιδευτικούς ιστοτόπους μπορεί πλέον ο έλληνας φοιτητής να βρει πλήρεις σειρές βιντεοσκοπημένων μαθημάτων μεγάλων αμερικανικών πανεπιστημίων – π.χ. το λαμπρό μάθημα γενικής φυσικής του MIT από τον Walter Lewin – και να είναι επομένως σε θέση να κάνει συγκρίσεις. Το οποίο από μόνο του είναι μια μικρή «βομβίτσα» στα θεμέλια του εφησυχασμού μας. Εγώ προσωπικά ντράπηκα όταν παρακολούθησα το μάθημα που ανέφερα πριν, και ιδίως τα καταπληκτικά πειράματα επίδειξης που το συνοδεύουν. Και αποφάσισα – αντί να… ντρέπομαι – να κάνω κάτι γι’ αυτό. Να ετοιμάσω μια αντίστοιχη σειρά πειραμάτων για το μάθημα κβαντικής φυσικής που διδάσκω. Ευγενής άμιλλα λεγόταν αυτό λίγο παλιότερα. Ας επαναφέρουμε σε χρήση αυτή την έννοια».
Πώς αντιδρούμε εμείς σε αυτές τις «τεκτονικές» αλλαγές;
«Ο ένας τρόπος είναι πολύ γνωστός. Χώνουμε το κεφάλι στην άμμο και προσποιούμαστε ότι τίποτε δεν συμβαίνει. Ο άλλος τρόπος είναι αυτός που ανέφερα πριν. Η ευγενής άμιλλα και μάλιστα χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητας. Διότι δίπλα στο μάθημα που προανέφερα θα δει κανείς και πολλά άλλα – σε εξίσου διάσημα πανεπιστήμια – που δεν είναι καθόλου καλύτερα από πολλά μαθήματα που προσφέρονται σε ελληνικά πανεπιστήμια υπό συνθήκες πολύ πιο αντίξοες. Δεν βλέπω έτσι κανέναν λόγο γιατί να μην προχωρήσουν και τα ελληνικά πανεπιστήμια στην ανάπτυξη πρότυπων διαδικτυακών μαθημάτων που θα μπορούσαν κάποια στιγμή να προσφέρονται επίσημα και σε φοιτητές όποιου άλλου ελληνικού ΑΕΙ ή ΤΕΙ θα επιθυμούσε να συμμετάσχει σε ένα σχετικό πρόγραμμα. Εκτός πολλών άλλων, αυτό θα συνέβαλλε αποφασιστικά και στη δημιουργία ενός ενιαίου εκπαιδευτικού χώρου τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με αναγνωρισμένα πρότυπα ποιότητας απέναντι στα οποία θα κρίνεται και η δουλειά όλων μας».
Η Ουσία και η Παιδεία
Advertisements

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

  ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΣΧΟΛΗ ΘΕΤΙΚΏΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

ΤΟ ΑΠΘ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ

Τρισάθλια κτίρια , απαράδεκτη, ανύπαρκτη αρχιτεκτονική, σκουπίδια βρωμιά,  ασχήμια, δυσοσμία. Θλιβεροί καθηγητές με ανούσιες περγαμηνές  αξιολύπητοι φοιτητές. με πτυχία   και μεταπτυχιακά ανεργίας. Όταν  νυχτώνει πια δεν κυκλοφορεί κανείς,

Τριγύρω πολυτελείς εκκλησίες πλουσίου θεού, νοσοκομεία νεκροτομεία που υπολειτουργούν. Γεμάτες οι καφετέριες με ξέγνοιαστους θαμώνες και ασφυκτικά τα γήπεδα  των ποδοσφαιρόφιλων οπαδών.

Ας κλάψει γοερά ο Αιγέας τον θάνατο του Θησέα που ξεχνάει τα λευκά πανιά όταν βγαίνει από τον Λαβύρινθο της Γνώσης και εγκαταλείπει την Αριάδνη αγνότητα και καθαρότητα   για μια θέση έδρα χωρίς  ουσία φαιά.

Για ένα φτωχό πανεπιστήμιο χωρίς  ΣΧΗΜΑ  ΓΝΩΣΗ   ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ

Αστραία

8 Νοεμβρίου 2015

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΧΗΜΕΙΟ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΠΡΟΣΟΨΗ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΠΑΛΑΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΠΡΟΣΟΨΗ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΕΙΣΟΔΟΣ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΠΡΟΣΟΨΗ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΠΡΟΣΟΨΗ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΠΡΟΣΟΨΗ

Ιστορίες Πανεπιστημίων


Πανεπιστήμιο: το τελευταίο και σημαντικότερο σκαλοπάτι της εκπαίδευσης αλλά και μία από τις ωραιότερες φάσεις της ζωής μας. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσα χρόνια πριν άνοιξε τις πύλες του το πρώτο πανεπιστημιακό ίδρυμα; Πόσο καιρό άραγε υπάρχουν φοιτητούδια σ’αυτό τον πλανήτη;

Το Πανεπιστήμιο, έτσι όπως το αντιλαμβανόμαστε σήμερα, είναι ένας παμπάλαιος θεσμός με ρίζες στον Μεσαίωνα. Εδώ συγκεντρώσαμε με χρονολογική σειρά τα 10 παλαιότερα Πανεπιστήμια του κόσμου. Καλό χάζι!

Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ (Ισπανία), έτος ίδρυσης: 1241

Δημόσιο πανεπιστήμιο στην περιοχή Βαγιαδολίδ της Καστίλλης. Ιδρύθηκε με εντολή του βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσο του Όγδοου και σήμερα διαθέτει 31.780 φοιτητές και 2.000 καθηγητές.

Πανεπιστήμιο της Σιένα (Ιταλία), έτος ίδρυσης: 1240

Το Πανεπιστήμιο της Σιένα στην Τοσκάνη της Ιταλίας είναι ένα από τα παλαιότερα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν στην χώρα. Πλέον φιλοξενεί περίπου 20.000 φοιτητές-έναν αριθμό που είναι σχεδόν ίσος με τους μσούς κατοίκους της Σιένα (54.000) και είναι γνωστό για τις σχολές Νομικής και Ιατρικής του.

Πανεπιστήμιο της Τουλούζ (Γαλλία), έτος ίδρυσης: 1229

Ιδρυτής του υπήρξε ο Κόμης Ραϋμόνδος ο Έβδομος, για τον οποίο κυκλοφορούσαν φήμες ότι ήταν αιρετικός. Έτσι, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την διδασκαλία της Θεολογίας, ώστε να διαλύσει κάθε υποψία. Στην πορεία το Πανεπιστήμιο απέκτησε και άλλα τμήματα (π.χ. Νομικής και Ιατρικής). Αρχικά το πανεπιστήμιο στεγαζόταν στο κέντρο της πόλης μαζί με τα  «κολέγια», δηλαδή τις πρώτες φοιτητικές εστίες.

Πανεπιστήμιο της Νάπολης Federico II (Ιταλία), έτος ίδρυσης: 1224

Ιδρύθηκε όσο ακόμα υπήρχε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο τον Δεύτερο. Αποτελεί το παλαιότερο κρατικό πανεπιστήμιο του κόσμου και ένα από τα παλαιότερα ακαδημαϊκά ιδρύματα που δεν διέκοψαν ποτέ την λειτουργία τους. Ένας από τους διασημότερους φοιτητές του υπήρξε ο ρωμαιοκαθολικός θεολόγος και φιλόσοφος, Θωμάς Ακινάτης.

Πανεπιστήμιο της Πάδοβα (Ιταλία), έτος ίδρυσης: 1222

Η πρώτη γραπτή μαρτυρία που αναφέρει την ύπαρξη του Πανεπιστημίου της Πάδοβα χρονολογείται στο 1222. Θεωρείται, όμως, ότι το πανεπιστήμιο είναι στην πραγματικότητα παλαιότερο. Ιδρύθηκε όταν μια ομάδα καθηγητών και φοιτητών του Πανεπιστημίου της Μπολόνια το εγκατέλειψαν αναζητώντας περισσότερη «ακαδημαϊκή ελευθερία». Αρχικά, στην Πάδοβα διδάσκονταν μόνο νομική και θεολογία, σιγά σιγά όμως προστέθηκαν και επιστήμες όπως η αστρονομία, η φιλοσοφία, η ρητορική και η ιατρική.

Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα (Ισπανία), έτος ίδρυσης: 1218

Στην πραγματικότητα ιδρύθηκε το 1134, αλλά αναγνωρίστηκε επίσημα από τον βασιλιά Αλφόνσο τον Δέκατο το 1218. Αποτελεί το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Ισπανίας και το τρίτο παλαιότερο ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο σε συνεχή λειτουργία. Το 1852 τα τμήματα νομικής και θεολογίας του καταργήθηκαν από την ισπανική κυβέρνηση και αργότερα, το 1940, αποτέλεσαν ξεχωριστό πανεπιστήμιο (το Αρχιερατικό Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα).

Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ (Αγγλία), έτος ίδρυσης: 1209

Ιδρύθηκε από σπουδαστές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης που το εγκατέλειψαν έπειτα από την διαμάχη που προκλήθηκε όταν ντόπιοι Οξφορδιανοί εκτέλεσαν 2 φοιτητές (Μεσαίωνας ήταν αυτός, γινόντουσαν και τέτοια). Είναι το δεύτερο παλαιότερο πανεπιστήμιο του αγγλόφωνου κόσμου. Με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης έχει πολλά κοινά, γι’αυτό πολλές φορές αναφέρονται μαζί ως «Oxbridge». Ταυτόχρονα, όμως, έχουν και μεγάλη κόντρα.

Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (Αγγλία), έτος ίδρυσης: 1167

Σύμφωνα με πολλούς αποτελεί το παλαιότερο πανεπιστήμιο του κόσμου, αλλά δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε ξεκίνησε να λειτουργεί. Από το 1167 και μετά πάντως γνώρισε μεγάλη άνθιση, κυρίως επειδή ο βασιλιάς Ερρίκος ο Δεύτερος απαγόρευσε στους άγγλους φοιτητές να εγγράφονται στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης.

Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Γαλλία), έτος ίδρυσης: 1150

Γνωστό και ως «Σορβόννη», το Πανεπιστήμιο του Παρισιού γνώρισε πολλές αλλαγές σε όλα τα χρόνια λειτουργίας του. Για έναν ολόκληρο αιώνα (1793-1896), μάλιστα, δεν λειτουργούσε καθόλου. Πλέον, αποτελείται από 13 διαφορετικά αυτόνομα Πανεπιστήμια σε όλο το Παρίσι.

Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (Ιταλία), έτος ίδρυσης: 1088

Το πρώτο Πανεπστήμιο ever ιδρύθηκε στην Μπολόνια της Ιταλίας το 1088. Ονομαζόταν στα Λατινικά «universitas magistrorum et scholarium» (κοινότητα δασκάλων και σπουδαστών), απ’όπου προήλθε και το αγγλικό «University«. Σήμερα έχει περίπου 100.000 σπουδαστές σε 23 διαφορετικά κέντρα μέσα στην Ιταλία, αλλά και στο Μπουένος Άιρες.

Από την Κασσάνδρα Βέλκου

Πηγή

Πολιτισμός και Λύσεις


Οδυσσέως και Πηνελόπης  Ανάκτορον Ομηρική Πολιτεία

Η ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ

ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΩΝ ΚΑΙ  ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΠΤΩΧΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΛΥΣΗ

ΤΟ ΜΕΤΡΟΝ  ΚΑΙ Η ΣΟΦΙΑ

Ερευνα:
Οι Ελληνες θεωρούν ότι ο πολιτισμός μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Επτά στους δέκα Έλληνες πιστεύουν ότι ο πολιτισμός μπορεί να βοηθήσει στην έξοδο της χώρας από την κρίση και η συντριπτική πλειονότητα (86%) δηλώνει ότι πρέπει να επενδύσουμε στον πολιτισμό, καθώς μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης, σύμφωνα με την Πανελλαδική Στατιστική Έρευνα «Σφυγμός Πολιτισμού», που διεξήχθη από 16 έως 21 Οκτωβρίου. 

Η έρευνα κατέγραψε την πολιτιστική συμπεριφορά του ευρύτερου κοινού, επιχειρήσεων-μελών του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου και ανθρώπων που ασχολούνται επαγγελματικά με πολιτιστικές δραστηριότητες, και παρουσιάστηκε στο 1ο Athens Culture Symposium που διοργάνωσε το Ελληνο-Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο σε συνεργασία με τις Διεθνείς Σχέσεις Πολιτισμού.

Στην ίδια έρευνα το κοινό δηλώνει ότι παρακολουθεί συχνότερα κινηματογράφο και θέατρο, και παρά το ότι οι περισσότεροι απάντησαν ότι παρακολουθούν κάποια πολιτιστική εκδήλωση 1-2 φορές το χρόνο, τα ποσοστά αυτά είναι συγκριτικά καλύτερα από αυτά που είχαν καταγραφεί πριν 5 χρόνια.

Οι πολίτες φαίνεται να ενημερώνονται για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις κυρίως από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το Διαδίκτυο και πολύ λιγότερο από τις εφημερίδες και τα περιοδικά.

Το 50% πιστεύει ότι η Ελλάδα προωθεί τον ελληνικό πολιτισμό στο εξωτερικό, ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από το 23% που ίσχυε πριν 5 χρόνια, αλλά οι περισσότεροι πιστεύουν ότι δεν λειτουργούν σωστά οι δομές προώθησής του.

Ενδεικτικά, λιγότεροι από το 15% γνωρίζουν το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού και ακόμη λιγότεροι τις δραστηριότητές του.

Επίσης το 70,6% των ανθρώπων του πολιτισμού πιστεύουν ότι πρέπει να αλλάξει η στρατηγική διεκδίκησης των Γλυπτών και έξι στους δέκα πολίτες πιστεύουν ότι η ανάμιξη της Αμάλ Αλαμουντίν-Κλούνεϊ δεν βοήθησε ιδιαίτερα στην ελληνική εκστρατεία για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι Έλληνες πιστεύουν ότι από τα πιο ελκυστικά πολιτιστικά στοιχεία της χώρας για τους τουρίστες είναι η γαστρονομία, τα τοπικά προϊόντα, αλλά και τα έθιμα και οι παραδόσεις μας.

Σημαντικό έδαφος φαίνεται λοιπόν να παίρνει ο γαστρονομικός τουρισμός στη συνείδηση του κόσμου, αφού ξεχωρίζει από άλλα είδη, όπως ο θρησκευτικός, ιαματικός, κ.λπ. Βέβαια, πάντα στην πρώτη θέση βρίσκεται ο αρχαιολογικός τουρισμός.

Το  25% των πολιτών πιστεύει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν βοηθάει καθόλου στη δημιουργία πολιτιστικής συνείδησης, ενώ ταυτόχρονα θεωρούν ότι κυρίως ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτός που συντελεί στην πολιτιστική παραγωγή της Ελλάδας.

Μιλώντας στο συμπόσιο, ο υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς τόνισε ότι «πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε τον πολιτισμό μας ως εργαλείο μέσω του οποίου θα κερδίσουμε απλώς χρήματα, με την εισροή τουριστών, αλλά να αντιστρέψουμε τη σχέση λέγοντας: επειδή ο πολιτισμός είναι όρος ζωής, συνθήκη ζωής για κάθε κοινωνία και κάθε χώρα, αν η κοινωνία αυτή πιστεύει στη δύναμη της, την παρουσία της και την ιστορία της, και μπορεί αυτή την πίστη να την μεταδώσει στον επισκέπτη που έρχεται, τότε παράγεται τουριστικό προϊόν με την οικονομική έννοια, τότε έρχονται οι τουρίστες για να γνωρίσουν έναν ολόκληρο πολιτισμό, έτσι όπως έχει υπάρξει στο παρελθόν και έτσι όπως υπάρχει σήμερα. Δηλαδή να δούμε τον τουρισμό και τα οικονομικά προϊόντα του ως δευτερογενές προϊόν της πολιτισμικής μας παραγωγής και ιστορίας».

«Τούτη η χώρα είναι ευλογημένη, λόγω φύσης και ιστορίας. Έχει αντιμετωπιστεί ελλιπώς αυτή η ευλογία, όχι μόνο από την Πολιτεία και την πολιτική, αλλά και από τη δική μας καθημερινή ζωή και λειτουργία. Αν προσπαθήσουμε να δούμε λίγο βαθύτερα τη φράση «η Ελλάδα είναι η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού» διαπιστώνουμε ότι αυτό δεν είναι κάτι νεκρό, αλλά είναι κάτι απολύτως ζωντανό για ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό και όχι μόνο γι’ αυτόν. Άρα, το γεγονός ότι ζούμε σε αυτό τον ευλογημένο τόπο μας δίνει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα για την παραγωγή σύγχρονου πολιτισμού. Με αυτή την έννοια θεωρώ αδιανόητο να μην είναι η Ελλάδα παγκόσμιο κέντρο μελέτης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, σε όλες τις διαστάσεις, από την αρχαιολογία και την ιστορία, μέχρι την τραγωδία και την κωμωδία, μέχρι τη φιλοσοφία, σε όλες τις διαστάσεις των κλασικών σπουδών».Ο  υπουργός Πολιτισμού αναφερόμενος στη ελληνική σύγχρονη τέχνη, σημείωσε: «Η αίσθηση που έχω ως απλός πολίτης, είναι ότι η κρίση σε αυτό τον τομέα μπορεί να λειτούργησε θετικά. Πολλοί νέοι, μην ελπίζοντας ότι θα βρουν δουλειά και μην θέλοντας να μεταναστεύσουν, αρχίζουν να εκφράζονται».

«Νομίζω ότι είμαστε στα πρόθυρα μιας πολιτιστικής αναγέννησης, όπου ομάδες νέων παράγουν εξαιρετικά ενδιαφέροντα πράγματα στο θέατρο, στη μουσική, στον χορό και σε νέες μορφές δημιουργίας, όπως τα γκράφιτι.

Όλος αυτός ο χώρος δεν βρίσκει έκφραση στον δημόσιο λόγο, δηλαδή τις μεγάλες εφημερίδες και την τηλεόραση. Το υπουργείο Πολιτισμού οφείλει να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να βρουν τρόπους έκφρασης, τρόπους δημόσιας αναγνώρισης, ώστε αυτός ο κόσμος να μπορέσει να αισθανθεί ότι παράγει σκέψη και δημιουργία ισάξια με όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στο εξωτερικό» σημείωσε.

Πηγή Κέρδος