Η πτώση των τάξεων


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Οι πλούσιοι  τω πνεύματι  και….. οι πτωχοί της  Ελλάδος του ευρώ

Το 1% των Ελλήνων κατέχει το 56,1% του πλούτου της χώρας, το 10% των Ελλήνων κατέχει το 87% του πλούτου και το 90% των Ελλήνων κατέχει μόνο το 13% του πλούτου της χώρας. Αυτές βασικά είναι οι κοινωνικές τάξεις στην Ελλάδα, με βάση τον πλούτο που κατέχουν και φυσικά την αντίστοιχη πραγματική εξουσία που διαθέτουν, πέρα από τον κάθε συνταγματικό φερετζέ δημοκρατίας που κάνει τους πολυπληθείς αφελείς να πιστεύουν ότι υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα.

Η πραγματική αυτή εικόνα, η οποία δεν αλλάζει με τίποτα, παρά μόνο με επανάσταση, είναι φυσικό να εκφράζεται και στο ανάλογο καταναλωτικό πρότυπο. Ο πλούτος παρέχει την ηδονή της επίδειξής του στον κατέχοντα και η εξουσία παρέχει την ηδονή της ανωτερότητας στον ασκούντα την εξουσία.

Όμως τα τελευταία προ της κρίσεως χρόνια, με τα δάνεια που χορηγούσαν αφειδώς οι τράπεζες, δημιουργήθηκε ένας υπερκαταναλωτισμός και μία επίδειξη πλασματικού πλούτου με δανεικά, δυσανάλογα σε σχέση με την θέση του καθενός στην κοινωνική ιεραρχία, με βάση πάντα την κατοχή πραγματικού πλούτου, που εκτέθηκε στην αρχή. Για παράδειγμα, ο ανήκων στο 87% του λαού κυκλοφορούσε στο δρόμο με τζίπ  ή έμενε σε σπίτι σε πλούσια προάστια ή έκανε ταξίδια και διακοπές, ανάλογα με εκείνα του ανήκοντα στο 1% ή στο 10%. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν δυσδιάκριτες οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των οικονομικών τάξεων και αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό επί πολύ από την ολιγαρχία της χώρας.

Σήμερα λοιπόν και με βάση τα σκληρά οικονομικά μέτρα που επιβάλλονται στην ελληνική κοινωνία, με την αιτιολογία της χρεοκοπίας και του κινδύνου του Grexit, αποκαθίσταται παράλληλα και βίαια και ο διαχωρισμός των οικονομικών τάξεων που αναφέρθηκε στην αρχή και ο οποίος είχε διασαλευτεί. Όλη λοιπόν αυτή η κατάσταση της «αναγκαίας» λιτότητας που πλήττει μόνο το 87% των Ελλήνων, ταυτόχρονα επαναφέρει βίαια τα πράγματα στην αρχική τους κατάσταση.

ΥΓ1. Το ισχύον κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα είναι ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα και βοηθά προς την σχεδιασμένη κατεύθυνση, μην μπορώντας ο λαός να αντιδράσει, αφού δεν έχει πραγματική εξουσία στα χέρια του. Ακόμα και το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα που αποτόλμησε, το έτριψαν οι αριστεροί ελιτίστες στη «μούρη» του λαού.

ΥΓ2. Η ανάμνηση αυτής της καταναλωτικής ευδαιμονίας και η ψευδαίσθηση της ανόδου στην κοινωνική ιεραρχία που παρείχε το ευρώ (στην πραγματικότητα δεν την παρείχε το ευρώ αλλά τα τραπεζικά δάνεια), κρατά τώρα δέσμια τη συνείδηση του λαού στο ευρώ και έτσι ο τελευταίος γίνεται εύκολο αντικείμενο εκμετάλλευσης από την ολιγαρχία. Δυστυχώς….

ΒΙΑΙΗ ΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Πέτρος Χασάπης

ΠΗΓΗ

Advertisements

Οι Νόμοι του Οίκου


ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ 15

Η Οικονομία της Ελλάδος

Η ελληνική οικονομία είχε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανόδου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και τον Εμφύλιο, κατά κύριο λόγο όμως επειδή ξεκινούσε από πολύ χαμηλή βάση.[1] Η συνεχής σύγκλιση με τις αναπτυγμένες δυτικές χώρες διακόπηκε απότομα το 1973 λόγω της πρώτης μεγάλης πετρελαϊκής κρίσης, κάτι που συνετέλεσε και στην πτώση της χούντας. Ακόμη χειρότερη έγινε η κατάσταση το 1979, με το ξέσπασμα της δεύτερης πετρελαϊκής κρίσης.[1]

Την 1 Ιανουαρίου 2002 η Ελλάδα, και οι άλλες έντεκα τότε χώρες της ευρωζώνης απέκτησαν κοινό νόμισμα, το ευρώ. Η ένταξης της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ έγινε το 2001 μετά την επιτυχή πορεία σύγκλισης των δημοσιονομικών μεγεθών και την ικανοποίηση κατά τη διάρκεια του 2000 των (τεσσάρων από τα πέντε) κριτηρίων της συνθήκης του Μάαστριχτ (πληθωρισμός, έλλειμμα γενικής κυβέρνησης, δημόσιο χρέος, μηχανισμός συναλλαγματικών ισοτιμιών, μακροπρόθεσμο επιτόκιο δανεισμού). Το ακαθάριστο προϊόν συνέχισε να αυξάνεται με ρυθμούς άνω του ευρωπαϊκού μέσου όρου εν μέρει λόγω των επενδύσεων σε υποδομές σχετιζόμενες με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αλλά και λόγω της ευκολίας πρόσβασης σε πιστώσεις για καταναλωτικές δαπάνες. Ωστόσο η Ελλάδα από το 2001 έως και το 2005 βρέθηκε να παραβιάζει το κριτήριο για έλλειμμα κάτω από 3% του Συμφώνου Σταθερότητας (το οποίο έχει σκοπό να διασφαλίζει ότι τα κράτη μετά την ένταξη στην ευρωζώνη και την ικανοποίηση των κριτηρίων του Μάαστριχτ, συνεχίζουν να τα τηρούν).

Από τα τέλη του 2009 και αρχές 2010, εξαιτίας συνδυασμού διεθνών (οικονομική κρίση) και τοπικών (ανεξέλεγκτες δαπάνες κατά την περίοδο μέχρι τις εκλογές του 2009) παραγόντων η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, καθώς έχει το δεύτερο μεγαλύτερο ετήσιο έλλειμμα κρατικού προϋπολογισμού και το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Δημόσιο έλλειμμα, Πληθωρισμός,

ΑΕΠ και σχέση χρέουςΑΕΠ (1970–2015)

το 1970 ήταν 0,2

το 1980 ήταν 1, 5

το 1990 ήταν 33,1

το 1995 ήταν 86,9

το 2000 ήταν 141

το 2005 ήταν 199, 4

το 2008 ήταν  263, 3

το 2009 ήταν 299,7

το 2010 ήταν 329, 5

το 2011 ήταν 355, 7

το 2014 ήταν 349,3

το 2015 πόσο;;;;;;;;;

Με πόσα πτυχία οικονομολόγων του Χάρβαντ  βουλιάζεις την οικονομία  μιας χώρας;;;;;;;;;;;

Οι Νόμοι μιας Πατρίδας

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ “MR SMITH”


ΝΙΟ Βαρουφάκης

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΙΟ  ΣΕ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΝ “MR SMITH”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιανη  Βαρουφάκη «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ»

«ΤΟ ΜΑΤΡΙΧ

Υπάρχει  ένα έργο που συμβολίζει την κατάσταση της παράδοξης  μεταμοντέρνας κατάστασή  μας. Η ταινία ΜΑΤΡΙΧ, όπου η εξέγερση των δημιουργημάτων μας δεν είναι μία ακόμη περίπτωση «δημιουργοκτονίας». Η αναδυόμενη αυτοκρατία των μηχανών έχει την οξυδέρκεια να διατηρήσει το ανθρώπινο είδος για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της. Μας διατηρούν ζωντανούς ως πηγή θερμικής ενέργειας, μ ε την οποία οι μηχανές τροφοδοτούνται για να συνεχίσουν να αναπτύσσουν  την κοινωνία τους. Πιο συγκεκριμένα η ταινία αποκαλύπτει ένα στοιχειό , ένα φάντασμα, το οποίο ζεί στα εντόσθια του οικονομικού μας συστήματος, αποσταθεροποιώντας το. Και αυτό είναι  Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. Οι μηχανές που έχουν κατακλύσει την γή έχουν δημιουργήσει μια δικής τους πολύπλοκη οικονομία. Αξία όμως δεν παράγουν, και αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Η κοινωνία των μηχανών έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους σε άβουλους δούλους, τους οποίους κρατά ζωντανούς σε ένα ψηφιακό όνειρο, ώστε να προσφέρουν με την σωματική τους θέρμη ενέργεια στις μηχανές τους. Κάπως έτσι χαρακτηρίζεται η σημερινή κοινωνία με τον ιδιαίτερα εξελιγμένο καταμερισμό της εργασίας. Κάποιες μηχανές φροντίζουν να παράγεται αρκετή ενέργεια από τα κορμιά των ανθρώπων, άλλες είναι πολεμικές μηχανές, άλλες πάλι συναρμολογούν και ετοιμάζουν την επόμενη γενιά μηχανών. Ολες μαζί αποτελούν μία λειτουργική μηχανική κοινωνία που αναπαράγεται, παράγει πλεονάσματα, διανέμει πόρους. ΑΞΙΑ  όμως δεν παράγεται στο πλαίσιο αυτής της μηχανικής κοινωνίας.

Γενικότερα σε έναν κόσμο χωρίς ανθρώπους, όπου οι άνθρωποι  έχουν χάσει ολοσχερώς την νοημοσύνη τους, δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για δημιουργία αξίας. Ο όρος είναι περιττός και άνευ περιεχομένου.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΑΞΙΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ, και αυτή είναι μία μείζονα πηγή αστάθειας που είναι βαθειά θαμμένη στα θεμέλια των κοινωνιών της αγοράς.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΊΑ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ, ΟΣΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΘΑΡΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΗΧΑΝΙΚΗ, ΤΟΣΟ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Η «ΑΞΙΑ» ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ.

Οι εταιρείες μπορούν να παράγουν τεράστιες ποσότητες αγαθών και αστραφτερά προιόντα, όμως η αξία αυτής της χιονοστιβάδας αγαθών τείνει προς το μηδέν, όσο μηχανοποιούν την εργασία ή επιβάλλουν στους εργαζόμενους μηχανιστικά χαρακτηριστικά, πρότυπα και συμπεριφορές.

Ο άνθρωπος όμως αδυνατώντας να απελευθερωθεί από την  ανθρώπινη υπόστασή του, και χωρίς να έχει την επιλογή να καταπιεί το «ΜΠΛΕ ΧΑΠΙ», που θα αφαιρούσε το βάρος της επίγνωσης από τους κουρασμένους ώμους του, (όπως προσφέρθηκε στην ταινία στον Νίο), ό εργάτης αυτός άνθρωπος παραμένει το τελευταίο οχυρό που αντιστέκεται στην εισβολή της αγοράς στην σχέση ΕΡΓΟΔΟΤΗ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ.

Αυτή η αδυναμία των ανθρώπων να μετατρέψουν τον εαυτό τους σε ένα εμπόρευμα, εξηγεί για ποιο λόγο τα οικονομικά συστήματα σε αντίθεση με την φύση, είναι επιρρεπή σε Κρίσεις με κεφαλαίο το Κ.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΕΠΙΧ/ΣΕΙΣ ΜΗΧΑΝΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ.

Η αξία των προιόντων που παράγονται φθίνει όταν παράγονται με πιο αυτοματοποιημένο τρόπο, χωρίς την παραμικρή συμμετοχή της ανθρώπινης εργασίας, και έτσι το κέρδος φθίνει. Όταν πέσει κάτω από ένα επίπεδο, αρχίζουν οι χρεωκοπίες και όλη η κοινωνία πιάνεται στις δαγκάνες της κρίσης. Οι δύο δαίμονες του συστήματος , οι αγορές εργασίας και του χρήματος, συνωμοτούν για να την αποτρέψουν από μία αυθόρμητη απόδραση.

Όσο η ανθρωπίνη εργασία θα αντιστέκεται στην πλήρη εμπορευματοποίηση, δηλ. ΟΣΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, Η ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΞΙΑ.»

Ο  Νίο στην πάλη του με τον  “MR SMITH” και κάτω από τον εκκωφαντικό θόρυβο του επιθανάτιου ρόγχου του παγκόσμιου Μινώταυρου, θέτει τις  συνθήκες  ενός νέου ιστορικού και κοινωνικού Γίγνεσθαι με νέες αντιλήψεις και ίσως αυτό να είναι η «αφετηρία  ενός νέου και γνήσιου ουμανισμού» ΔΙΚΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ.

  Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ

 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ….

Κρίσεις Αναδιανομών


διαδηλώσεις Α ΑΑ

ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΝ

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: «Δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου»

Ο επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν μιλά για την κρίση, τον καταναλωτισμό, τις μορφές αντίστασης, την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και το πώς βλέπει το μέλλον.

Τη συνέντευξη πήραν η Ντίνα Δαβάκη και ο Δημήτρης Μπούκας για την εφημερίδα Η Εποχή.

Η Ελλάδα και η Νότια Ευρώπη διέρχονται μια παρατεταμένη οικονομική κρίση και δέχονται συνέχεια σκληρά μέτρα λιτότητας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά που συμβαίνουν;

Τα μέτρα συνδέονται με τα δάνεια που ζητούνται. Είναι σημαντικό όμως να δει κανείς για ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα. Αν χρησιμοποιούνται για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τότε απλά τρέφεται η ρίζα του προβλήματος και οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν αμείωτες. Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του. Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού.

Στα βιβλία σας έχετε πολλές φορές αναφερθεί στον καταναλωτισμό της σύγχρονης, μετανεωτερικής κοινωνίας. Σε τι βαθμό υπάρχει συμβατότητα μεταξύ καταναλωτισμού και μέτρων λιτότητας;

Μέχρι το 1970, υπήρχε μια κυρίαρχη κουλτούρα αποταμίευσης και οι άνθρωποι δεν ξόδευαν χρήματα αν δεν τα είχαν προηγουμένως κερδίσει. Μετά το 1970, και με τη συνδρομή πολιτικών όπως ο Ρέϊγκαν, η Θάτσερ και θεωρητικών όπως ο Φρίντμαν, το καπιταλιστικό σύστημα αντιλήφθηκε ότι υπήρχε παρθένο έδαφος που μπορούσε να κατακτηθεί. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν αυτή που είχε πει ότι ο καπιταλισμός αναζωογονείται μέσω νέων παρθένων περιοχών. Αλλά προέβλεψε λανθασμένα ότι όταν το σύστημα κατακτήσει όλα τα παρθένα εδάφη θα καταρρεύσει. Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι ο καπιταλισμός θα αποκτούσε την ικανότητα να δημιουργεί τεχνητές παρθένες περιοχές και να τις κατακτά. Μία από αυτές είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν χρέη. Έτσι εφευρέθηκαν οι πιστωτικές κάρτες.

Διαμορφώθηκε λοιπόν μια κουλτούρα διαφορετική από αυτή της αποταμίευσης. Τώρα πλέον μπορούσε κανείς να ξοδεύει χρήματα που δεν είχε αποκτήσει. Η φάση μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, που διήρκεσε από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, βασίστηκε σε αυτήν ακριβώς την πίεση για δανεισμό. Κι όταν κανείς χρωστούσε η αντίδραση των τραπεζών δεν ήταν όπως παλιότερα, να στείλουν τον κλητήρα, αλλά το αντίθετο: έστελναν ένα πολύ ευγενικό γράμμα, με το οποίο προσέφεραν ένα νέο δάνειο για να αποπληρωθεί το προηγούμενο χρέος! Αυτό συνεχίστηκε για τριάντα χρόνια, μέχρι που ο Κλίντον εισήγαγε τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου, που σήμαινε ότι ακόμη και οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καλύψουν τα έξοδά τους με τα έσοδα, μπορούσαν να πάρουν στεγαστικά δάνεια κλπ. Τελικά αυτή η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και έτσι δημιουργήθηκε η χρηματοπιστωτική κρίση.

Παρόλα αυτά, η καπιταλιστική οικονομία φαίνεται να αντέχει.

Είχαμε, για παράδειγμα, το κίνημα «Καταλάβετε τη Wall Street», το οποίο έτυχε μεγάλης προσοχής από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο. Στο μόνο μέρος που δεν έγινε αισθητό ήταν στην ίδια τη Wall Street, η οποία λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο! Και αυτό είναι το πρόβλημα. Κυριαρχεί η ιδέα, στο μυαλό της κας Μέρκελ και των άλλων πολιτικών, ότι ο μόνος τρόπος είναι να υποστηρίζονται οι τράπεζες για να μπορούν να δίνουν περισσότερα δάνεια. Αλλά αυτή είναι μια πολύ κοντόφθαλμη πολιτική, αφού αυτή η παρθένα περιοχή του καπιταλισμού έχει πια εξαντληθεί: Οποιοσδήποτε μπορούσε να χρεωθεί, έχει χρεωθεί! Ακόμα και τα εγγόνια σας είναι ήδη χρεωμένα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Θα πληρώνουν αυτά τα τριάντα χρόνια καταναλωτικού οργίου. Κι ενώ στην αρχή η παρθένα περιοχή των ανθρώπων που χρεώνονται απέφερε τεράστια κέρδη, βαθμιαία τα κέρδη αυτά λιγόστεψαν και τώρα είναι μηδαμινά, σύμφωνα με το νόμο της φθίνουσας απόδοσης. Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τώρα είναι ότι η χώρα επενδύει σε φαντάσματα, αυτό ακριβώς είναι οι τράπεζες που δίνουν δάνεια! Συνέχεια