Τα Κάτοπτρα του Διόνυσου


Οι «Βάκχες» παρουσιάζονται απόψε και αύριο στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Αντζελας Μπρούσκου

«Ο Διόνυσος είναι καθρέφτης των ανθρώπων»

Το σοφόν δ’ ου σοφία… Ενας θεός με ανθρώπινη μορφή εδραιώνει τη λατρεία του στη Θήβα: «Είμαι ο Διόνυσος. Ηρθα. Εφανερώθηκα», θα πει και θα εκδικηθεί τη βασιλική οικογένεια της μητέρας του Σεμέλης, που δεν πίστεψε ότι απέκτησε γιο με τον Δία. Η φύση αντιπαρατίθεται στον ορθολογισμό.

Η θρησκευτική εμπειρία της βακχείας εξελίσσεται σε τελετουργικό σπαραγμό και ωμοφαγία, παραπέμποντας στον κύκλο του θανάτου και της ανανέωσης. Η ρηξικέλευθη σκηνοθεσία της Αντζελας Μπρούσκου και ένας δυναμικός θίασος αναμετριούνται με τις «Βάκχες» του Ευριπίδη, απόψε και αύριο στην Επίδαυρο, σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά. Το αντιθετικό ζεύγος Διονύσου-Πενθέα υποδύονται η Αγλαΐα Παππά και ο Αρης Σερβετάλης.

Το έργο του Ευριπίδη έχει να κάνει με τη «βία, τη διαχείριση της βίας, τον πολιτισμό, τη ρίζα μας. Πραγματεύεται πολλά θέματα: τη σχέση του ανθρώπου με τη θρησκεία, με την κοινωνία, με το κράτος, με τις δομές που έχει φτιάξει για να προστατεύεται, για να μπορεί να υπάρξει και να συνυπάρξει» εξηγεί η Αντζελα Μπρούσκου. Παρ΄όλα αυτά, ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν να «ανατραπούν όλα αυτά από την πραγματικότητα του ανθρώπου, από τη ρίζα μας, που είναι βία. Ο Διόνυσος θα μπορούσε να είναι μια αφορμή. Πιστεύω ότι εμείς είμαστε ο Διόνυσος. Ο άνθρωπος έφτιαξε αυτόν τον θεό για να δει τον καθρέφτη του. Επί της ουσίας, το προσωπείο του θεού είναι καθρέφτης μας».

Οι «Βάκχες» είναι ένα κείμενο το οποίο υποστηρίζει τη «συλλογικότητα, κι αυτό είναι που μας λείπει σήμερα: οι τελετουργίες, οι ομαδικές συνευρέσεις όπου μπορούμε να γιορτάσουμε, να πενθήσουμε, να συνυπάρξουμε, να κάνουμε όλα αυτά που παίρνουν τη μορφή μιας τελετής και μέσα σε αυτή βρίσκουν διέξοδο όλα τα ένστικτά μας. Αυτό με έναν τρόπο το προσφέρουν οι θρησκείες». Ο Διόνυσος είναι μια «εντελώς διαφορετική λατρεία. Είναι στα μέτρα του ανθρώπου. Σου λέει» αναφέρει η ίδια «ζήσε το σήμερα», δεν υπάρχει «η σωτηρία της ψυχής». Μέσα στις «Βάκχες» υπάρχει όλη η περιπέτεια της θνητότητας, το τι μπορεί να είναι ο άνθρωπος. «Ουσιαστικά είναι ο άνθρωπος και το όριό του. Ο άνθρωπος έχει την τάση να υπερβεί το όριό του, θέλει να γίνει ένθεος, να βγει από τον εαυτό του και να πάει σε μια άλλη δυνατότητα, σε μια άλλη διάσταση. Αλλά εάν αυτό γίνει είτε με τεχνητά μέσα είτε με τη βία, όπως στο έργο, ο άνθρωπος τρελαίνεται». Πού την οδήγησε η περιπέτεια των «Βακχών»; «Το έργο δεν προσφέρει ούτε λύσεις, ούτε συνταγές, ούτε «διδάσκει», αλλά αν υπάρχει κάτι το πραγματικά σημαντικό είναι ότι μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς» καταλήγει.

Πηγή

Ο άνθρωπος και τα όρια του στις αντανακλάσεις τους

Διόνυσος Επίδαυρος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s