Στο Επανιδείν Μάρκος


Μάρκος ζαπατίστας

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

1000  και ένας λόγος για την Αξιοπρέπεια

Εδώ είναι ξανά ο λόγος μας
Αυτό βλέπουμε, αυτό κοιτάζουμε
Αυτό φτάνει στα αυτιά μας, στη μελαχρινή καρδιά μας φτάνει.

Εκεί ψηλά, οι από πάνω, δοκιμάζουν να επαναλάβουν την ιστορία τους.
Θέλουν πάλι να μας επιβάλλουν το δικό τους ημερολόγιο, ημερολόγιο θανάτου, τη δική τους γεωγραφία, γεωγραφία καταστροφής.
Όταν δεν μας ξεριζώνουν από τις ρίζες μας, τις καταστρέφουν.
Στη δουλειά μας κλέβουν, τη δύναμή μας.
Τους κόσμους μας, τη γη, τα νερά και τους θησαυρούς της, χωρίς ανθρώπους, χωρίς ζωή αφήνουν.
Οι πόλεις μάς καταδιώκουν και μας εκτοπίζουν.
Ο κάμπος πεθαίνει και μας πεθαίνει.
Και το ψέμα μετατρέπεται σε κυβερνήσεις και οι στερήσεις όπλο γίνονται για τους στρατούς και τις αστυνομίες τους.
Στον κόσμο είμαστε παράνομοι, χωρίς χαρτιά, ανεπιθύμητοι είμαστε.
Καταδιωγμένοι.
Γυναίκες, άντρες, παιδιά και γέροι πεθαίνουν στο θάνατο και στη ζωή πεθαίνουν.
Εκεί ψηλά, οι από πάνω, κηρύττουν για τους κάτω, την υποταγή,την ήττα κηρύττουν, την παράδοση και την παραίτηση.
Εδώ κάτω μένουμε χωρίς τίποτα.
Μόνο οργή.
Αξιοπρέπεια μονάχα.
Δεν υπάρχει αυτί για τον πόνο μας, πέρα από το αυτί όσων είναι σαν κι εμάς
Ο κανένας είμαστε.
Μόνοι είμαστε. Μόνοι με την αξιοπρέπεια και την οργή μας.
Οργή και αξιοπρέπεια οι γέφυρές μας, οργή και αξιοπρέπεια τα λόγια μας.
Ας ακούσουμε ο ένας τον άλλον λοιπόν. Ας γνωριστούμε τότε.
Να θεριέψει η οργή μας και ελπίδα να γίνει.
Ρίζα να γίνει ξανά η αξιοπρέπεια και νέο κόσμο να γεννήσει.
Είδαμε και ακούσαμε.
Μικρή είναι η φωνή μας για να γίνει ηχώ αυτός ο λόγος, μικρή και η ματιά μας για τόση και τόσο αξιοπρεπή οργή.
Να ειδωθούμε, να κοιταχτούμε, να ακουστούμε: Αυτό μας λείπει.
Αλλιώτικοι είμαστε, αλλιώτικες. Το άλλο είμαστε.
Αν ο κόσμος δεν έχει τόπο για μας, τότε άλλο κόσμο να φτιάξουμε.
Δίχως άλλα εργαλεία, μονάχα την οργή μας, δίχως άλλο υλικό απ’ την αξιοπρέπειά μας.
Να συναντηθούμε μας λείπει, να γνωριστούμε μας λείπει.
Λείπει ό,τι λείπει….

Δεν είναι λίγα όσα είδαμε και ακούσαμε, μερικές φορές απευθείας, άλλες μέσα από τα λόγια και τις ματιές των άλλων.

Τόση είναι η οργή που αγγίξαμε και τόση η αξιοπρέπεια που συναντήσαμε που σκεφτόμαστε πως είμαστε πιο μικροί ακόμα κι απ’ αυτό που πιστεύαμε.

Στο Μεξικό και στις πέντε ηπείρους συναντήσαμε αυτό που μονάχα υποψιαζόμασταν όταν ξεκινήσαμε αυτό το έκτο, καινούργιο, βήμα μας:

υπάρχει άλλος κόσμος, υπάρχει άλλος δρόμος.

Ανοιχτή επιστολή

 προς τον αξιοπρεπή  ηγέτη των  ζαπατίστας  καθηγητή φιλοσοφίας   Μάρκος

Αγαπητέ μου Μάρκος,

ξαναδιαβάζω  τον υπέροχο λόγο σου για την αξιοπρέπεια

και  αναρωτιέμαι που να ψάξω να την βρω.

Ανοίγω ένα Ομηρικό λεξικό και την ΛΕΞΗ   άξιος συναντώ

Ο ΙΛιάδος 719

 Άξιον ήμαρ έδωκε.

Στην συνέχεια  προχωρώ  σε μια παράγκα επαιτείας  που την δόση της συνέχεια  ξανά εκλιπαρεί και αναζητεί και,  απουσιάζει θαρρώ.

Με τον λαό ο  λαός,

ο λαός στα πεζοδρόμια
κουλούρια ζητάει και λαχεία
κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία
αιτήσεις για τη Γερμανία

Κυράδες,φιλάνθρωποι παπάδες
εργολαβίες,ψαλμωδίες και καντάδες
Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί
την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει
στα καφενεία  του ΦΒ μπιλιάρδο,καλαμπούρι και χαρτί
Στέκει στο περίπτερο διαβάζει
φυλλάδες με μιάμιση ευρώ 

σε μια συγκέντρωση ανθρώπων ευφυών που καθυστερεί

σύγχρονη αοιδού  ποιητική διασκευή.

Σε ερωτώ ξανά με τα λόγια σου:

1. Στην Ελλάδα η νεότητα είναι ένα ελάττωμα που πρέπει να ξεριζωθεί;

Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ πρέπει να εξοντωθεί;

2. Ό, τι λείπει, λείπει σοφά είχες πει.Τι μας λείπεις άραγε  τούτη την στιγμή;

Το θάρρος, η αξιοπρέπεια η υπερηφάνεια,  η γνώση, η προκατάληψη ή  οι μεγάλες προσδοκίες ;

3. Είμαστε άνθρωποι μικροί;Είμαστε η  Ελλάδα  των 10.000.000 μικρών Μήτσων;

Πολλαπλασιαστήκαμε τόσο γρήγορα τόσο πολύ, ένα παράδειγμα προς αποφυγή;

4. Αν θα συναντηθούν ο γέρο Αντώνιο και ο  ραψωδός Όμηρος  τι θα έχουν να μας πουν;

5. Μήπως γνωρίζεις που βρίσκεται η ΛΕΞΗ ελευθερία στα Ομηρικά Έπη,

καθώς εδώ ακόμη  διανοούμενοι και μη απεγνωσμένα  ,την αναζητούν;

Προσπαθώντας να την κατανοήσουν στην απολογία  τους,  όλο την ξεχνούν.

6.  Ο Λουί  Μάϊκλ  Λεόν, το μικρό λιονταράκι της παρέας  θέλει να σε γνωρίσει ενθουσιασμένο. Θα δεχθείς να το συναντήσεις;

Δεν θα ανέβω στην ταράτσα της πολυκατοικίας μου , αυτή, που ένας σοφός παπαλάγκι  ορθά ονομάζει  «ορνιθώνα»  ένα  τετράγωνο κουτί να σου στείλω με σήματα καπνού αυτή την ομηρική επιστολή.

Ευελπιστώ, πως κάποιος  Ερμής μαντατοφόρος θα σου  την παραδώσει ιδιοχείρως με τις σύγχρονες τηλεμαχικές  επικοινωνίες της σύγχρονης  ορθολογιστικής κοινωνίας ενός  παράλογου τσιμεντένιου  κόσμου που ζούμε.

Να επισημάνω πως η   δήλωση σου,  να καταργήσουμε τον νόμο της βαρύτητας  με βρίσκει απολύτως σύμφωνη και ο Νεύτων  θαρρώ επαναεξετάζει  το ζήτημα σουρρεαλιστής  πλέον  θαυμαστής σου.

Εμείς εξακολουθούμε να είμαστε αθεράπευτα ονειροπόλοι μαζί  σου, 

 γιατί  η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  και η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ δεν είναι μόδα που μπορεί να περάσει αλλά η ίδια η  δικαίωση της ανθρώπινης ύπαρξης  άμα της δημιουργίας της από το πρώτο πρωινό της ανθρωπότητος.

Περιμένω τις απαντήσεις  σου για την συνέχεια της αλληλογραφίας μας

Σε ασπάζομαι θερμά

subcomandante   Αστραία

Από τα βουνά της   Μακεδονίας και τις πεδιάδες της  Θεσσαλονίκης

21 Αιών ξημερώματα

Αξιοπρεπείς Αλληλογραφίες

Advertisements

27 thoughts on “Στο Επανιδείν Μάρκος

  1. An open letter to the dignified leader of the Zapatistas, Philosophy professor Markos.

    Dear Markos ,

    I am reading yet again your wonderful speech, about dignity

    and wondering where should I look to find it , I opened a dictionary of Homer and the WORD «worthy» I find.»The Iliad O 719″

    «.Άξιον ήμαρ έδωκε.»

    Then I go on in a beggar’s shack where a little coin for charity is begging for,and then again,constantly,and searches and is not there,I think.

    With the people, the people ,

    the people on the sidewalks
    Asks for buns and lotteries
    herds , herds,herds of people at the ministries,
    Applications for immigration to Germany,ladys , philanthropistic priests
    Contractors, hymns and serenades

    Evanthula cries before sleep,her virginity sells to the highest offer

    In football stadiums Greece sighs,in the Facebook cafes,billiard,jokes,cards(are played)

    stands at kiosks,reads the papers for 1,5 euro

    in a gathering of intelligent people,which has delayed.

    (This being) A contemporary singer’s poetic adaptation

    I ask you again,in your words :

    1. In Greece youth is a defect that should be eradicated ?

    TELEMACHUS should be exterminated ?

    2.Whatever is missing, is missing wisely you said . What is that we miss I wonder this moment?

    Courage, dignity, pride , knowledge , prejudice or high expectations ?

    3 .Are we unworthy people ? Is Hellas(Greece) the land of the 10.000.000 litlle Mitsi(ridiculous characters in a tv show)

    Did we muitiply so fast so much , an example to be avoided ?

    4. If old Anthonio and the bard Homer should happen to meet what would they say to us ?

    5. Would you happen to know,where in Homer’s epic poems the WORD «freedom» can be found
    because here intellectuals and non-intellectuals are desperately looking for it , trying to understand it in their apology,constantly forget it .

    6. Loui Michael Leon, the little lion-cub of our company is very excited about meeting you .Would you accept to meet it?

    I will not climb to the roof of my apartment building , a building which a wise papalagi corrrectly calls «hennery»,a square box, to send you with smoke signals this Homeric letter.

    I hope that some Hermes messenger will deliver it to you personally via modern «telemachian» communication methods of our modern rational society of an irrational,full of cement world ,we live into.

    I would like to point out,that I absolutely agree with your proposition , to abolish the law of gravity , and I believe Newton is reconsidering the issue,already being a surrealist fan of yours .

    We keep on being, hopeless dreamers along with you because FREEDOM, JUSTICE and DIGNITY is not a fashion that can become outdated but vindication of human existence itself since it’s creation at the firt dawn of mankind.

    Waiting for your answers so we can continue our correspondence

    I Send you a warm kiss

    subcomandante Astrea

    From the mountains of Macedonia and the plains of Thessaloniki

    Dawn of the 21th century
    From the memories of a blogger

    A Rock, via internet, Odyssey

    Μετάφραση απόδοση του κειμένου:
    Αχιλλέας Διονύσιος Φραγκεδάκης

  2. Τέλος, αποχαιρετώντας το ακροατήριο, είπε: «Ευχαριστώ τον καθένα από σας. Σας ευχαριστώ για τη διακριτικότητα σας αν και αμφιβάλλω αν πλέον μπορώ να εμπιστευθώ κανένα. Έχοντας πει όλα αυτά, δηλώνω, ότι η φωνή μου δεν εκφράζει πλέον τη φωνή Ζαπατιστικού Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης. Αντίο για πάντα… ή εις το επανιδείν. Όποιος κατάλαβε θα γνωρίζει πως αυτό δεν είχε ποτέ σημασία.»
    http://tvxs.gr/news/kosmos/telos-toy-subcomandante-markos

  3. Το κείμενο που ακολουθεί διαβάστηκε από τον Μάρκος το Σάββατο 25 Μαϊου ημέρα μνήμης για τον Γκαλεάνο, μέρα που είχαν ανακοινώσει οι Ζαπατίστας και είχαν προσκαλέσει εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης και ανθρώπους να παραβρεθούν ώστε να ενημερωθούν για τις εξελίξεις σχετικά με την επίθεση και τα σχέδια του Ζαπατιστικού Στρατού.

    «Mεταξύ του φωτός και της σκιάς» Τα τελευταία λόγια του Subcomandante Marcos

    Σήμερα το πρωί, στο τέλος του αφιερώματος για τον σύντροφο Γκαλεάνο, πάνω από τρεις χιλιάδες Ζαπατίστας των βάσεων στήριξης και των αγωνιστών, μαζί με περίπου χίλια μέλη της Έκτης, άκουσαν τα «τελευταία δημόσια λόγια» του Εξεγερμένου Marcos του EZLN. Έξι ηγέτες της Μυστικής Επαναστατικής Επιτροπής Ιθαγενών, μαζί με τον Moisés και τον Μάρκος, ανέβηκαν στη σκηνή. Παρακάτω περιλαμβάνονται μερικά κομμάτια από τα πέντε μέρη της επιστολής του Μάρκος».
    https://athens.indymedia.org/post/1525585/

  4. «Για να σιωπήσουν τα όπλα, πρέπει να μιλήσουν οι ιδέες, και πρέπει να μιλήσουν δυνατά, πιο δυνατά κι από τις σφαίρες».

    Υποδιοικητής Marcos σε επιστολή που έγραψε τον Αύγουστο του 1994 στον Μεξικανό συγγραφέα Carlos Fuentes……http://zenithmag.wordpress.com/2011/12/24/subcomandante-marcos/

  5. «Δώστε μια ευκαιρία στον λόγο»
    Αν θελήσουμε να ρίξουμε μια ματιά πίσω από την επιφάνεια των γεγονότων, ίσως δούμε ότι το ζήτημα δεν είναι αν θα πραγματοποιηθεί ή όχι η συνάντηση για το Βασκικό Ζήτημα. Ανεξάρτητα από την ελέξιξη αυτή, είναι σημαντικό ότι οι Ζαπατίστας ιθαγενείς διεκδίκησαν να έχουν λόγο στο κατ’ εξοχήν διεθνές θέμα της συγκυρίας, αυτό της τρομοκρατίας, μέσω της αναφοράς στη Χώρα των Βάσκων, στην ΕΤΑ κ.λπ. Όπως και το 1994 που είχαν συνδέσει την τύχη τους με την κορύφωση της επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού, πραγματοποιώντας την εξέγερση την ημέρα που υπογραφόταν η ΝΑFTA. Έτσι το σύνθημα «Ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό – για την ανθρωπότητα» ξεπήδησε από τη ζούγκλα της Τσιάπας και αγκάλιασε τον κόσμο που ανιστέκεται στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.
    Σήμερα σε συνθήκες ακόμη πιο σύνθετες, μετά την 11 Σεπτεμβρίου, οι Ζαπατίστας -με τα γράμματα του Μάρκος προς τους Βάσκους και τους Ισπανούς- απευθύνονται διεθνώς και λένε:
    «Σκεπτόμαστε ότι κάτι πρέπει να γίνει για να αλλάξει η λογική που σήμερα επιβάλλεται στον πλανήτη. Ότι στον τρόμο μπορείς να απαντήσεις με τρόμο, αλλά δεν μπορείς να τον νικήσεις. Ότι νόμιμα επιχειρήματα χρησιμεύουν για να δικαιολογήσουν βασανιστήρια, εξαφανίσεις, δολοφονίες, αλλά δεν εξουδετερώνουν εκείνους που, με ιδεολογικά ή θρησκευτικά επιχειρήματα, δικαιολογούν το θάνατο άλλων.
    Στον σημερινό κόσμο μας παρουσιάζεται μια άποψη τελεσίδικη, που όπως όλες οι τελεσίδικες απόψεις, είναι μια παγίδα. Μας υποχρεώνουν να διαλέξουμε ανάμεσα στον ένα τρόμο ή τον άλλο, και το να ασκήσεις κριτική στον ένα σημαίνει ότι υποστηρίζεις τον άλλον. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μας υποχρεώνουν να επιλέξουμε ανάμεσα στην τρομοκρατία της ΕΤΑ και την τρομοκρατία του ισπανικού κράτους. Όμως εσείς κι εμείς γνωρίζουμε ότι η εναλλακτική λύση δεν είναι η επιλογή ανάμεσα στη μια ή στην άλλη μορφή του προβλήματος, αλλά να δημιουργήσουμε έναν νέο δρόμο όπως και έναν νέο κόσμο.
    Θα ήταν δίκαιο και όμορφο αν ανοιγόταν στην ιβηρική χερσόνησο ένας χώρος στον οποίο θα δινόταν μια ευκαιρία στον λόγο – στη μέση ενός πολωμένου κόσμου όπου ο θάνατος και η καταστροφή διαφέρουν μόνο στα επιχειρήματα που τα δικαιολογούν, όπου η καταδίκη των εγκληματικών πράξεων του Μπους ισοδυναμεί με την υποστήριξη της φονταμενταλιστικής τρέλας του Μπιν Λάντεν» – (από το γράμμα του EZLN στην ισπανική και βασκική κοινωνία των πολιτών, 7.12.2002).
    Η ανταπόκριση που είχε στην Ισπανία και στη Χώρα των Βάσκων αυτό το μήνυμα δεν είναι αμελητέα. Είναι υπόθεση των ευρωπαϊκών κινημάτων αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας και του «Aguascalientes» της Μαδρίτης, να διευρύνουν αυτόν τον πολιτικό χώρο που θα δίνει το προβάδισμα στον λόγο, ενάντια στις λογικές του παγκόσμιου πολέμου και την εξουδετέρωση των δικαιωμάτων.
    Το 1994 τίποτε δεν έδειχνε ότι ήταν δυνατή μια εξέγερση σαν αυτή των Ζαπατίστας. Πολύ περισσότερο το 1983, που άρχισε να συγκροτείται ο EZLN μες στη ζούγκλα Λακαντόνα της Τσιάπας. Οι Ζαπατίστας πέρασαν πάνω από τις θεωρίες του τέλους της ιστορίας, για να φτάσουν το μήνυμά τους στον κόσμο. Έτσι και σήμερα, μαζί με την αργεντίνικη εξέγερση και τον αγώνα του λαού της Βενεζουέλας, περνάνε ένα σαφές μήνυμα, πάνω από την ισοπεδωτική λογική της «αυτοκρατορίας του Μπους», τον ολοκληρωτισμό του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και των τρομονόμων των αστικών κυβερνήσεων: «Δεν θα ζητήσουμε την άδεια καμιάς κυβέρνησης για να είμαστε ελεύθεροι»!
    http://epohi.gr/old/zapatistas_xydi_international_512003.htm

  6. Ejercito Zapatista de Liberacion Nacional (EZLN Μεξικό 9 έως 12 του Γενάρη του 2003-01-16 Στη πολιτικο-στρατιωτική βάσκικη οργάνωση Euskadi Ta Askatasuna (ETA) Κυρίες και κύριοι: Πήραμε το γράμμα σας, της 1ης Γενάρη του 2003, που μας στείλατε μέσω πρακτορείων ειδήσεων, εφημερίδων, ιστοσελίδων και λοιπά. Μάθαμε για την ύπαρξη αυτού του γράμματος στις 6 Γενάρη, αλλά την ολοκληρωμένη εκδοχή του την πληροφορηθήκαμε όταν δημοσιεύτηκε στην μεξικάνικη εφημερίδα La Jornada. Σ’ αυτήν την εκδοχή θα αναφερθούμε. Η είδηση έφτασε όπως φτάνουν εδώ οι ειδήσεις. Ήμουν στην τουαλέτα, και σκεφτόμουνα τι θα συνέβαινε εάν η ΕΤΑ me tomaba la palabra και εκπλήρωνε τις επιθυμίες μου ακριβώς τη στιγμή που εγώ εκπλήρωνα κάποιες ανάγκες που ονομάζονται φυσιολογικές. Ήδη φανταζόμουν τους τίτλους των εφημερίδων της επόμενης μέρας: «Πεθαίνει ο Σουπ θύμα de su bocota”, και ύστερα η χαριστική βολή (είναι ένας δημοσιογραφικός όρος, όχι εκείνο που εσείς σκέφτεστε): «Quedo hecho mierda» (καλά, οι εφημερίδες που προσέχουν τους καλούς τρόπους και σώζουν τις καλές συνήθειες θα έβαζαν «Quedo hecho popo»). Και όλες οι καθημερινές εφημερίδες θα δημοσίευαν ένα ένθετο, υπογεγραμμένο από όλα τα λαμπρά και σικ μυαλά του Μεξικού και της Ισπανίας που θα ανακοίνωνε: «Εμείς πάντοτε λέγαμε ότι αυτός το τύπος ήταν ένα σκατό». Τέλος πάντων, βρισκόμουν σε στοχασμούς αυτού του είδους και επέστρεφα στην κομαντάντσια, όταν φάνηκαν ψάχνοντάς με οι κομαντάντες Tacho, Mister και Brus Li (και όχι “Bruce Lee”, όπως τον γράφουν στις εφημερίδες) και μου λένε: -Ακούσαμε στις ειδήσεις ότι η ΕΤΑ ήδη απάντησε. -Α, ναι; Και τι λένε; -Σε κατσαδιάζουν. -Καλά, αυτό είναι ήδη διεθνές άθλημα. Και επιπλέον, τι πάει να πει «σε κατσαδιάζουν»; Θέλετε να πείτε «μας κατσαδιάζουν», δεν μιλάει ο ezetaelene με τη φωνή μου; -Όχι, δεν μας κατσαδιάζουν, εσένα κατσαδιάζουν. Η μεταχείριση είναι ακριβώς έτσι: σε σένα πέφτει το κατσάδιασμα και σε μας οι ευχές, -είπε ο Μιστερ. Και πρόσθεσε: -Ίσως κάποιος μας στείλει το γράμμα ολόκληρο. Αυτό άργησε κάπως, ιδίως αν πάρει κανείς υπόψη του ότι είμαστε ένα αντάρτικο «μεταμοντέρνο», πως διαθέτουμε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και «σερφάρουμε» στον κυβερνοχώρο. Έχοντας πια το γράμμα στα χέρια τους, το διάβασαν και μετά μου το πάσαραν με ένα σαρκαστικό «Ουάου!». Ο Τάτσο ρώτησε: -Γιατί άραγε λένε αυτό, ότι «ξέρουμε ότι δεν είχατε πάντα επιτυχημένες επιλογές;». Ο Ομάρ απάντησε, χαμογελώντας: – Εγώ πιστεύω για το ότι δεν κάναμε διάνα όταν βάλαμε τον Σουπ εκπρόσωπό μας. Τα χαχανητά πρέπει ν’ ακούστηκαν μέχρι τη Χώρα των Βάσκων. Ο κομαντάντε Δαβίδ με πλησίασε και με παρηγόρησε: «Μην τους δίνεις σημασία, αστιεύονται» . Η κομαντάντα Εσθήρ πήγε να πει κάτι αλλά την εμπόδισαν τα γέλια της. Αντίθετα, η κομαντάντα Φιντέλια προσφέρθηκε να μου ετοιμάσει τσάι και μου είπε: «Πρέπει να τους απαντήσεις, ιδιαίτερα για αυτό που γράφουν για τα αγόρια και τα κορίτσια του EZLN». «Και γι αυτό εδώ», λεει ο Τάτσο και υπογραμμίζει μερικές παραγράφους από το γράμμα σας, με ένα στυλό που κάποτε ανήκε στον General de Division Absalon Castellanos, (στρατηγό του μεξικάνικου ομοσπονδιακού στρατού, φημισμένο για δολοφονίες ιθαγενών, για διωγμούς, βασανισμούς, φυλακίσεις και φόνους ανυπότακτων φωνών. Πιάστηκε αιχμάλωτος από τους ζαπατίστας το 1994, δικάστηκε και καταδικάστηκε στην ποινή να περάσει την υπόλοιπη ζωή του με την συγνώμη εκείνων που υπήρξαν θύματά του). Έτσι λοιπόν, έχουμε και λέμε: Πρώτον: -Σας δηλώνω ότι τα αγόρια και τα κορίτσια, τα παιδιά του EZLN δεν κατανοούν τα πάντα χωρίς λέξεις, όπως ειρωνικά υπαινίσσεστε στο γράμμα σας. Εμείς τους συμπεριφερόμαστε σαν αυτό που είναι, σαν παιδιά. Οι ισχυροί που μας έχουν κηρύξει τον πόλεμο είναι εκείνοι που τα μεταχειρίζονται σαν ενήλικες. Εμείς τους μιλάμε. Τους μαθαίνουμε πως οι λέξεις, μαζί με την αγάπη και την αξιοπρέπεια είναι που μας κάνουν ανθρώπους. Δεν τους μαθαίνουμε να καβγαδίζουν. Ή, πιο σωστά, τους μαθαίνουμε να παλεύουν με τις λέξεις. Ξέρουν ότι αν εμείς κάνουμε αυτό που κάνουμε είναι για να μην πρέπει να κάνουν αύριο κι αυτά το ίδιο. Και μιλάνε, αλλά κι ακούνε. Αντίθετα με ότι λετε εσείς, εμείς τους μαθαίνουμε πως οι λέξεις, τα λόγια δεν σκοτώνουν, αλλά πως ναι, μπορεί κανείς να σκοτώσει τις λέξεις και, μαζί μ’ αυτές, την ανθρώπινη ύπαρξη. Τους μαθαίνουμε πως υπάρχουν λέξεις και χρώματα, πολλές λέξεις και πολλά χρώματα, και πως υπάρχουν πολλές σκέψεις γιατί, στ’ αλήθεια, αυτό είναι ο κόσμος, ένα χώρος για να γεννιούνται λέξεις. Τους μαθαίνουμε πως υπάρχουν σκέψεις διαφορετικές και πως πρέπει να τις σεβόμαστε. Πως υπάρχουν μερικοί που διατείνονται πως η σκέψη τους πρέπει να είναι η μοναδική και που καταδιώκουν, φυλακίζουν και δολοφονούν (πάντα κρυμμένοι πίσω από δικαιολογίες Κράτους, άνομων νόμων ή «δίκαιων αιτιών») τις σκέψεις που είναι διαφορετικές. Και τους μαθαίνουμε να μιλούν με αλήθεια, δηλαδή με την καρδιά. Γιατί το ψέμα είναι ένας άλλος τρόπος να σκοτώνεις τις λέξεις. Στη γλώσσα των ανθρώπων νυχτερίδων, εκείνων που μιλώντας χαράζουν το δρόμο τους, στα τσοτσίλ, το να μιλάς με αλήθεια λέγεται «YALEL TA MELEI». Τους μαθαίνουμε να μιλάνε αλλά τους μαθαίνουμε και ν’ ακουνε. Γιατί εκείνος που μονάχα μιλάει και δεν ακούει καταλήγει να πιστέψει πως ότι λεει είναι το μοναδικό που αξίζει. Στη γλώσσα των τσοτσίλες, εκείνων που ακούγοντας χαράζουν το δρόμο τους, το να ακούς με την καρδιά λέγεται “YATEL TAJLOK ‘EL COONTIC”. Μιλώντας και ακουγοντας είναι που μαθαίνουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και που πάει ο δρόμος μας. Μιλώντας και ακουγοντας είναι που μαθαίνουμε τον άλλον, το δρόμο του και τον κόσμο του. Μιλώντας και ακούγοντας τις λέξεις είναι σαν ν’ ακούμε τη ζωή. Δεύτερον: -Βλέπω πως έχετε αίσθηση χιούμορ και πως μας ξεσκεπάσατε: εμείς οι ζαπατίστας, που ποτέ δεν είχαμε την προσοχή του εθνικού και διεθνούς τύπου, θελήσαμε να «χρησιμοποιήσουμε» την βάσκικη σύγκρουση, που όπως είναι φανερό έχει περίσσεια καλής δημοσιότητας. Ακόμα περισσότερο, από τη μέρα που αναφερθήκαμε δημόσια στον πολιτικό αγώνα στην Χώρα των Βάσκων, τα θετικά σχόλια για τους ζαπατίστας, στους δρόμους και στον εθνικό και διεθνή τύπο, έχουν πάρει τον ανήφορο. Τώρα, αναφορικά με ότι δεν θέλετε να είστε μέρος κανενός είδους «παντομίμας» ή «οπερέτας», το καταλαβαίνω. Εσάς σας αρέσουν περισσότερο οι τραγωδίες. Όσον αφορά το ότι αρνείστε «να είστε μοτίβο στο επόμενο μπλουζάκι της μόδας στην Γραν Βία της Μαδρίτης», λοιπόν, αυτό μας χαλάει τα σχέδιά μας να στήσουμε ένα πάγκο με ζαπατίτικα σουβενίρ στον παραπάνω δρόμο (ήταν ο τρόπος που σκεφτόμασταν να καλύψουμε τα έξοδα του ταξιδιού). Επιπλέον αμφιβάλλω αν κάποιος τολμούσε να φορέσει ένα μπλουζάκι με το σήμα της ΕΤΑ (και όχι γιατί σας λείπουν οπαδοί, -έχετε και δεν το ξεχνάμε-, αλλά γιατί αν βγάζουν εκτός νόμου το Μπατασούνα επειδή αρνείται να καταδικάσει τον ένοπλο αγώνα της ΕΤΑ, φανταστείτε τι θα έκαναν σε κάποιον με ένα μπλουζάκι που θα έγραφε «Gora ETA” (Ζήτω η ΕΤΑ). Όσον αφορά τα υπόλοιπα, δεν σκεφτόμασταν να σας ζητήσουμε αυτόγραφο ή να τσακωθούμε με κανέναν για να μοιραστούμε το πάλκο μαζί σας. Το ότι η συνάντηση θα ήταν κάτι σοβαρό ήταν εγγυημένο. Γιατί δεν θα την οργανώναμε εμείς (που ειδικευόμαστε μονάχα στις θαρθουέλες* και στο θέατρο του παραλόγου), αλλά οι βάσκικες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, που ήταν αυτές στις οποίες προτείναμε, δημόσια, να την οργανώσουν και να την πραγματοποιήσουν, ακόμα και στην περίπτωση που δεν μπορούσε να γίνει το debate με τον Γκαρθόν, είτε λόγω εμποδίων από την ισπανική και μεξικάνικη κυβέρνηση, είτε λόγω διαφωνίας του Γκαρθόν ή της ΕΤΑ. *(είδος ισπανικής ελαφράς όπερας) Τρίτον: – «Ο δημόσιος τρόπος, χωρίς πρότερες διαβουλεύσεις», με τον οποίο προωθήσαμε την πρωτοβουλία μας «ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ» είναι, απλώς, ο τρόπος με τον οποίο κάνουμε τα πράγματα οι ζαπατίστας. Δεν κάνουμε πρότερες συμφωνίες «στα κρυφά», για να υποκριθούμε μετά ότι κάνουμε πράγματα ήδη συμφωνημένα από πριν. Επιπλέον δεν έχουμε ούτε τα μέσα, ούτε το ενδιαφέρον, ούτε την υποχρέωση να «συμβουλευτούμε» την ΕΤΑ πριν να μιλήσουμε. Γιατί οι ζαπατίστας έχουμε κατακτήσει το δικαίωμα στις λέξεις: να λέμε ότι μας κάνει κέφι, πάνω σ’ αυτό που μας κάνει κέφι και όποτε μας έρχεται το κέφι. Και γι’ αυτό δεν έχουμε να συμβουλευτούμε ούτε να ζητήσουμε την άδεια από κανέναν. Ούτε από τον Αθνάρ, ούτε από τον βασιλιά Χουάν Κάρλος, ούτε από τον δικαστή Γκαρθόν, ούτε από την ΕΤΑ. Τέταρτον: – Πάνω στο ότι «δείξαμε έλλειψη σεβασμού στον βάσκικο λαό». Είναι κάτι για το οποίο μας κατηγόρησε και ο Γκαρθόν (ο οποίος, αφού συμπίπτει, στις απόψεις του, με την ΕΤΑ οφείλει, συνεπώς, να αυτοανακηρυχθεί παράνομος) αλλά και όλη η ισπανική και βάσκικη δεξιά. Πρέπει να είναι, γιατί το να προτείνεις να δοθεί μία ευκαιρία στις λέξεις έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα εκείνων που, από φαινομενικά αντίθετες θέσεις, έχουν κάνει επάγγελμα και άλλοθί τους το θάνατο των λέξεων. Γιατί η ισπανική κυβέρνηση σκοτώνει τις λέξεις όταν φιμώνει τη βάσκικη γλώσσα, όταν τιμωρεί και φυλακίζει δημοσιογράφους που «τολμούν» να μιλήσουν σφαιρικά για το βάσκικο θέμα, και όταν βασανίζει κρατούμενους για να αποσπάσει μαρτυρίες που εξυπηρετούν την ισπανική «δικαιοσύνη». Και η ΕΤΑ σκοτώνει τις λέξεις όταν δολοφονεί όσους τις επιτίθενται με λέξεις, και όχι με όπλα. Πέμπτον: – Όσον αφορά το ότι η ΕΤΑ είναι διατεθειμένη «να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πληροφορηθεί καλύτερα ο ΕΖLΝ τα της σύγκρουσης που αντιμετωπίζει η Χώρα των Βάσκων με το γαλλικό και ισπανικό Κράτος», απορρίπτουμε τη διάθεσή σας. Δεν ζητάμε από κανέναν να μας πληροφορήσει. Είμαστε πληροφορημένοι, και μάλιστα καλύτερα απ’ ότι πολλοί υποθέτουν. Εάν δεν εκφράζουμε δημόσια αυτήν την πληροφόρηση, που είναι ταυτόχρονα και γνώμη, είναι γιατί μία από τις αρχές μας είναι , ότι τα ζητήματα του κάθε Έθνους αφορούν τον κάθε λαό. Γι’ αυτό και δηλώσαμε ότι εμείς δεν θα μιλούσαμε στην συνάντηση «Μία ευκαιρία στις λέξεις». Αλλά μιας και είστε τόσο διατεθειμένοι να πληροφορήσετε, πιστεύω ότι εκείνον που οφείλετε να πληροφορήσετε είναι ο βάσκικος λαός. Εμείς ζητήσαμε να δοθεί μία ευκαιρία στις λέξεις
    https://athens.indymedia.org/post/60406/

    • Πριν το ξεχάσω ( ο Τάτσο μου το θυμίζει), όσον αφορά σε εκείνο το: Ζήτω η Ελεύθερη Τσιάπας!, στο τέλος τους γράμματός σας: Εμείς δεν σας ζητάμε σεβασμό, μόνο λίγες γνώσεις γεωγραφίας. Η Τσιάπας είναι μία πολιτεία του νοτιοανατολικού Μεξικού. Καμία οργάνωση και κανένα άτομο δεν σχεδιάζει να ελευθερώσει την Τσιάπας (εντάξει, δεν λέω, μία φορά το σχεδίαζε το τσιαπανέζικο PRI, ενοχλημένο που ο ομοσπονδιακός στρατός δεν αποφάσιζε να μας εξολοθρεύσει). Πολύ περισσότερο δεν σχεδιάζουμε να ελευθερώσουμε την Τσιάπας εμείς, οι ζαπατίστας. Εμείς δεν θέλουμε να ανεξαρτητοποιηθούμε από το Μεξικό. Θέλουμε να είμαστε μέρος του, αλλά, χωρίς να πάψουμε να είμαστε αυτό που είμαστε: ινδιάνοι. Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι εμείς παλεύουμε για το Μεξικό, για τους ιθαγενείς λαούς του Μεξικού και για όλους τους άντρες και τις γυναίκες του Μεξικού, αδιάφορο αν είναι ιθαγενείς ή όχι, το τέλος του γράμματός σας έπρεπε να λεει: Ζήτω Μεξικό με τους Ιθαγενείς σου! ΥΓ. «ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ» Σε άλλους καιρούς, παλιότερους, κάτι πρέπει να έχει συμβεί στις ημερομηνίες που άρχισε και τελειώνει αυτό εδώ το γράμμα. ΚΙ ΑΛΛΟ ΥΓ. Ίσως είναι ήδη φανερό, αλλά, όπως και να ‘χει, το σημειώνω: κι εγώ έχω χεσμένες τις επαναστατικές πρωτοπορίες όλου του πλανήτη.

  7. Το κείμενο «Ένας θάνατος… ή μια ζωή» του υποδιοικητή Μάρκος είναι η τέταρτη επιστολή στον Δον Λουίς Βιγιόρο, η οποία δημοσιεύθηκε στο διαδικτυακό τόπο Enlace Zapatista στις 7 Δεκεμβρίου 2011, στο πλαίσιο της δημόσιας ανταλλαγής επιστολών με κεντρικό θέμα «Ηθική και Πολιτική».

    Οκτώβρης – Νοέμβρης 2011
    «Αυτός που ονομάζει καλεί. Και κάποιος έρχεται, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση, χωρίς εξηγήσεις, στο μέρος όπου τον καλεί το όνομά του, είτε με το λόγο είτε με τη σκέψη. Όταν συμβαίνει αυτό, ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι κανείς δε φεύγει για πάντα, όσο δεν πεθαίνει ο λόγος που τον φέρνει πίσω, με το κάλεσμά του, με τη φλόγα του.»
    Εδουάρδο Γκαλεάνο, «Παράθυρο στη Μνήμη», στα Περιπλανώμενα Λόγια.
    Δον Λουίς
    Ας συνεχίσουμε με αυτή την ανταλλαγή ιδεών και σκέψεων. Ίσως πιο μόνοι τώρα, λόγω του μιντιακού θορύβου που έχει ξεσπάσει γύρω από τον προσδιορισμό των ονομάτων των 3 σουλατσαδόρων που θα διεκδικήσουν την εξουσία στα αιματοβαμμένα χώματα του Μεξικού.
    Με την ίδια φρενίτιδα που εκδίδουν τιμολόγια για «διαφημιστικά έξοδα », τα μέσα ενημέρωσης συντάσσονται με τη μία ή την άλλη πλευρά. Όλα συμφωνούν ότι τα λάθη που ξεδιάντροπα επιδεικνύει ο κάθε υποψήφιος, μπορούν να καλυφθούν μόνο αν κάνουν μεγαλύτερη φασαρία σχετικά με αυτά του αντιπάλου.
    http://farmazapatista.espivblogs.net/2012/02/08/%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%AE-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%84/

    • Με αυτά τα κείμενα, ούτε αυτοί ούτε εσείς ούτε εμείς αναζητούμε ψήφους, οπαδούς, πιστούς.
      Αναζητούμε (και πιστεύω ότι βρήκαμε) κριτικά, άγρυπνα και ανοιχτά μυαλά.
      Τώρα επάνω θα συνεχιστεί ο ορυμαγδός, η σχιζοφρένεια, ο φανατισμός, η αδιαλλαξία, οι υποχωρήσεις που μεταμφιέζονται σε πολιτική τακτική.
      Έπειτα θα ακολουθήσουν τα παρεπόμενα του μεθυσιού: η παράδοση, ο κυνισμός, η ήττα.
      Κάτω συνεχίζεται η σιωπή και η αντίσταση.
      Πάντα η αντίσταση…
      Δον Λουίς. Υγεία και μακάρι να είναι ζωές αυτά που μας κληροδοτούν οι θάνατοι.

      Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού
      Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος
      Μεξικό, Οκτώβρης – Νοέμβρης του 2011.

  8. Ανάμεσα στο φως και τη σκιά”: το αποχαιρετιστήριο κείμενο του Μάρκος
    Στις 2 μετά τα μεσάνυχτα της 24 με 25ης Μάη 2014, μετά το μνημόσυνο του Γκαλεάνο (εδώ ένα υποτιτλισμένο βιντεάκι) που σκοτώθηκε στις 2 Μάη στο καρακόλ της Ρεαλιδάδ, o εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού (EZLN) διάβασε το παρακάτω κείμενο, το οποίο δόθηκε σε φωτοτυπίες με την υπογραφή του Μάρκος σε κάθε σελίδα. Το λόγο τού έδωσε ο υποδιοικητής Μοϊσές λέγοντας ότι ο Μάρκος “θα δώσει μια εξήγηση, για αυτό που έχουμε δει, αναλύσει, και αποφασίσει”. Στην τελευταία ανακοίνωση του EZLN (28/5), ο υποδιοικητής Μοϊσές σχολιάζει την αντίδραση των “πληρωμένων ΜΜΕ” απέναντι στην απόφαση των ζαπατίστας να τελειώσουν με τον Μάρκος: “Δεν καταλαβαίνουν οι από πάνω ότι εμείς δεν χάσαμε τίποτα, αλλά ότι αντίθετα ξαναβρήκαμε ένα σύντροφο. Και δεν καταλαβαίνουν όσοι είναι απέξω ότι εκείνοι έχασαν, γιατί πλέον δεν έχουν παράθυρο για να μας δουν ούτε πόρτα για να μπουν”. Στην ανακοίνωση γνωστοποιείται ότι θα υπάρξει κάμπινγκ ειρήνης στο καρακόλ της Ρεαλιδάδ και ότι, αντίθετα με ό,τι είχε ανακοινωθεί μετά τη δολοφονία του Γκαλεάνο, θα συνεχιστούν κάποιες από τις δραστηριότητες που είχαν δρομολογηθεί, μία από τις οποίες είναι και το Μικρό Ζαπατιστικό Σχολείο. Σημαντική σημείωση: σε όλη τη διάρκεια του κειμένου, γίνεται λογοπαίγνιο μεταξύ της “πραγματικότητας” (realidad) και του καρακόλ της Ρεαλιδάδ (που σημαίνει “πραγματικότητα”).
    https://athens.indymedia.org/post/1525762/

    • Το βίντεο είναι από το Regeneracion Radio που παραβρισκόταν στις εκδηλώσεις των Ζαπατίστας προς τιμή του Galeano. Δείχνει το κομβόι του κόσμου από τα εναλλακτικά μέσα, καθώς πηγαίνουν στην κοινότητα των Ζαπατίστας την La Realidad , τον χαιρετισμό του EZLN προς τον λαό καθώς και του πρώην subcomandante Marcos.
      https://athens.indymedia.org/post/1525647/

  9. Στα τέλη του 1993, η Ιστορία είχε τελειώσει για τους αφέντες αυτού του κόσμου. Τα συντρίμμια του Τείχους, είχαν γίνει τουριστικό αξιοθέατο, η ζεστή αγκαλιά της ελεύθερης αγοράς χώραγε όλο τον κόσμο πλέον. Δέκα «τρελοί» –νοσταλγοί του παλιού κόσμου – στην Κούβα, δεν ενοχλούσαν κανένα. Όλα πήγαιναν ρολόι.

    Την Πρωτοχρονιά του 1994, οι μητροπόλεις του πλανήτη φώτισαν για να υποδεχθούν το νέο έτος. Το Μεξικό ετοιμαζόταν σε συνεργασία με τις ΗΠΑ να ενεργοποιήσει την NAFTA (άλλη μια συμφωνία για την ελευθερία της αγορά). Σε μια γωνιά του κόσμου όμως, η λάμψη ήταν αλλόκοτη.

    Στα βουνά της Τσιάπας, δεν στήθηκαν ούτε γιγαντοοθόνες, ούτε εντυπωσιακά countdowns. Δεν άναψαν καν βεγγαλικά. Άναψε μια μονάχα σπίθα. Η σπίθα που θύμισε πως η Ιστορία δεν είχε σταματήσει.

    Ο Μάρκος, ο Μόισες, η Ελίζα μαζί με περίπου 3000 συντρόφους τους, κάλυψαν τα πρόσωπα τους, πήραν στα χέρια τους τα ΑΚ-47 και βάδισαν προς την ελευθερία. Κήρυξαν τον πόλεμο ενάντια στο Μεξικανικό Κράτος.

    Ο EZLN. Οι Ζαπατίστας. Ένας στρατός χωρίς στρατηγούς. Ένας λαός χωρίς αφέντες. Μια ιστορική ανορθογραφία, που άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης. Μια στιγμή στον χρόνο που έδειξε πως η δίψα για αξιοπρέπεια και ελευθερία είναι αστείρευτη.

    Αυτοί που έκρυψαν τα πρόσωπα τους για να μπορέσουμε να τους δούμε. Αυτοί που με τα λόγια του Μάρκος: «Αντί να υφαίνουν την ιστορία τους με εκτελέσεις, θάνατο και καταστροφή, επιμένουν να ζουν. Και οι πρωτοπορίες του κόσμου τραβάνε τα μαλλιά τους, γιατί μπροστά στο δίλημμα ¨ή θα νικήσουμε ή θα πεθάνουμε¨ αυτοί οι ζαπατίστας ούτε νικούν μα ούτε και πεθαίνουν, ούτε όμως παραδίνονται. Και απεχθάνονται τα μαρτύρια τόσο όσο τη λιποψυχία.»

    20 χρόνια πέρασαν. Μια γενιά ανταρτών έχει μεγαλώσει στα βουνά, αντικρίζοντας κάθε μέρα τα σκυλιά του εθνικού στρατού να παλεύουν δίχως επιτυχία να αφανίσουν την Τσιάπας και τον εξεγερμένο λαό της. Μια γενιά ανθρώπων που έμαθε να βλέπει το χαμόγελο πίσω από την πασαμοντάνια.

    Για τον κόσμο της αντίστασης σε κάθε γωνιά της γης, ο αγώνας των Ζαπατίστας ήταν η υπενθύμιση. Είμαστε ακόμα εδώ. Στο Σιάτλ, στην Πράγα, στο Καράκας, στο Πόρτο Αλέγκρε, στη Φλωρεντία, στο Παρίσι, στην Αθήνα, στην Ταξίμ.
    https://barikat.gr/content/20-hronia-apo-tin-exegersi-ton-zapatistas-imerologio-tis-antistasis

  10. Σύντροφοι και συντρόφισσες, καλησπέρα, ευχαριστούμε για τα λόγια σας και για τον χρόνο που μας δίνετε για να ακούσετε τα δικά μας.
    Εμείς είμαστε ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός (EZLN), είμαστε ιθαγενείς από την Τσιάπας, η πλειοψηφία, σχεδόν όλοι, είμαστε ιθαγενείς από τις εθνότητες Τσελτάλ, Τσοτσίλ, Τσολ, Τοχολαμπάλ, Σόκε και Μάμε, που είναι ομάδες που υπάρχουν εκεί, όπως εδώ υπάρχουν Τσατίλ, Ουάβε, Μασατέκο, Σαποτέκο, Τσιναντέκο, Μιστέκο.
    Εμείς λοιπόν, είδαμε ότι πια μας έχουν ξεχάσει, ότι είμαστε πολύ μόνοι, ότι δεν φτάνει τίποτα εκεί: δεν υπάρχουν σχολεία, υγεία, φάρμακα, καλή κατοικία και η γη που έχουμε είναι στα βουνά, σκέτη πέτρα –την καλή γη την κατέχουν οι γαιοκτήμονες, δηλαδή οι έποικοι. Και βλέπουμε, επίσης, ότι όταν έχουμε κάποια ανάγκη, καθώς η πλειοψηφία δεν μιλάει ισπανικά, παραβιάζουν τα δικαιώματά μας και ούτε που καταλαβαίνουμε τι λένε και τι κάνουν. Όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, παίρνουν κάποιον και τον κατηγορούν για ένα έγκλημα κι αυτός ούτε καν ήταν εκεί όταν συνέβη αλλά, καθώς δεν μιλάει ισπανικά, τον βάζουν φυλακή. Όταν χρειαζόμαστε κάποιο φάρμακο πάμε στην πόλη, μετά από πολλή δουλειά περπατάμε δυο και τρεις μέρες για να φτάσουμε εκεί που φτάνει το αυτοκίνητο και μετά α΄λλο τόσο για να φτάσουμε στην πόλη και, όταν φτάσουμε τελικά εκέι που είναι η κλινική, δεν μας δέχονται επειδή είμαστε ιθαγενείς. Είδαμε, επομένως, ότι υπάρχει μεγάλη περιφρόνηση επειδή είμαστε έτσι, με αυτό το χρώμα το μελαχρινό και τον δικό μας τρόπο, δηλαδή επειδή έχουμε, όπως κι εσείς, τον δικό μας τρόπο να ντυνόμαστε, να μιλάμε, τη δική μας κουλτούρα, όπως λέμε.
    http://nadaparanosotros.blogspot.gr/2006/08/blog-post_115489668340583108.html

    • «Ο Μάρκος δεν υπάρχει, δεν είναι -είναι μία σκιά, είναι η κορνίζα ενός παραθύρου. Αν πίσω μου βλέπετε τους συντρόφους μου διοικητές, τους αρχηγούς μου, πρέπει να σταθείτε από την άλλη μεριά, τη μεριά των κοινοτήτων και να καταλάβετε πολύ καλά πως όταν τους βλέπουμε είναι ακριβώς ανάποδα, εκείνοι είναι μπροστά από εμάς. Αυτό το παράθυρο θα θέλαμε να χρησιμέψει για να σκύψετε πάνω σ’ αυτό που είμαστε, αυτό που υπάρχει πίσω από μένα, και πίσω από τους διοικητές μας: στους ιθαγενικούς λαούς και σ’ όλη την κατάσταση της αδικίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης.
      http://nadaparanosotros.blogspot.gr/2006/08/blog-post_11.html

  11. Μας αρνήθηκαν γη και ελευθερία πριν ακόμα η δική σου χώρα υπάρξει και συνακόλουθα έχουμε μια πολύ διαφορετική αντίληψη του κόσμου απ’ ότι εσύ. Υποταχθήκαμε στην αποικιοκρατία, πρώτα στους Ισπανούς, μετά από τους Γάλλους και τους Γερμανούς και τελευταία από τους Βορειοαμερικάνους. Για αιώνες οι μεξικάνοι υπήρξαν σκλάβοι και σκουπίδια και μας συμπεριφέρθηκαν ούτε καν σαν ανθρώπους, ένα γεγονός που μας πληγώνει μέχρι σήμερα και ένα γεγονός που δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε.
    Το παρελθόν μας μάς έκανε αυτό που είμαστε σήμερα και προσπαθώντας να σπάσουμε αυτό τον ιστορικό κύκλο εκμετάλλευσης, έχουμε εξεγερθεί πάμπολλες φορές προσπαθώντας να ξαναποκτήσουμε την ανθρωπιά μας και να βελτιώσουμε τις ζωές μας. Πρώτα πολεμήσαμε με Χουάρεζ και Χιντάλγκο εναντίον του Ισπανικού θρόνου, μετά με Ζαπάτα και Βίλα κατά του Πορφυριάτου.
    Τώρα πολεμάμε ενάντια στα διαφορετικά πρόσωπα του ίδιου κεφαλιού που επιδιώκει να μας κρατήσει σκλαβωμένους, υπάνθρωπους υπηρέτες του Κεφαλαίου. Αυτός δεν είναι ένας αγώνας που επιλέχτηκε από ένα βιβλίο ή αντιγράφηκε από μια ταινία, αλλά ένας αγώνας που όλοι κληρονομήσαμε από την στιγμή που εγεννηθήκαμε. Αυτός είναι ένας αγώνας που βρίσκεται μπροστά από τις ζωές μας, τρέχοντας ακόμα και μέσα στο αίμα μας. Είναι ένας αγώνας για τον οποίο πολλοί από τους πατεράδες και παππούδες μας πέθαναν και για τον οποίο και εμείς είμαστε πρόθυμοι να πεθάνουμε. Ένας αγώνας απαραίτητος για τους ανθρώπους μας και τη χώρα μας. Είναι προφανές από την «πατρική» γλώσσα και την αλαζονική κοντοθωριά σας πως καταλαβαίνετε πολύ λίγα από Μεξικάνικη ιστορία και μεξικάνους γενικά.
    Μπορεί να είμαστε «βαθιά ρεφορμιστές» και μπορεί να εργαζόμαστε για «τίποτε στέρεο που να μην μπορεί να παρασχεθεί και από τον καπιταλισμό», αλλά να είστε βέβαιος πως τροφή, γη, δημοκρατία, δικαιοσύνη και ειρήνη είναι εξαιρετικά πολύτιμα όταν δεν τα έχεις. Τόσο πολύτιμα που να παλεύεις γι’ αυτά με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα και ρισκάροντας να προσβάλλεις κάποιους άνετους ανθρώπους σε κάποιο μακρινό μέρος που νομίζουν πως το σύστημα ιδεών τους είναι πιο σημαντικό από τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Τόσο πολύτιμα ώστε να εργαζόμαστε με όποια εργαλεία έχουμε μπροστά μας , είτε αυτό είναι διαπραγματεύσεις με το Κράτος είτε η δικτύωση μέσα στη λαϊκή κουλτούρα. Ο αγώνας μας φούντωνε πριν ακόμα η αναρχία υπάρξει καν σαν λέξη, πόσω δε σαν ιδεολογία με εφημερίδες και οπαδούς. Ο αγώνας μας είναι πιο παλιός από τον Μπακούνιν και τον Κροπότκιν.
    Παρόλο που αναρχικοί και συνδικάτα έχουν πολεμήσει θαρραλέα μαζί μας, δεν πρόκειται να μειώσουμε την ιστορία μας για να χωρέσει σε κάποια στενή ιδεολογία που εξάγεται από τις ίδιες χώρες τις οποίες πολεμήσαμε στους πολέμους για την ανεξαρτησία. Ο αγώνας στο Μεξικό, είτε ζαπατίστικος είτε όχι, είναι αποτέλεσμα των ιστοριών μας και των πολιτισμών μας και δεν μπορεί να τσαλακωθεί και χειραγωγηθεί για να χωρέσει στην φόρμουλα κάποιου άλλου, πόσο μάλλον μια φόρμουλα καθόλου ενημερωμένη για τους ανθρώπους μας, την χώρα και τις ιστορίες μας. Έχεις δίκιο. Εμείς σαν κίνημα δεν είμαστε αναρχικό. Είμαστε άνθρωποι που προσπαθούμε να κρατήσουμε τον έλεγχο της ζωής μας και να ξαναποκτήσουμε την περηφάνια που μας έκλεψαν από την στιγμή που ο Κορτέζ πήρε την εξουσία.
    Παλεύοντας γι’ αυτούς τους στόχους, πρέπει να κάνουμε ότι είναι πλέον αποτελεσματικό για μας, για όλους μας, χωρίς να υποκύψουμε στον πειρασμό να χωριστούμε σε μικρά κομμάτια που μπορούν πιο εύκολα να εξαγοραστούν απ’ αυτούς που μας κρατούν σκλαβωμένους. Μάθαμε αυτό το μάθημα από τη La Malinche, καθώς ΑΥΤΗ βοήθησε τον Κορτές να διχάσει 30 εκατομμύρια μεξικάνους σε μια εύκολα κατακτημένη ομάδα φέουδων. Μάθαμε αυτό το μάθημα από την εξουσία του Πορφυριάτο μετά την ανεξαρτησία και από την μετεπανασταστική προδοσία στις πλούσιες δυνάμεις. Βλέπουμε στενές πνευματικά ιδεολογίες, όπως ο αναρχισμός και ο κομμουνισμός σαν εργαλεία διαχωρισμού των μεξικάνων σε πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμα τμήματα. Αντί να αντιμετωπίζουμε τους εχθρούς μας σαν ομάδες που μπορούν να στραφούν η μια ενάντια στην άλλη, προτιμούμε να εργαζόμαστε όλοι μαζί σαν μια ομάδα με κοινό στόχο. Το άρθρο σας χρησιμοποιεί την λέξη «συμβιβασμός» σαν βρισιά. Για μας είναι η κόλλα που μας κρατάει ενωμένους σε ένα κοινό αγώνα.
    Χωρίς αυτούς τους συμβιβασμούς που μας επιτρέπουν να εργαζόμαστε μαζί, δεν θα είχαμε πάει πουθενά. Μοναχικοί σκλάβοι που περιμένουν να τους εκμεταλλευτούν, όπως ήμασταν και στο παρελθόν. Δεν θα εξαγοραστούμε αυτή τη φορά. Δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να μας αντιμετωπίζουν σαν άτομα και να δεχτούμε χάρες από τις δυνάμεις που δρέπουν πλούτη από τις δυστυχίες μας. Και ο τρόπος που κάνουμε τα πράγματα αποδίδει. 60 εκατομμύρια άνθρωποι υπέγραψαν το αίτημα να σταματήσει ο πόλεμος στην Τσιάπας.
    Ο Ζαπατισμός ξαναζεί. Έχουμε πυρήνες σε κάθε πόλη σε κάθε πολιτεία όλης της χώρας φτιαγμένους από ανθρώπους κάθε κατηγορίας. Είμαστε οργανωμένοι. Είμαστε δυνατοί. Θα πετύχουμε στη μάχη μας απλά γιατί είμαστε πάρα πολλοί και καλά οργανωμένοι ώστε η Εξουσία να μας αγνοήσει ή να μας λειώσει.
    Αυτό που εχουμε μπορεί να μην είναι τέλειο. Μπορεί να μην είναι ιδεώδες. Αλλά αποδίδει για εμάς με ένα πολύ χειροπιαστό τρόπο. Και δεν διστάζουμε να πούμε πως αν ήσουν στη θέση μας θα έκανες τα ίδια πράγματα. Αυτό όμως που μας εξαγρίωσε στο άρθρο σου ήταν το παλιό γνωστό πρόσωπο της αποικιοκρατίας να γυαλίζει μέσα από τις καλές σου προθέσεις. Πολλοί βορειοαμερικάνοι έρχονται στο μεξικό και αρνούνται τα φαγητά και τον τρόπο ζωής μας, λέγοντας ότι δεν είναι τόσο καλά όσο αυτά που έχουν «πίσω στην πατρίδα».
    Ο συγγραφέας του άρθρου κάνει το ίδιο πράγμα στην «κριτική» του στον Ζαπατισμό. Αν αυτές οι «κριτικές» περιελάμβαναν μια αναλυτική συζήτηση των τακτικών μας με αναφορές στην ιστορία και στην παρούσα θέση μας στον κόσμο, δεν θα ήταν μεγάλο ζήτημα, είναι κάτι που ούτως ή άλλως κάνουμε μέσα στις δικές μας οργανώσεις.
    Το γεγονός όμως ότι ο συγγραφέας απλώς απέρριψε τον Ζαπατισμό σαν μια εμπροσθοφυλακή ρεφορμιστών εθνικιστών χωρίς μια έστω μικρή ανάλυση του γιατί ισχύει αυτό, αποδεικνύει πως ακόμα μια φορά εμείς οι μεξικάνοι δεν είμαστε τόσο καλοί όσο ο παντογνώστης Βορειοαμερικάνος Ιμπεριαλιστής ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του πιο ξύπνιο, πιο έξυπνο και πιο μελετημένο πολιτικά από τον χαζομεξικάνο.
    Αυτή η στάση, αν και κρυμμένη πίσω από λεπτά πέπλα αντικειμενικότητας, είναι η ίδια στάση την οποία αντιμετωπίζουμε εδώ και 500 χρόνια, όπου κάποιος σε κάποια άλλη χώρα, από κάποιο άλλο πολιτισμό νομίζει πως ξέρει τι είναι καλύτερο για μας πολύ περισσότερο απ’όσο ξέρουμε εμείς. Ακόμα πιο αηδιαστική ήταν για μας η πρόταση « το ζήτημα της επαναστατικής αλληλεγγύης σε αυτούς τους αγώνες είναι επομένως ζήτημα του πώς να παρέμβεις με τρόπο που ταιριάζει στους στόχους σου, με τρόπο που να προωθεί το επαναστατικό αναρχικό σχέδιο σου.»
    Θα ήταν δύσκολο για μας να φτιάξουμε μια πλέον ακριβή λίστα αποικιακών λέξεων και στάσεων απ’ότι αυτές που περιλαμβάνονται σε αυτή την πρόταση. «Παρέμβεις»; «Προωθεί το σχέδιο σου»; Οι μεξικάνοι έχουν αναπτύξει μια καλή κατανόηση του τι σημαίνει «παρέμβαση». Προσπαθήστε να βρείτε τις λέξεις Conquista και Villahermosa and Tejas and Maximilian σε ένα βιβλίο ιστορίας για μια μικρή ιδέα του τι καταλαβαίνουμε όταν οι Βορειοαμερικάνοι αρχίζουν να μιλούν για «παρέμβαση». Σίγουρα όμως οι αναρχικοί της Βόρειας Αμερικής ξέρουν καλύτερα από εμάς πώς να διεξάγουν ένα αγώνα στον οποίο είμαστε μπλεγμένοι 300 χρόνια πριν η χώρα τους ιδρυθεί και μπορούν επομένως ακόμα και να σκεφτούν πως θα μας χρησιμοποιήσουν σαν ένα μέσο για να «προωθήσουν το σχέδιο τους».
    Είναι ακριβώς η ίδια στάση που οι Καπιταλιστές και οι Αυτοκρατορίες έχουν χρησιμοποιήσει για να εκμεταλλευτούν και να ταπεινώσουν το Μεξικό και τον υπόλοιπο τρίτο κόσμο εδώ και 500 χρόνια. Παρά το ότι αυτό το άρθρο μιλάει πολύ για επανάσταση, οι στάσεις και ιδέες που στηρίζονται από τον συγγραφέα δεν είναι διαφορετικές από αυτές των Κόρτες, Μονρός ή όποιο άλλο ιμπεριαλιστικό γουρούνι μπορείτε να σκεφτείτε.
    Η παρέμβαση σας δεν είναι επιθυμητή ούτε είμαστε εμείς «project» για κάποιους πανέξυπνους Βορειοαμερικάνους που θέλουν να επωφεληθούν. Ο συγγραφέας μιλάει πολύ για επαναστατική αλληλεγγύη χωρίς όμως να ορίζει έστω τον όρο. Τι σημαίνει γι’ αυτό επαναστατική αλληλεγγύη; Από το ύφος του άρθρου του είναι εμφανές ότι επαναστατική αλληλεγγύη είναι πάνω κάτω γι’ αυτόν το ίδιο πράγμα που είναι τα «οριακά κέρδη» και η «ανάλυση κόστους-οφέλους» για τους βιομηχάνους ιμπεριαλιστές, τρόποι να χρησιμοποιήσουν τους άλλους για δικό τους όφελος.
    Όσο οι Βορειοαμερικάνοι αναρχικοί συντηρούν και αναπαράγουν αποικιακά συστήματα ιδεών θα βρίσκουν εσαεί τους εαυτούς τους χωρίς συμμάχους στον τρίτο κόσμο. Οι χωρικοί στη Βολιβία, και το Εκουαδόρ, άσχετα με το πόσο συμβατοί είναι με την άκαμπτη ιδεολογία σας , δεν θα εκτιμήσουν τις αλαζονικές αποικιακές στάσεις σας περισσότερο απ’ ότι οι μαχητές της ελευθερίας της Παπούα ή οποιοιδήποτε άλλοι στον κόσμο.
    Η αποικιοκρατία είναι ένας από τους πολλούς εχθρούς που πολεμάμε σε αυτό τον κόσμο και όσο οι Βορειοαμερικάνοι ενισχύουν τα αποικιακά πρότυπα σκέψης στους «επαναστατικούς» τους αγώνες, δεν θα βρίσκονται ποτέ από τη μεριά κανενός αντιαποικιακού αγώνα πουθενά.
    Εμείς στον ζαπατίστικο αγώνα δεν ζητήσαμε ποτέ από κανένα διαρκή συμπαράσταση, ή συμπαράσταση δίχως κριτική. Αυτό που ζητήσαμε από τον κόσμο είναι να σεβαστεί το δικό μας ιστορικό πλαίσιο και να σκεφτεί τις πράξεις που κάνουμε για να ξεφύγουμε από την μπότα της καταπίεσης. Ταυτόχρονα θα πρέπει να κοιτάτε τους δικούς σας αγώνες στη δική σας χώρα και να βρίσκετε τα κοινά σημεία ανάμεσα μας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε για να κάνουμε μια παγκόσμια επανάσταση.
    Εν ολίγοις, είμαστε ένας στρατός ονειροπόλων, και γι’ αυτό είμαστε αόρατοι. Πως μπορούμε να μην νικήσουμε, με αυτή τη φαντασία μας να ανατρέπει τα πάντα;
    http://www.vrahokipos.net/old/groups/zapatistas/Unabomber_Marcos.htm

  12. «Το χάος θα έρθει από κάτω» προειδοποιεί ο ηγέτης των Ζαπατίστας, υποδιοικητής Μάρκος, στο πρώτο ανακοινωθέν της χρονιάς. Ο «σουμπκομαντάντε», ύστερα από μια σχετικά διακριτική παρουσία τα δύο τελευταία χρόνια, αύξησε τις δημόσιες παρεμβάσεις του στα τέλη του 2012, οπότε και ανακοίνωσε μια σειρά πολιτικών, ειρηνικών πρωτοβουλιών στα εδάφη του Τσιάπας και όχι μόνο.

    Το ανακοινωθέν του Μάρκος, το οποίο δημοσιεύθηκε στη μεξικανική εφημερίδα «La Jornada» φαίνεται πως ήρθε ως απάντηση στην πρωτοβουλία που εξήγγειλε ο νέος πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο για την «καταπολέμηση της φτώχειας». Το κείμενο, που έχει τίτλο «Εμείς και αυτοί», είναι γραμμένο με τη μορφή μονόλογου των ισχυρών της Γης απέναντι σε έναν φανταστικό συνομιλητή και καταλήγει με το σύνθημα/προειδοποίηση «Μαριτσιβέου»: «Εκατό φορές θα νικήσουμε», όπως σημαίνει στη γλώσσα των Ινδιάνων Μαπούτσε της Χιλής.

    «Εμείς και αυτοί/οι (παρα)λογισμοί των από πάνω»
    http://www.alfavita.gr/arthra/%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%82-%C2%AB%CF%84%CE%BF-%CF%87%CE%AC%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%AD%CF%81%CE%B8%CE%B5%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CF%89%C2%BB

  13. Το χρόνο του Όχι, το χρόνο του Ναι

    Σύντροφοι και συντρόφισσες,

    Έχοντας ορίσει ποιοι είμαστε, ποια η ιστορία μας, παρελθούσα και παρούσα, ο τόπος και ο εχθρός με τον οποίο αναμετρούμαστε, όπως έχει διατυπωθεί στην Έκτη Διακήρυξη της Ζούγλας Λακαντόνα, παραμένει ζητούμενο να ορίσουμε περαιτέρω το γιατί αγωνιζόμαστε.

    Ορίσαμε τα «όχι», μένει να ορίσουμε και τα «ναι».

    Κι όχι μόνο. Λείπουν απαντήσεις και για το «πώς», «πότε» και «με ποιον».
    http://sindesimecairo.wordpress.com/2013/02/02/%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%84-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%AD/

  14. …Στον νέο παγκόσμιο καταμερισμό υπάρχει θέση μόνο για το χρήμα και για τους υπηρέτες του. Άνδρες, γυναίκες και μηχανές εξισώνονται στην υποταγή, γίνονται επουσιώδη αντικείμενα. Στη θέση του ανθρώπινου μάς προσφέρουν δείκτες των χρηματιστηρίων, στη θέση της ελπίδας μάς προσφέρουν το κενό, στη θέση της ζωής μάς προσφέρουν τη διεθνή του τρόμου.

    Ενάντια στη διεθνή του τρόμου που αντιπροσωπεύει ο νεοφιλελευθερισμός, να υψώσουμε τη διεθνή της ελπίδας. Την ενότητα, πέρα από σύνορα, γλώσσες, χρώματα, κουλτούρες, φύλλα, στρατηγικές και συλλογισμούς όλων εκείνων που προτιμούν την ανθρωπότητα ζωντανή.

    Α’ Διακήρυξη της Λα Ρεαλιδάδ
    Ενάντια στο Νεοφιλελευθερισμό και για την Ανθρωπότητα
    EZLN, Γενάρης 1996
    http://hildapapadimitriou.gr/node/148

  15. Αυτό που θα ακολουθήσει το ξέρουμε ήδη.

    Αλλά εγώ αυτό που θέλω να σας ρωτήσω με αφορμή αυτές τις γραμμές είναι το εξής:

    Εμείς οδηγηθήκαμε μέχρι εδώ εξαιτίας του πόνου και της οργής. Αν εσείς νιώθετε τα ίδια, πού μπορείτε να φτάσετε;

    Γιατί εμείς είμαστε εδώ, στην πραγματικότητα (Ρεαλιδάδ). Εκεί που ήμασταν πάντα.

    Εσείς;

    Γεια σας. Υγεία και αγανάκτηση.

    Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού

    Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

    Μεξικό
    Μάιος 2014. 20ο έτος από την έναρξη του πολέμου ενάντια στη λήθη

    Υ.Γ.- Οι έρευνες διεξάγονται υπό την καθοδήγηση του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Μοϊσές. Εκείνος θα σας ενημερώσει σχετικά με τα αποτελέσματα ή θα το κάνει μέσω εμού.

    Άλλο Υ.Γ.- Αν μου ζητούσαν να συνοψίσω την επίπονη πορεία μας, θα ήταν: οι δικές μας προσπάθειες έχουν στόχο την ειρήνη, οι δικές τους τον πόλεμο.
    http://enlacezapatista.ezln.org.mx/2014/05/12/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%86%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7/

  16. Η κατηγορία κατά του ρομαντισμού στην πραγματικότητα σχετίζεται με το ζήτημα της εξουσίας. Ο «ρεαλισμός» ταυτίζεται με μια προοπτική που επικεντρώνει στην εξουσία και βλέπει την οργάνωση και τη δράση ως εργαλεία για την επίτευξη συγκεκριμένων αλλαγών (είτε μικρότερων είτε ριζικών κοινωνικών αλλαγών). Αλλά αυτή η προοπτική του πραγματισμού αποτυγχάνει να δει ότι η εργαλειακή προσέγγιση οδηγεί στην υιοθέτηση μορφών δράσης και οργάνωσης που εξουδετερώνουν και ακινητοποιούν το κίνημα για αλλαγή. Είναι ακριβώς επειδή ο εργαλειακός ρεαλισμός έχει αποτύχει να κατορθώσει το στόχο της ριζικής κοινωνικής αλλαγής που οι άνθρωποι παντού έχουν στραφεί μακριά από αυτή την προσέγγιση, σε μορφές δράσης που είναι περισσότερο εκφραστικές παρά εργαλειακές. Μέρος αυτού αποτελεί και το γεγονός ότι έχουν στραφεί μακριά από το στόχο της κατάληψης της κρατικής εξουσίας και μακριά από το κόμμα ως οργανωτική μορφή. Η ποίηση του κινήματος είναι μέρος της ίδιας διαδικασίας. Θα αποδειχθεί άραγε πιο ρεαλιστικός αυτός ο ποιητικός ρομαντισμός απ’ ότι ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός που προηγήθηκε; Δεν το γνωρίζουμε. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ο ρεαλισμός της πολιτικής εξουσίας απέτυχε να κατορθώσει την ριζική κοινωνική αλλαγή και ότι η ελπίδα βρίσκεται στη διάρρηξη της πραγματικότητας, στη δημιουργία της δικής μας πραγματικότητας, της δικής μας λογικής, της δικής μας γλώσσας, των δικών μας χρωμάτων, της δικής μας μουσικής, του δικού μας χρόνου, του δικού μας χώρου. Αυτός είναι ο πυρήνας του αγώνα όχι μόνο εναντίον «τους» αλλά εναντίον του εαυτού μας, αυτός είναι ο πυρήνας της συνήχησης των Ζαπατίστας……..http://ratnet-blog2.blogspot.gr/2010/10/zapatismo-urbano.html

  17. Ο ΥΠΟΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ
    Ο Μάρκος αποτελεί τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη του Νεοζαπατιστικού κινήματος. Κατέχει την ανώτερη θέση στη στρατιωτική MEXICO-ZAPATISTAS-MARCOSιεραρχία του αντάρτικου και είναι επιφορτισμένος με την επικοινωνία των εξεγερμένων ιθαγενικών κοινοτήτων με τον έξω κόσμο, τη μεξικανική και διεθνή κοινωνία των πολιτών. Ξεφεύγοντας από την ξύλινη γλώσσα της αριστεράς, χρησιμοποιεί αλληγορικά την ινδιάνικη μυθολογία για να προάγει τα αιτήματα των Ζαπατίστας.
    Αποτασσόμενος τον πόλεμο, βομβαρδίζει τον κόσμο με διηγήματα, παραμύθια, χιουμοριστικές αφηγήσεις και πολιτικούς λόγους με έντονο το ποιητικό στοιχείο. Οι παραβολές του συγκεντρώνουν τη δομή και τα θέματα της ινδιάνικης μυθολογίας της Chiapas, χωρίς να απαρνούνται τα εφόδια της δυτικής κουλτούρας. Ετσι, βρίσκουμε αναφορές στους θεούς των Μάγιας αλλά και σε πολιτικά πρόσωπα της δύσης. Πρωταγωνιστής των ιστοριών του είναι ο Γέρο Αντόνιο, μέσα από τον οποίο μιλάει η αναμνησιακή και υπερβατική συνείδηση της κοινότητας, η φωνή του λαού του βάθους, ενσαρκωμένη στους γέροντες. Σκοπός του δεν είναι να καθοδηγήσει ή να μεταδώσει πληροφορίες. Πρόκειται για μια συζήτηση, στην οποία ανταλλάσσονται απόψεις μέσω της αφήγησης μεταφυσικών εμπειριών. Σε κάθε παρουσία του στο κοινό, διακρίνεται η μεγάλη σημασία που δίνει στους συμβολισμούς.

    Read more: http://www.haniotika-nea.gr/zapatistas-anazitoun-akoma-axioprepia/#ixzz33VJtyLfS
    Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial

  18. Οι σημαίες
    Τα παιδιά στο αυτόνομο ζαπατιστικό σχολείο του Οβεντίκ κάθε πρωί και κάθε απόγευμα κάνουν έπαρση και υποστολή της μεξικανικής και της ζαπατιστικής σημαίας. Τη μεξικανική σημαία (τη σημαία του κράτους δηλαδή) φέρουν με υπερηφάνεια στις τελετές τους. Το Μεξικό είμαστε εμείς, λένε. Πότε ξανά ένα Μεξικό χωρίς εμάς, λένε. Και κρατώντας τη σημαία, αυτό θέλουν να πουν. Θαρρώ πως αυτό το χτύπημα ήταν καθοριστικότατο.
    https://sindesimecairo.wordpress.com/category/%CE%BC%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C/%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%AC%CF%80%CE%B1%CF%82/%CE%B6%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B6%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s