Οι Μνηστήρες του Ομήρου


Ποιοι θέλουν να σκοτώσουν τον Όμηρο;

“Υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στους κλασικιστές και στους αρχαίους Έλληνες που οι ίδιοι μελετούν και διδάσκουν. Οι περισσότεροι μπορεί να είναι επιτυχημένοι και να έχουν μία λαμπρή σταδιοδρομία αλλά θα ήταν αποτυχημένοι σαν Έλληνες. Πολλοί είχαν και έχουν μία σκόπιμη επιθυμία να νοθεύσουν και να καταστρέψουν τους “σεξιστές” και “ρατσιστές” Έλληνες με σκοπό κάποια βραχυπρόθεσμα οφέλη στην καριέρα τους. Εξετάζοντας το ποιος σκότωσε τον Όμηρο ελπίζουμε να καταδείξουμε ότι η άγνοια γύρω από την Ελληνική σοφία πρέπει να είναι ζωτικού ενδιαφέροντος, όχι επειδή η Δύση πεθαίνει, αλλά επειδή αντίθετα, οι θεσμοί και ο υλικός πολιτισμός της κατακλύζουν πλέον τον κόσμο”, Victor Davis Hanson, John Heath.

Ίσως ο τίτλος του βιβλίου θα έπρεπε να ήταν “Ποίοι ακόμα προσπαθούν να σκοτώσουν τον Όμηρο και γιατί…”. Σύμφωνα με τους συγγραφείς “Οι πρώτοι που αφόρισαν στους Έλληνες ήταν οι χριστιανοί πατέρες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Οι φιλόσοφοι είναι οι πατριάρχες των αιρετικών κατά τον Τερτυλλιανό. Ο Χριστός δεν μπορεί να συνυπάρξει με τον Δία”. Εδώ θα ήθελα να διαφωνήσω και να κάνω μία απλή παρατήρηση. Ο πόλεμος εναντίων των ειδωλολατρών Ελλήνων άρχισε πολύ πριν κατά τον 3ο αιώνα π.χ. από τους Εβραίους κάτω από τον κίνδυνο της αλλοτρίωσης του εβραϊκού στοιχείου στις εξελληνισμένες εβραϊκές παροικίες της Αλεξάνδρειας, Αντιόχειας, Παλαιστίνης κλπ. Για τον Εβραϊκό λαό της διασποράς – διάσπαρτοι σε όλο τον κόσμο – η θρησκεία είναι το μόνος συνδετικός κρίκος και το πιστοποιητικό της ομοιογένειας της φυλής και της εβραϊκής εθνότητας. Ο Έλληνας λοιπόν κατά συνέπεια γίνεται ο επίσημος εχθρός των Εβραίων (Λιλή Ζωγράφου, Τα Δεκανίκια του Καπιταλισμού). Το μίσος αυτό συνεχίστηκε με τους Ρωμαίους καθώς “Καμία σχεδόν πλευρά της πολιτιστικής ζωής των Ρωμαίων δεν είχε μείνει ανέγγιχτη από την Ελληνική επίδραση. Αναπόφευκτα λοιπόν η Ρώμη αμφισβήτησε την εξάρτησή της από έναν ανώτερο αλλά ξένο πολιτισμό αποκαλώντας τους Έλληνες αναξιόπιστους, ανέντιμους, συκοφάντες, ψεύτες, εξυπνάκηδες, πολυλογάδες ακόμη και κάπως εκφυλισμένους”.

Ο θάνατος του Ομήρου σημαίνει την απαλοιφή ενός ολόκληρου τρόπου θεώρησης του κόσμου, εκ διαμέτρου αντίθετου με τους σύγχρονους θεσμούς, την ψυχοθεραπεία, την τυφλή υποστήριξη της προόδου και εξύμνηση τυ υλικού πολιτισμού. Ο πυρήνας των Δυτικών αξιών προέρχεται από τους Έλληνες. Οι συγγραφείς του βιβλίου πολλές φορές υποστηρίζουν και προσπαθούν να αποδείξουν ότι η κλασσική παιδεία θα μπορούσε να ήταν χρήσιμη με μία ευρύτερη Ελληνική έννοια και ότι οι αρχές της σύγχρονης Δύσης έχουν στηριχθεί πάνω στην Ελληνική ηθική. Το Αμερικάνικο Έθνος στηρίχθηκε στην λατρεία της αρχαιότητας, όχι μόνο στην αρχιτεκτονική και στην πολεοδομία αλλά και στα πρότυπα δημοκρατίας και ελευθερίας. Όμως η “Ελληνική θεώρηση του κόσμου” για ακόμα μία φορά αμφισβητήθηκε ως βάση της γενικής παιδείας για λόγους πρακτικότητας, χαμένη στην αναζήτηση της πρακτικής γνώσης. Όσο ένθερμος υποστηρικτής του Ομήρου ήταν ο Jefferson άλλο τόσο εχθρός του ήταν το δεξί του χέρι Benjamin Rush που υπέγραψε την Διακήρυξη της ανεξαρτησίας σύμφωνα με τον οποίον εάν καιγόντουσαν όλα τα ελληνικά και λατινικά βιβλία ο κόσμος θα γινότανε καλύτερος.

Κατά τον Αριστοτέλη στα “Ηθικά Νικομάχεια” καμία ηθική αρετή δεν είναι έμφυτη στον άνθρωπο αλλά γεννιόμαστε με την ικανότητα να δεχόμαστε αυτές και να τελειοποιούμαστε. Η αφηρημένη αρετή από μόνη της δεν αρκεί καθώς πρέπει να ζούμε ενάρετα στον επίγειο κόσμο της καθημερινότητας. Δεν πρόκειται να βρούμε δικαιοσύνη, αυτοθυσία, αλήθεια και απελευθέρωση στην φύση μας και μόνο. Κατά τον Αριστοτέλη ο άνθρωπος είναι Πολιτικόν ζώον και μόνο στην μέσα στην “οργανωμένη” Πόλη μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε το κακό που κάνει ο ένας στον άλλο. Ο άνθρωπος χωρίς την Πολιτεία δεν είναι άνθρωπος. Οι μοντερνιστές και οι σύγχρονες επιστήμες όπως η ψυχολογία και η κοινωνιολογία έχουν παρανοήσει την φύση του ανθρώπου και “προσπαθούν να ξορκίσουν τους δαίμονες με συμβουλευτική κουβέντα, φροντίδα και μία ζεστή σουπίτσα”. Η άσχημη παιδική ηλικία δεν αποτελεί δικαιολογία για τους Έλληνες. Το πεπρωμένο του ανθρώπου μπορεί να μεταβληθεί με την ελεύθερη βούληση. Όπως είπε ο Ηράκλειτος “ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η μοίρα του” για να συμπληρώσει ο Σωκράτη “Πρέπει πάντα να επιδιώκουμε να μπορούμε να διακρίνουμε το καλό από το κακό”. Δεν θα βρούμε ευτυχία, δικαιοσύνη και απελευθέρωση στη φύση μας και μόνο και δεν θα ξορκίσουμε τους δαίμονες με κουβεντούλα και ψυχανάλυση. Είμαστε πολιτικόν ζώον και μόνο μέσα στη Πόλι θα χαλιναγωγήσουμε τις παρορμήσεις μας που συνηθέστερα οδηγούν σε ολοκαύτωμα. Η αληθινή ελευθερία είναι χάος.

Σήμερα επικρατεί μια σύγχυση μεταξύ της παιδείας και της επαγγελματικής εκπαίδευσης και αποκατάστασης. Οι καθηγητές δέχονται πίεση να διδάσκουν μαθήματα ανθρωπιστικών σπουδών και Δυτικού πολιτισμού στη θέση των Λατινικών και Ελληνικών που για αρκετά χρόνια αναγνωριζόταν ως η τέλεια εκπαίδευση σχεδόν για κάθε επάγγελμα. Το σύστημα ανταμείβει τον αυτοπροωθούμενο, αρνούμενο να διδάξει που σκέπτεται και ενεργεί λιγότερο σαν Έλληνας. Οι περισσότεροι έχουν πάρει λεφτά από ιδιώτες για να κάνουν έρευνα εις βάρος της διδασκαλίας. Η ευθύνη του Πανεπιστημίου είναι τεράστια. Είναι υπεύθυνο για την παράδοξη αντίληψη ότι μία και μόνη εξαίρεση καταρρέει τον κανόνα και ολόκληρη την θεωρία. Οι κοινωνικές επιστήμες και η σύγχρονη ανθρωπολογία και κοινωνιολογία που έχουν εισαχθεί στο πανεπιστημιακό πρόγραμμα φέρουν μέρος της ευθύνης καθώς συγκεντρώνονται περισσότερο στην κοινωνική ανωμαλία (με επίκεντρο πάντα τους Έλληνες) παρά στις ομοιότητες λαών διαφορετικού χωροχρονικού περιβάλλοντος. Είναι λοιπόν φυσικό οι σύγχρονοι κοινωνιολόγοι να βλέπουν λίγες ομοιότητες του Δυτικού πολιτισμού με τους Αρχαίους Έλληνες, καταντώτας την “Ελληνικότητα” μια αφηρημένη έννοια. Η επίθεση στην αντικειμενική αλήθεια, προϊόν του Μεταμοντερνισμού, προωθεί την εικόνα του σεξιστή και εκμεταλλευτή Αρχαίου Έλληνα.

Ότι έχουν πει και έχουν γράψει οι κλασικιστές για χάρη του καριερισμού τις τελευταίες δεκαετίες έχουν σκοτώσει τον Όμηρο. Εξετάζοντας την Πανεπιστημιακή πλευρά του θέματος οι κλασικές σπουδές άρχισαν να θεωρούνται απαρχαιωμένες, χρονοβόρες και δύσκολες στη δεκαετία του 60. Ο κλασσικός κόσμος και οι Έλληνες δεν είναι πολυπολιτισμικός και πρέπει να απορριφθεί ενεργά. Πολλοί πανεπιστημιακοί “κερδίζουν πόντους” αρνούμενοι και αμφισβητούντες τους Έλληνες διαβεβαιώνοντας ότι δεν υπάρχει πια “γόητρο” στους Έλληνες, όλοι οι πολιτισμοί είναι όμοιοι και ότι η Ελληνική σοφία δεν είναι καθόλου Ελληνική.

Τα τελευταία χρόνια συστηματικώς τα θέματα που επέλεγαν οι κλασικιστές για έρευνα κατέληγαν σε μονόπλευρη και αρνητική επίθεση εναντίων αυτών που μελετούσαν. Η Ελληνική σοφία σπάνια παρουσιάζεται με “δίκαιο” τρόπο. Φεμινιστικές έρευνες φτάνουν να απορρίπτουν τα κλασσικά κείμενα μόνο και μόνο επειδή γράφτηκαν από άντρες και αφορούν άντρες και επειδή ο χρόνος που αφιερώνεται στην Πηνελόπη είναι πολύ λιγότερος από αυτόν που αφιερώνεται στον Οδυσσέα. Η έρευνα έχει γίνει μέσο αυτοπροώθησης και αποφυγής της διδασκαλίας στην τάξη και ένα μεγάλο ποσό χρημάτων προσφέρεται από ακαδημίες, οργανώσεις και κέντρα σπουδών για να γραφτούν βιβλία. Η αναρρίχηση στον πανεπιστήμιο και όχι η διδασκαλία έχε γίνει ο στόχος πολλών Κλασικιστών. Το μόνο που απομένει στον καριερίστα είναι να παίζει το παιχνίδι του θεωρητικού και να ενανεφευρίσκει τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Όσο πιο ακαταλαβίστικη η έρευνα τόσο πιο επικερδής για τον “ερευνητή”. Ο εκπαιδευτικός στόχος του να κατανοείς, να εξηγείς, να αναλύεις και να προσηλυτίζεις έχει χαθεί. Για τον καθηγητή των Ελληνικών ο λόγος πρέπει να ταιριάζει με την πράξη και αυτό είναι ένα αβάσταχτο βάρος για τον κλασικιστή.

Οι συγγραφείς προτείνουν μία σειρά από μέτρα για να “αναστήσουν” τον Όμηρο. Χρειάζεται μία καινούργια γενιά κλασικιστών όχι για να εκπαιδεύσει περισσότερους κλασικιστές αλλά για να μορφώσει το ευρύτερο κοινό. Το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να διορθώσει και να αναιρέσει τα κακά δεκαοχτώ χρόνων σχολικής και οικογενειακής αποτυχίας. Δεν οφείλουν όλοι οι απόφοιτοι λυκείου να πηγαίνουν στο κολέγιο αλλά όλοι πρέπει να αποκτήσουν μία δεξιότητα μέσω των επαγγελματικές σχολών που θα απορροφήσουν τα κολεγιακά επαγγελματικά τμήματα. Οι Κλασσικές σπουδές θα πρέπει να αποτελέσουν και πάλι την καρδιά της Πανεπιστημιακής δομής συνδυασμένες με έναν Ελληνικό ηθικό κώδικα. Τα προγράμματα θα πρέπει να ξεκινούν με δύο χρόνια Ελληνικών και Λατινικών όπου οι φοιτητές θα διαβάζουν τους κλασικούς από το πρωτότυπο ώστε να έρθουν σε επαφή με ένα πολιτισμό διαφορετικό από την δική τους νοοτροπία. Τα μαθηματικά θα γίνουν απαραίτητα έτσι ώστε με την βοήθεια του λογισμού να αντιληφθούν τους αμετάβλητους και μη υποκειμενικούς φυσικούς κανόνες. Η ηθική από θεωρητική θα πρέπει τελικά να επιστρέψει στην ατομική συμπεριφορά.

Υπάρχουν μερικά σημεία στο βιβλίο που διαφωνώ με τους συγγραφείς όπως το θέμα του Φοινικικού αλφάβητου και της αφομοιώσεως του από το Ελληνικό (σελίς 144), η γνωστή παράφραση του Πανηγυρικού του Ισοκράτη ότι Έλληνες θεωρούνται αυτοί που λαμβάνουν την παιδεία μας (σελίς 123), κάποιες ανακρίβειες στο θέμα των νόμων και το ότι οι Έλληνες τους αποδίδουν στους προγόνους τους (σελίς 77) και άλλα. Το εξαιρετικό όμως αυτό βιβλίο δεν ασχολείται με την συγκέντρωση ιστορικών στοιχείων. Προσπαθεί να αναλύσει τον ιδιαίτερο τρόπο θεώρησης του κόσμου που είχαν οι Αρχαίοι Έλληνες, πώς ο Δυτικός πολιτισμός στηρίχθηκε σε αυτόν και πώς η αναζωογόνηση του θα βοηθήσει την ανθρώπινη ηθική.

“Εάν θέλετε να μάθετε γιατί η ελίτ του έθνους μας δεν έχει ηθική, γιατί οι δικηγόροι, οι γιατροί, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι μεγιστάνες των επιχειρήσεων εξισώνουν την συγκέντρωση στοιχείων με την γνώση, την ειλικρίνεια με την αλήθεια, την κληρονομημένη δύναμη με τη δικαιοσύνη, τους τίτλους και τα κουστούμια με την αξιοπρέπεια και το κεφάλαιο με το ταλέντο, γιατί δηλαδή δεν γνωρίζουν το παραμικρό για την Ελληνική σοφία, πρέπει να κοιτάξετε τους μέντορες που τους εκπαίδευσαν και τους έδωσαν τα πτυχία τους.”

Αυτοί που στήνουν καρτέρι στον Τηλέμαχο και τον Οδυσσέα επιθυμούν χαμένο και νεκρό

πηγή

Advertisements

7 thoughts on “Οι Μνηστήρες του Ομήρου

  1. Και εμείς στις κλασικές σπουδές περιμένουμε τώρα ένα σεισμό, μια πλημμύρα, έναν ιό ,ένα Κορτέζ, τους Λαούς της Θάλασσας ή ακόμη ένα δυσαρεστημένο είλωτα για να αποδείξει πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Οι φοιτητές που πληρώνουν δίδακτρα, οι νομοθέτες, οι άτεγκτοι πρυτάνεις, ακόμη και μερικοί από τους ίδιους τους κλασικιστές, έχουν φορέσει εκείνο τον μανδύα. Όταν τέτοιου είδους πολύπλοκες γραφειοκρατίες κλονίζονται και καταρρέουν, δεν αφήνουν πίσω τους αναδίπλωση και απομάκρυνση από τον πολιτισμό αλλά κανένα απολύτως πολιτισμό: Μια φατρία των Σκοτεινών Αιώνων που πρώτα στρατοπεδεύει πάνω στα ερείπια του ανακτόρου χαράζοντας σημάδια και εικόνες πάνω στην γραμμική Β και την σφηνοειδή γραφή , αλλά που τελικά σέρνεται έξω από την άβυσσο για να επαναεφεύρει τον πολιτισμό.
    Ελπίζουμε λοιπόν πως, όταν οι Κλασικές Σπουδές καταρρεύσουν παρασέρνοντας κι εμάς μαζί τους, οι Σκοτεινοί Αιώνες των Ελληνικών, έστω μετά από δεκαετίες παλιδρομήσεων, θα δώσουν τη θέση τους στην εποχή των παιδιών μας σε ένα νέο Όμηρο. Από εκείνο το χάος θα αναδυθεί ένας νέος Έλληνας, ένας ΌΜΗΡΟΣ που δεν θα αποτελεί μέρος του μυκηναϊκού ανακτόρου, αλλά θα είναι προσιτός στον καθένα και ιδιοκτησία όλως, πιο κοντά στο πνεύμα της αληθινής Ελληνικής Πόλεως.Θα βλαστήσουν νέα φύλλα σε μια διαφορετική Άνοιξη γιατί οι ρίζες των Ελλήνων είναι βαθιές και δεν μπορούν να μολυνθούν τόσο εύκολα…… Στα Μονοπάτια του Ομήρου

  2. Δύο Αμερικανοί φιλόλογοι, ο Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον και ο Τζον Χιθ, έχουν εκδώσει ένα σπουδαίο βιβλίο με τίτλο Ποιος σκότωσε τον Όμηρο; Ο θάνατος της κλασικής παιδείας και η αποκατάσταση της ελληνικής σοφίας (εκδόσεις Κάκτος, σελ.: 358). Γράφουν, λοιπόν, ότι τα τελευταία 30 χρόνια έχει υποβαθμιστεί και στα αμερικανικά πανεπιστήμια η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας υπέρ της διδασκαλίας των νέων τεχνολογιών. Αυτό μπορεί να οδηγεί σε νέες χρήσιμες ανακαλύψεις και εφαρμογές, αλλά έχει ζημιώσει κάτι σπουδαιότερο: την επικοινωνία του ανθρώπου με το Λόγο. Με τις πανάρχαιες ιδέες της δημοκρατίας, του ανθρωπισμού, του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού. Γι’ αυτό, πολιτικοί όπως ο επί οχτώ χρόνια πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους τζούνιορ τη λέξη «δημοκρατία» την εκλάμβανε ως απλή πινακίδα. Το περιεχόμενό της το αγνοούσε.
    Έτσι φτάσαμε, π.χ., στον κτηνώδη και αδικαιολόγητο πόλεμο στο Ιράκ, όπως και στο Αφγανιστάν, στη Σερβία, στις δικτατορίες, στη Lehman Brothers, στην παγκόσμια οικονομική κρίση, στην αλόγιστη κερδοσκοπία, στην πείνα και την αρρώστια που δέρνουν τα 5/6 του πλανήτη και άλλα πολλά.
    Εν αρχή ην ο Λόγος. Κι όταν ο άνθρωπος ξεχνάει το Λόγο, καταφεύγει στη βία, δηλαδή στην αυτοκτονία. Κι αν αυτό αφορά όλο τον κόσμο, εμάς τους Έλληνες μας αφορά ακόμα περισσότερο αν θέλουμε να υποστηρίζουμε ότι εμείς, δηλαδή οι πρόγονοί μας, δημιουργήσαμε το Λόγο. Μόνο που αρχίσαμε να τον ξεχνάμε.
    Πόση σχέση και πόση γνώση έχουν οι σημερινοί Έλληνες με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο; Ανιστόρητοι είμαστε, αφού όχι μόνο η γλώσσα, αλλά και η ιστορία έχει υποβαθμιστεί στα σχολεία μας. Πολλοί από τους πολιτικούς μας δυσκολεύονται να διατυπώσουν σωστά μια άποψη, καθώς γνωρίζουν μόνο την ξύλινη κομματική γλώσσα. Γι’ αυτό και σπάνια ενεργούν σωστά.
    Τι μας επιφυλάσσει άραγε το μέλλον; Οι δύο Αμερικανοί φιλόλογοι έχουν μια πρωτότυπη άποψη. Πρώτα θα έρθει, λένε, η καταστροφή και μετά το φως. Γράφουν:
    «Ελπίζουμε πως, όταν οι Κλασικές Σπουδές καταρρεύσουν παρασέρνοντας κι εμάς μαζί τους, οι Σκοτεινοί Αιώνες των Ελληνικών, έστω μετά από δεκαετίες παλινδρομήσεων, θα δώσουν τη θέση τους στην εποχή των παιδιών μας σε ένα νέο Όμηρο. Από εκείνο το χάος θα αναδυθεί ένας νέος Έλληνας, ένας Όμηρος που δεν θα αποτελεί μέρος μυκηναϊκού ανακτόρου, αλλά θα είναι προσιτός στον καθένα και ιδιοκτησία όλων, πιο κοντά στο πνεύμα της αληθινής ελληνικής πόλεως. Θα βλαστήσουν νέα φύλλα σε μια διαφορετική άνοιξη, γιατί οι ρίζες των Ελλήνων είναι βαθιές και δεν μπορούν να μολυνθούν τόσο εύκολα».
    Αν αυτά τα λένε δύο Αμερικανοί, τι να πούμε εμείς οι σύγχρονοι αμνήμονες Έλληνες; Ιδίως τώρα που χάσαμε και τη «δική μας» Ζακλίν ντε Ρομιγί…http://www.24grammata.com/?p=13945

  3. «Μοναδικά τα ελληνικά επιτεύγματα»

    Για το σημερινό ελληνικό πνεύμα, ο κ. Χάτσον θεωρεί ότι το κλειδί για τη διατήρηση του Ελληνισμού είναι η σύγχρονη Ελλάδα.

    «Υπάρχει κάτι μαγικό στη φυσική διαμόρφωση της ελληνικής γης, που υποβοηθά να ερμηνεύσεις τα ελληνικά επιτεύγματα, μας λέει ο κ. Χάτσον. Παρά την εκπαίδευσή μου στην ελληνική φιλοσοφία, ποτέ δεν κατάλαβα τον Ελληνισμό έως τη στιγμή που έζησα στη χώρα σας για δύο χρόνια. Υπάρχει κάτι ανεξήγητο, όταν εξετάζεις την ιστορία της Ελλάδας, που μπορεί να ερμηνευτεί μόνο από το πνεύμα, καθώς αυτό αποτελεί από μόνο του μια λογική εξήγηση. Το γεγονός ότι μια τόσο μικρή χώρα στα νότια Βαλκάνια δημιούργησε το δυτικό πολιτισμό, ευδοκίμησε μέσα στη ρωμαϊκή κατοχή, σχεδόν μόνη αντιστάθηκε στις προκλήσεις του Ισλάμ για αιώνες, υπέφερε και άντεξε την Οθωμανική κατοχή, είναι κάτι το εντυπωσιακό ή απίστευτο. Καμία άλλη κοινωνία στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι συγκρίσιμη. Οι Έλληνες, όπου και να τους συναντήσεις, στην Ευρώπη, την Καλιφόρνια ή το Σικάγο, διαθέτουν μια ελαστικότητα και ένα αίσθημα τόλμης».

    Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο «Έθνος της Κυριακής» της 27ης Μαΐου 2001, σ. 51. http://users.sch.gr/kouzas/autosch/joomla15/index.php/arxaiaellhnika/241-2012-12-25-21-50-28.html

  4. Η προσωπική εμπειρία των συγγραφέων στις Κλασικές Σπουδές είναι περιορισμένη, φυσικά, αλλά όχι ασήμαντη. Καθένας από μας έχει ξοδέψει πάνω από δύο δεκαετίες μελέτης και διδασκαλίας του αρχαίου κόσμου της Ελλάδας και της Ρώμης από συμπληρωματικές προοπτικές (ένας ελληνιστής και ένας λατινιστής, ένας ιστορικός και ένας κριτικός λογοτεχνίας). Φοιτήσαμε και διδάξαμε στα περισσότερα είδη εκπαιδευτικών ιδρυμάτων: καλά δημόσια πανεπιστήμια, μέτρια πολιτειακά πανεπιστήμια, κορυφαία κολέγια ελεύθερων σπουδών, μέτρια κολέγια ελευθέρων σπουδών.https://eistorias.wordpress.com/2012/03/31/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%83-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%81%CE%BF/

  5. Την ίδια χονδρικά εποχή που ο Κλεισθένης και οι διάδοχοι του οργάνωναν ξανά την Αθήνα σε έννομη δημοκρατία οικοδομημένη σε εκκλησίες του δήμου, συνελεύσεις και αξιωματούχους εκλεγόμενους από πολίτες και κλήρους, κληρονομικοί πρίγκιπες και ιερείς κυβερνούσαν τους Κέλτες, τους Πέρσες (των οποίων ο «Μέγας» βασιλιάς μπορούσε «να κάνει ότι ήθελε»), τους Σκύθες, τους Εβραίους, και τους Αιγυπτίους. Δεν υπήρχε Επίγειος Θεός Θεμιστοκλής ούτε Κύριος Σόλων. Ενώ οι Έλληνες αγρότες τελειοποιούσαν ένα σύστημα μαζικής μάχης στις τάξεις των οπλιτών για να σώσουν τη γη και τη συναινετική πόλιν τους, οι Καρχηδόνιοι εξακολουθούσαν να προτιμούν μισθοφόρους, ενώ μια τάξη επαγγελματιών στρατιωτικών κυριαρχούσε από καιρό στην Περσία και στην Αίγυπτο. Ο Μιλτιάδη«, εκλεγμένος από τον αθηναϊκό λαό για να τον διοικήσει στον Μαραθώνα εξαιτίας της αποδεδειγμένης ικανότητας του στην ηγεσία, νίκησε ένα περσικό στρατό που είχε επικεφαλής τους γιους, τους γαμπρούς και τους ανεψιούς του Δαρείου – ως επί το πλείστον ανίκανους και φοβισμένους εμπίστους του Μεγάλου Βασιλιά, διορισμένους σε διοικητικές θέσεις, προγόνους των παρατρεχάμενων του Σαντάμ και της θεοκρατικής φρουράς του Ιράν. Ο Λεωνίδας πεθαίνει με τους άντρες του στην πρώτη γραμμή στις Θερμοπύλες, ενώ από ψηλά τον παρακολουθούσε ο βασιλιάς Ξέρξης που είχε θρονιαστεί στο βουνό. Στη Σαλαμίνα, ενώ ο Θεμιστοκλής κινάει για τη θάλασσα, ο Ξέρξης άλλη μια φορά τραβάει για το βουνό και μετά πίσω στο χαρέμι του. Ναι, είναι «απλώς διαφορετικά έθιμα», αλλά όλοι οι στρατιώτες , σε όλες τις εποχές, σε όλους τους τόπους, εκτιμούν ένα στρατηγό που μοιάζει, πολεμάει και σκέφτεται σαν κι αυτούς – που πολεμάει μπροστά από τους άντρες του, αντί να κάθεται θρονιασμένος στα μετόπισθεν. Ενώ οι Πέρσες προσκυνούσαν το βασιλιά πέφτοντας κατά γης στα πόδια του, ο Αριστοφάνης έκανε Αθηναίους πολιτικούς ηγέτες όπως ο Κλέων να μοιάζουν με συμφεροντολόγους μπούφους και θρησκευτικούς μάντεις να μοιάζουν με απλού; εμπόρου; χρησμών που διαλαλούν τα ψεύτικα εμπορεύματά τους. Ενώ ο Αισχύλος μπορούσε να υμνεί την εμφάνιση μιας δημοκρατικής μορφής δίκης με κριτές πολίτες ισότιμους του κατηγορούμενου στην Αθήνα, η δικαιοσύνη στην Αίγυπτο καθοριζόταν πάντα ως «ότι αγαπάει ο φαραώ»….http://antikleidi.com/2014/06/08/homer-kill/

  6. Aφού λοιπόν ο Eλληνικός πολιτισμός είναι προτιμητέος, η πολυπολιτισμικότητα ( multiculturalism) δεν έχει θέση σε μια δυτική πολιτεία. Kαι αφού η πρόοδος προς την αφθονία, ελευθερία, και ασφάλεια κάθε Πολιτείας- Kράτους πετυχαίνεται μόνο με σύστημα Eλληνικού -Δυτικού πολιτισμού, η παγκοσμιοποίηση ή η οικουμενικοποίηση του Eλληνικού Πολιτισμού είναι αναγκαία.

    Σε αυτό, νομίζω, οι συγγραφείς του βιβλίου, θέλουν να καταλήξουν. Yπό του όρου, όμως, ότι ο Όμηρος μπορεί να ξανά-αναζωογονηθεί. Για να γίνει αυτό χρειάζονται δραστικές αλλαγές στα Πανεπιστήμια και στον τρόπο διδαχής των κλασικών σπουδών….

    O σχετικισμός, ο πολυπολιτισμός και ο αποδομισμός που χαρακτηρίζει την εποχή μας χρειάζεται τον Eλληνικό πολιτισμό με τις απόλυτες αξίες του για να δημιουργηθεί αρμονία. Aρμονία μεταξύ λαών και μεταξύ φύσεως και ανθρώπινης ζωής.

    Bρήκα ότι ο Hanson και ο Heath στο βιβλίο τους υπερασπίζουν με σφοδρή αντίληψη όλες τις επιθέσεις που απευθύνονται εναντίον των Eλλήνων.

    Για να αναζωογονήσομε λοιπόν τον Όμηρο οι συγγραφείς προτείνουν να ξανά –γίνει ο χωρισμός των πανεπιστημίων από των τεχνικών σχολών. Kαι καταλογίζουν μαθήματα που πρέπει να διδάσκονται σε κάθε θεσμό. Δεδομένο είναι ότι οι κλασικές σπουδές ανήκουν στο Πανεπιστήμιο.

    Όλες λοιπόν οι ανθρώπινες ικανότητες πρέπει να επιστρατευθούν για να γίνει η κλασική παιδία προτιμητέα και αποτελεσματική. Συσχέτιση της γραμματικής με το κείμενο και με τα σημερινά συμβάντα και η διδαχή των μαθημάτων στον χώρο της Eλλάδος με φωνή Eλληνική.

    Oι συγγραφείς, λοιπόν, του βιβλίου «Ποιος Σκότωσε τον Όμηρο» θέλουν να τραβήξουν την προσοχή του κοινού πολίτη του Δυτικού κόσμου στο τι θα χάσει εάν η κλασική παιδία δεν αναζωογονηθεί στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Yποστηρίζουν ότι ο Όμηρος, που στη πραγματικότητα αντιπροσωπεύει όλη την Eλληνική γραμματεία, σκοτώθηκε εκ των έσω και ας φαίνεται ότι οι τάσεις της νέας κοσμοθεωρίας είχαν όλη την επίδραση στο θάνατό του. Καταγγέλλουν τους κλασικιστές για αδράνεια και λιγοψυχία, όταν δεν αντιστάθηκαν στις προκλήσεις του μεταμοντερνισμού, αλλά αντιθέτως υποχώρησαν για προσωπικό κέρδος. Πιστεύουν όμως ότι η ανάσταση του Oμήρου είναι προσιτή μόνο όταν θα γίνει αλλαγή στην διδαχή των κλασικών από αφοσιωμένους και γενναίους καθηγητές.

    Παναγιώτης Mανιάτης

    http://protagoras4341.blogspot.gr/2011/06/blog-post.html

  7. Η άποψή του Πίτερ Γκριν είναι ότι το Ποιος σκότωσε τον Όμηρο αποδίδει μια τουλάχιστον ατελή άποψη για τη σύγχρονη κατάσταση των κλασικών σπουδών και επιπλέον είναι ανακριβής ως προς το τι ήταν οι ‘Ελληνες και πώς ζούσαν. Θεωρεί το κείμενο του βιβλίου ως παράξενη και συχνά άσχημη εξάσκηση της σκέψης σε ευσεβείς πόθους[35]. Ο Τζόι Κόνολι, του πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον θεωρεί με τη σειρά του «πως οι συγγραφείς θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί, αν δε θέλουν οι αναγνώστες τους να τους ερμηνεύσουν το έργο τους με όρους ρατσισμού ή τουλάχιστον να σκεφτούν τους συνειρμούς που παράγουν». Ωστόσο, παραθέτει πως είναι κοινό το φαινομένο της εσωτερικής αντίφασης και της υπερβολής σε οργισμένα βιβλία αλλά δε θα έπρεπε σε κάθε σχεδόν σελίδα του το έργο να απαρνείται τις φιλελεύθερες ιδέες που τόσο υπερασπίζει[36].

    Οπωσδήποτε το βιβλίο ξεσήκωσε τις διαμαρτυρίες αρκετών ακαδημαϊκών, σε σημείο ώστε να γίνουν πολλοί οι δικτυακοί τόποι που απασχολούνται με το θέμα. Είναι φυσικό άλλωστε μια θέση να εγείρει την αντίθεσή της στο τοπίο της σχετικότητας και της αναζήτησης νέων δρόμων για την ανθρώπινη συνείδηση. Η απάντηση στο παρόν πρόβλημα των απόλυτων θέσεων και του ιδεολογικού φονταμενταλισμού πιθανώς βρίσκεται στο αξίωμα θέση, αντίθεση, σύνθεση, ποιοτική μεταβολή. Η ποιοτική μεταβολή άλλωστε είναι ο στόχος του προβληματισμού και της εξέλιξης της ανθρώπινης συνείδησης. …http://www.archive.gr/news.php?readmore=6

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s