Οίνοψ Πόντος


Φύσα αγέρι φύσα αγέρι

Να μας πάρεις μακριά
να μας πας στα πέρα μέρη
φύσα θάλασσα πλατιά
φύσα αγέρι φύσα αγέρι

Να μας πάρεις μακριά

στου οίνοπος πόντου

της θαλασσογραφίας

τα μέρη

Advertisements

One thought on “Οίνοψ Πόντος

  1. Σκόρπια Φύλλα Πεντζίκης Nίκος Γαβριήλ

    Σκόρπια φύλλα του φθινόπωρου
    οι αγρότες για τη σπορά περιμέναν βροχή
    ο άνεμος κλωθογύριζε ανοίγοντας τα επουράνια
    «ποια οδό ακολουθούν τα κίτρινα φύλλα που πέφτουν;»
    αντίθετο δρόμο παίρνοντας ο απόστολος των εθνών
    από Nεαπόλεως της νυν Kαβάλας
    Προς Θεσσαλονικείς A΄ Eπιστολής το ανάγνωσμα
    ου θέλω υμάς αγνοείν περί των κεκοιμημένων
    ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί
    ψηλό σαν τηλόπτης φάρος το καμπαναριό
    καμπύλ’ ανοίγματα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα
    ότι είναι και δεν είναι σειρά συμπτώσεων
    στο περιβόλι τάφοι με σταυρούς
    κατάντικρυ η φωτιά κατάτρωγε το καράβι
    πέθανε η πολυαγαπημένη μάννα του
    έξ’ απ’ την ξύλινη θύρα καθόταν και περίμενε το κορίτσι
    όπως κάθονται απάνω στ’ άνθη οι πεταλούδες
    μια ωραία πεταλούδα κι’ έν’ άδειο γραμματοκιβώτιο
    ενώ οι πόρτες ήταν κλειστές
    νύχτα ερχόταν και τον έβρισκε
    στον μυχό του κόλπου όπου εκβάλλει η ενδοχώρα
    στο αναπεπταμένο πέλαγος που κατάπιε τον πατέρα
    όταν δε μπόρεσε να καταλάβει τις κινήσεις του γιου του
    ότι το πένθος σημαίνει νίκη και τρανή χαρά
    έρχεται να φορτώσει σιτάρι στην αποβάθρα
    και σχολιάζουν το θέαμα οι γνωστικοί
    ερμηνευτές του ζωντανού ονείρου δακτυλοδεικτούν
    πίσω ταφόπετρες με μάτια το χωριό
    με αναστήματα υψηλά πλούσια βλάστηση το σκιάζει
    ανάμεσα στις υπερκείμενες στέγες των φυλλωμάτων
    και στους υπόρροφους θάμνους ανέρπει μνήμη
    αφωσίωσις και πίστη θερμή ο κισσός
    όπως ακριβώς ήσουν και ήταν
    κάτω από την επιφάνεια κάνοντας βουτιά
    όπου τα πλοία του Mαρδονίου εναυάγησαν
    αλλά ξέρουμε ασφαλώς πως ο θησαυρός διεσώθη
    στις θαλασσοσπηλιές όπου οι φώκες μοιρολογούν
    στου αγιώνυμου Όρους τους βράχους τους κρυσταλλώδεις
    αρωγή σε όποιον τεκταίνεται μεγάλα και πολλά
    τον ήλιο που βυθά στη λεκάνη της μάννας του
    και θρηνούν όσοι τον πίστεψαν γιατί σβύνει
    άλλη δυνατότητα προσφέροντας εκ των υγρών εγκάτων
    να μας πας στην ξενητειά
    να μας πας στα πέρα μέρη
    φύσα θάλασσα πλατειά
    φύσ’ αγέρι, φύσ’ αγέρι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s